Welkom 2012

In onze tijdzone zijn we zes uur eerder aan de beurt voor 2012. Als in Nederland om zes uur de piepers op de tafel staan steekt men in Thailand het vuurwerk aan. Op Koh Chang speelt zich dit geheel op het strand af. Het vuurwerk niet de piepers. Al rond drieën is de lunch overgegaan in het vloeibare gedeelte van de jaarwisseling. Thaise whisky, rijstjenever en bier worden eerst genipt en dan ingenomen. De verkopers op het strand die gewoonlijk kettingen armbandjes e.d. verkopen hebben nu het assortiment uitgebreid met allerlei lichtgevende attributen teneinde sfeerverhogend 2012 in te gaan. Gebukt gaand onder temperaturen van 35+ graden sjokken ze de hele dag met hun snuisterijen heen en weer, armbandjes van 50 eurocent verkopend. Voor EUR 3,50 heeftiedereen rode lichtgevende duivelsoortjes of rood lichtgevende 2012 brilen omdat Kaan je leuk vindt en je elke dag tegen hem zei : 'maybe tomorrow' koop je er vier. Wel special price want je kent de beste man dus maybe special price, good for you and good for me.

Het is rond zessen, we gaan terug naar het hotel om ons wat op te frissen en om te kleden. Chiel en zijn Isaan-posse blijven nog op het strand, drinken en eten nog wat. Maar ons kent ons en ons weet dat we spaarzaam moeten zijn met de krachten als een marathonloper na de eerste tien kilometer.

Na een uur komen we terug. Deze korte pitstop heeft ons goed gedaan, nieuwe banden en refueled, zij die op de baan zijn gebleven glijden weg in de bochten en op het rechte stuk hebben we anderhalf keer zoveel power over.
De avond is inmiddels gevallen en het strand loopt vol. Sanoek zeggen de Thai, gezellig. Rond tienen gaan we alle partys op het strand bekijken. Als we terugkeren is Chiel met Isaanaanhang verdwenen. We krijgen een sms dat ze de zakken aardig vol hebben. Geen punt, want er is genoeg te doen en te zien. There is life out there but not as we know it.

We weten inmiddels waar we gaan feesten en waar we vuurwerk gaan kijken en de kroonkurk van de champagnefles jagen. Twee verschillende locaties op loopafstand.

Als dan 00.00 2012 bereikt is barst het siervuurwerk boven ons in fantastische vormen en kleuren los. De kurk vliegt over het strand, we vallen elkaar in de armen en wensen onze dierbaren en onszelf veel gezondheid, liefde en geluk. Mazzel en broche !!

Fifteen Palms draait lekkere muziek. Veel Angelsaksisch clientele van het goede soort, die zonder de nektattouage, bevolkt de dansvloer. Zitzakken met waterpijp op het strand en iedereen vindt elkaar aardig. Een man met meer bulbsteven dan een Maersk containerschip tracht in één minuut twee flesjes bier weg te werken. Een uurtje later kom ik hem tegen op de heren wc en tracht hij zich d.m.v. voorhoofd push ups staande te houden onderwijl zijn blaas legende. Djadi komt een jongedame van haar eigen leeftijd tegen, kameraadschap is snel gesloten en met deze jongedame, half Thai half Engels is het na twaalven beter toeven dan met je ouwelui. Maar geen punt voor ons.In Amsterdam hadden we haar helemaal niet gezien. Wij drinken een Thaise vodka. 'Alleen met ijs?' vraagt de sympathieke barman van Apple Resort 'Ja, alleen met ijs.'. Hij knikt vriendelijk en voldoet aan onze wens. Met onze voeten in de Golf van Thailand klinken we nog een keer op 2012. Maar dan begrijpen we vraag van de barman. Met dit spul verwijder je oude teer- en verfresten. We offeren dit spul aan Poseidon en/of Neptunus en hopen ondertussen dat we geen milieudelict begaan. Rond vier uur ´s nachts zijn we allemaal weer verzameld op de hotelkamer. Nederland wacht nog twee uurtjes op 2012.

Barsten in het glazuur

Vandaag 51 jaar geworden, in ieder geval in deze tijdszone. Mijn onderwaterverjaardag gaat helaas niet door. Linda heeft de hele nacht het glazuur van het porselein geblazen. Details zijn overbodig maar alleen uit haar oren kwam niks. Ze heeft als enige schelpen gegeten en zeer waarschijnlijk heeft daar een slechte motherfucker tussen gezeten.. Onze eerdere afspraak om onsacht uur scherp in de ochtend te laten ophalen door BB Divers moeten we afzeggen. Imodium en Noxy, het lokale paardenmiddel tegen een voedselvergiftiging moeten Linda weer beetje voor beetje op de been brengen. Voorlopig blijft ze maar in haar wiegje liggen om de medicijnen hun werk te laten doen. Als je nu per ongeluk het woord ontbijt laat vallen in haar aanwezigheid loop je de kans een gratis onvrijwillige airbrushjob te ondergaan.

Djadi en ik gaan ontbijten en kijken na het ontbijt wat we nog voor Lin kunnen betekenen voor we naar het strand vertrekken. Meer dan haar laten rusten en opdrogen kunnen we toch niet op het moment. Na het middaguur smsen we en ze is al wat opgeknapt. Op het strand staat een fiks windje en dat is misschien wel lekkerder dan de hele dag in de kamer met de aircon aan. Rond twee uur arriveert Lin. Nog niet geheel opgeknapt maar wel met wat meer kleur dan het door bezochte porselein Gelukkig maar want de volgende dag moet onze diva act de presence geven tijdens de festiviteiten rondom de jaarwisseling.

Can't stop quitting now en landbouwberichten uit Isaan

Ik heb nog wel wat problemen met het stoppen met roken ondanks het gebruik van de pleisters die het ongemak van de onthoudingsverschijnselen moeten wegnemen. Grote twijfel: had ik na de vakantie moeten stoppen? Toen ik nog rookte zat ik op het strand en met de Weduwe van Nelle bracht ik mijmerend de dag door. De helft van mijn bagage bestond uit zware shag en naarmate de reis vorderde werd mijn tas leger en konden de tijdens de reis aangeschafte artikelen gemakkelijk worden opgeborgen. Nu heb ik veel te veel kleren bij me. Het lijkt wel of iedereen hier rookt. Het kost ook bijna niks een pakje sigaretten. Het is Marlboro of Thaise Krong Thip met daarop afbeeldingen van de meest gore aandoeningen die roken kan veroorzaken. Zwaar ontstoken gebitten, wegrottende ledematen, geïnfecteerde open kelen e.d.

Pure horrorfotografie uit medische vakliteratuur. Werkelijke 18+ documentatie.Maar kennelijk niet shockerend genoeg voor een roker om werkelijk af te schrikken.

Mijn momenten van zwakte bestaan voornamelijk uit de ogenblikken van rust. Een belangrijk onderdeel van vakantie. Thuis heb ik iets om handen en hier moet ik niks. Onrust overvalt me als de jaarlijkse blauwe envelop uit Heerlen. Op zo'n moment neem ik maar weer eens een colalolly van Chupa Chups, gelukkig ook hier verkrijgbaar voornamelijk bij de Seven Eleven conveniencestore en ga een stukje lopen. Linda en Djadi: bedankt voor jullie liefde, geduld,steun en begrip op zulke momenten.

Ik krijg een berichtje van Santa Angela uit Amsterdam: hoe gaat het met stoppen? Zit jij op Koh Chang en zijn de meiden al gevlucht naar Koh Samui? Ik antwoord dat zij ook hier op Chang zijn en veeeeel langer blijven maar dat ik later wel weer contact opneem want ik ben moe en de geleende schep moet weer terug. Groetjes Joran.

Het is ongeveer vier uur ‘s middags als we een smsje krijgen: Chiel, Pom (zijn vrouw), Oi (nicht van Pom) en Noi (man van Oi) zijn zojuist ook aangekomen op het eiland met zo'n giga pickup truck die ze hier allemaal rijden. We antwoorden dat we op het strand zitten bij Apple Bungalow (heeft namelijk WiFi on the beach en Steve Jobs checked out a couple of months ago) om de naderende zonsondergang te aanschouwen tijdens vijf in de klok, tijd voor een slok. Rond acht uur ‘s avonds vertrekt Chiel's ensemble na dat we ons geamuseerd hebben met borrelen en opzitten voor ontelbare groepsfoto‘s. Dit zijn boeren uit Isaan, een stuk van Thailand dat in de driehoek Laos, Thailand en Cambodja ligt. Deze mensen gaan met de kippen op stok. Oi en Noi hebben nog nooit de zee gezien. Zijn zelfs nog nooit Isaan uitgeweest terwijl ze toch al begin dertig zijn. De volgende dertig jaar zullen ze komende generaties in hun dorp tot vervelens toe verhalen kunnen vertellen over hun Oud en Nieuw 2012 op Koh Chang met de farang vrienden van Chiel met die extreem knappe dochter.

Met de heer Boonma naar het Oosten

Zes uur ‘s morgens gaat de wekker en zeven uur staat een roze Bangkok taxi voor de deur. Het is een vriend van de man met wie we gisteren een deal hebben gesloten. De chauffeur die ons in eerste instantie zou wegbrengen moest onverhoopt weg. Deze meneer, de heer Boonma zoals uit zijn taxilegitimatiekaart blijkt, had gisteren nog een ritje vanaf Bangkok naar Pattaya en zal ons naar Koh Chang Ferry wegbrengen. Bij onze eerste tankstop verteld hij dat hij nog nooit eerder zover oostelijk Thailand is in gereden. Wij ook niet, dus dat is heel geruststellend en schept een band. Zolang je de snelweg maar blijft volgen is er niks aan de hand. Bij een tankstation vraagt Tuprom Boonma, drie kinderen 4, 8 en 15 jaar weten we inmiddels, nog eenmaal de weg. We nemen een afslag en rijden nog een klein halfuurtje en de borden Koh Chang Ferry wijzen de weg. Tien minuten later begint de ferry aan de rustige oversteek van 45 minuten. Een korte maar heftige rit,over zwaar geaccidenteerd terrein om maar in wielrentermen te spreken per song thaw, denk aan de Python achtbaan in de Efteling, brengt ons naar het Alina Resort op White Sand Beach. Een grote kamer met twee grote tweepersoonsbedden, aircon, grote koelkast, tv, reuzebalcon en warm water zal ons onderkomen zijn tot volgend jaar! Afstand tot de zee 40 meter en tot zwembad 30 meter.

Even niet leven uit de koffer maar kleren in een kast, scheerschuim en mes in badkamer. Helaas geen WiFi op de kamer maar dit gemis valt te overzien.

So life's a beach and I married one? Dan is ‘t mijn pad dat ik zal volgen. Zo vlak voor de jaarwisseling is het druk maar gezellig druk. Het strand is smal, normaal drie keer zo breed maar door het veranderende weer en zee moeten er meer mensen op minder oppervlak. Maar mooi en relaxed is het wel. Bij Thor tegenover ons onderkomen lunchen we. Nog nooit zo smakelijk Thais gegeten. Onovertroffen in kwaliteit, opmaak en presentatie. Bovendien zo gekruid dat je kunt proeven wat je eet i.p.v. ziedende vuurzee die lippen, mond en keel voor een paar uur paralyseert.

Factor vijftig komt uit de tas want de zonnekracht is behoorlijk en onze blanke huidjes zijn nog niet gewend aan dit bombardement van UV straling. Grote bieren spoelen de door de reis verdroogde kelen. De eerste dag op Koh Chang's White Sand Beach loopt met een sisser af.

Vluchten (kan nog wel)

Eigenlijk hebben we Pattaya na drie dagen alweer gezien. Meer dan gezien zelfs. Het wordt een dagje zwembad hangen, boek lezen en vervoer regelen naar Koh Chang. We kunnen met een minibus maar ook met de taxi. Het wordt het laatste, het busje waar zo'n man of tien ingaan gaat eerst alle hotels af om overal mensen op te pikken zodat zeker het eerste reisuur wordt verknoeid met de hele stad doorkruizen. Gezien het minieme prijsverschil bestellen we een taxi.

Hoeren, snoeren en boeren

Als er één plek op aarde is waar God, Boeddha, Allah en Jehova van denken daar is geen redden meer aan dan is dat Pattaya. Als de toorn Gods een meteoriet laat inslaan om deze planeet voor eens en altijd te vernietigen dan is Pattaya de bullseye waar hij op mikt. Hier is alles en iedereen te koop. De dames die voor elke bar staan zijn tijdens de kerstdagen gekleed in rode washandjes die minirokjes voorstellen. De allergrootse losers die je je maar kunt voorstellen geven hier hun vakantiegeld uit en hebben in ieder geval in Pattaya het gevoel dat je geen Brad Pitt hoeft te wezen om geliefd te zijn bij het vrouwvolk. Veel van deze bars zijn vaak niet groter dan een gemiddelde huiskamer waar zes tot tien dames werkzaam zijn. Ze bevinden zich op de grote doorgaande wegen, straten en in kleine stegen door de hele stad heen. Mannen met shorts, slippers en T-shirts bevolken massaal deze bars. Voor de mannen die op mannen vallen zijn ook voorzieningen. Bij deze bars staan Thaise jongens gekleed in slechts een strakzittende boxershort. En voor de hybride vorm zijn er de bars met de Kathoey.Zeg maar de in-en output in één model, de universele stekker.

We gaan een stukje lopen door, hoe toepasselijk, Walking Street. Een gedeelte wat ‘s avonds wordt afgesloten voor verkeer. Bars, restaurants, clubs, winkels en disco's alles in één straat gepropt met een lengte vergelijkbaar met die van de Kalverstraat. Kreeften ter grootte van een jonge herdershond liggen op ijs te wachten in de vele visrestaurants. Er wordt geflyerd voor bars waar dames op één avond meer met een pingpongbal kunnen dan Bettine Vriesekoop tijdens haar gehele carriere. Naast Engels is Russisch de tweede taal van Pattaya geworden. Met de massale toestroom van Russische toeristen is in het kielzog ook de Russische maffia meegekomen die hier miljoenen zwarte roebels witwast in lokale horeca. De Thaise politie die toch al geen reputatie van integriteit kent zal ongetwijfeld de andere kant opkijken.

We lopen een stukje en komen een Icebar tegen. Het is een soort van veredeld bushokje geheel opgetrokken uit grote blokken ijs. Alvorens dit hok te betreden krijgen we een gewatteerde jas met capuchon uitgereikt en kunnen we kiezen uit diverse soorten vodka's. Twee grote koelmachines blazen via twee grote ventilatoren ijskoude lucht de ruimte binnen. Buiten is het nog steeds 28 tot 30 graden. Leuk voor een foto, zoiets als schaatsen in Koeweit.

Aan de overkant bevindt zich een bar met een Thaise band die alle bekende rockklassiekers ten gehore brengt. Dat is wel even leuk, Smoke on the Watel, I want to bleak Flee en zo. Na een klein uurtje Lock en Loll houden we het voor gezien. Het is alleen maar meer van hetzelfde.

Vluchten en shoppen

De drie wijzen kwamen uit het Oosten, de drie onwijzen uit het Westen en gaan naar het Oosten. Heden ten dagen niet meer per kameel of ezel maar via EVA Air , vlucht BR0076 Amsterdam- Bangkok- Taipei. De kathedraal van de Boeing 777 stroomt om tien minuten over half tien die heilige avond vol en we vieren een heilige mis van elf uur. Onze gezagvoerder zal ons voorgaan in het heilige gebed, geholpen door de in groen gestoken misdienaressen. Na recente berichten in de media zijn we extra alert op eventueel misbruik. Maar gelukkig dit gebeurt niet tijdens onze mis. Het is half drie in de middag als we aankomen in Bangkok. We regelen een taxi die ons verder naar het Oosten vervoert. Geen beter oord om de geboorte van kindeke Jezus te vieren dan in Pattaya, residentie van de Anti-Christ. Het beoogde hotel zit vol. De reservering voor morgen en overmorgen, twee kamers is in orde. Maar vanavond gaat niet lukken.Met onze geduldige taxichauffeur zijn we inmiddels drie hotels verder, Areca Lodge heeft een prachtige kamer. Bovendien voorzien van zwembad, ontbijtbuffet en WiFi. Bij de inpandige kapper gelijk maar het kapsel laten fatsoeneren. Dan is dat ook maar gebeurd. Inmiddels is Linda begonnen met het chanten van een mantra: 'ik heb zulke rare dingen meegenomen in mijn koffer'. Een eindeloze herhaling die haar in een staat van extatische winkeldrift brengt. Mike Shopping Mall is immers een kleine drie minuten verwijderd. Als een mak en gedwee schaap sjok ik achter de dames aan door het Eldorado. Als we de uitgang aan de andere kant bereiken gaat Eldorado naadloos over in een boulevardlange nightmarket. Bestaat twee keer voor eeuwig? Is twee keer eeuwig in de hel mogelijk? .

Berjaya Air naar Singapore

Singapore. Onze volgende stop. Gezien de tocht naar Tioman zijn we geen fan meer van de ferry. De zure teruggekopte Nutricialucht van kotsende koters aan boord staat ons nog levendig bij. Berjaya Air onderhoudt een lijndienst tussen Tioman en Singapore met een viermotorige bovendekker van Canadese makelij, een Dash 7. http://www.unb.ca/transpo/mynet/dash_7_1.jpg

Het inchecken duurt even want de internetverbinding ligt eruit. Veel maakt dat niet uit want de binnenkomende vlucht uit Singapore heeft een uur vertraging. Uiteindelijk zit het toestel vol, alle achtentwintig passagiers zijn aan boord. Helaas ook die afschuwelijke Hollanders met dito krijskoters die ook in het resort verbleven. Type o zo hippe eco bakfietsouder met designbril en een attitude zum kotzen. Ik weet zeker dat als ik met de pet zou rond gaan in het vliegtuig om een huurmoordenaar te bekostigen ik geld zou over houden. De luchthaven van Tioman is piepklein met één baan gelegen tussen de heuvels. Het opstijgen is een spektakel op zich want direct na het loskomen van toestel moet de Dash 7 wegdraaien naar links om de tegemoetkomende heuvels direct te ontwijken. De vlucht zelf is nog geen uurtje. Aangekomen op Singapore Changi Airport boeken we direct de vlucht naar Krabi Thailand die de volgende dag vertrekt. Nu eerst Singapore in maar een beetje budgethotel is bijna niet te krijgen, We nemen de taxi naar Bugis, de wijk in Singapore waar veel te doen is. Hotel 81 op Middle Road bevindt zich op een steenworp afstand van het wereldberoemde Raffles Singapore Hotel(so close but yet so far)en deze ligging is aan het kamertarief te merken. De kamer is niet meer dan een vierkant van drie bij drie meter zonder raam en kost toch EUR 65.

Ja, dan Singapore in, Absoluut een metropool. Rijdt iedereen hier de nieuwste BMW? Hier wordt veel geld verdiend en uitgegeven. Neem maar een zak geld mee als je hier wilt eten, drinken en winkelen. De Singapore dollar vliegt je zak uit. Bij de Raffles Shopping Mall is het Cartier, Rolex en andere niet voor gewone stervelingen betaalbare merken die de toon zetten. In de kelder bevindt zich een foodcourt. Wij kiezen de japanner waar je bij binnenkomst een chipcard krijgt, diverse stalletjes kan afgaan en er telkens een bedrag wordt bijgeschreven op de kaart die bij het verlaten van de tent wordt afgerekend. Sake, teppanyaki, sushi, sashimi en andere Japanse varianten zijn aanwezig. Drie uur later, wat sake verder verlaten we vloeibaar japans pratend en veertig euri lichter de Nippon Experience.

Dan nu maar Boat Quay. Een uitgaansgebied met bars, restaurants en live bands. Bij Mulligans Irish Pub drinken we nog wat en nemen dan de taxi naar het hotel.