Four letter word: PADI

De wekker staat op half zeven. Wie wat wil leren moet vroeg uit de veren. PADI Open Water Diver (http://www.scuba-junkie.com/)wordt je niet zo maar. Devotie, ontbering en volharding vormen de klinkers van het pad dat naar het doel leidt. Vertrek per speedboot ( slechts 200 pk) is om acht uur. Na een half uurtje bereiken we Sibuan Island. Onze eerste duik in open water. Temperatuur 28 graden C. Enigszins gespannen maken we onze uitrusting in orde. Vest check, lucht check, sluitingen check, lood check en zware shag. Ondanks dat we ons geheel concentreren op de techniek van het duiken is er gelukkig ook nog tijd om te genieten van de wondere wereld onderwater. We komen Nemo (clownfish) tegen, een zeeschildpad van een anderhalve meter in doorsnee, scholen met vis , zeesterren en veel ander prachtigs wat ik niet weet te benoemen. Na 43 minuten komen we weer boven. Morgen nog drie duiken te gaan.

Weer gaat de wekker af , weer half zeven. Uiteraard flink ontbijt bestaande uit roti banaan en kopi (koffie), want dat duiken verbruikt de nodige Kjoules. Onze divemaster, Chris, blonde Amerikaanse van het type I wish they all could be Californian girls, brieft ons als we na drie kwartier varen aankomen op Mabul Island. Er zijn nog een aantal technieken die we moeten beheersen en we hebben nog drie duiken te gaan. Haar voorstel is om deze technieken in de eerste duik te doen met uitzondering van de kompasnavigatie en de gecontroleerde noodopstijging die we in de tweede duik gaan doen. Samen met medestudent Lina, Chinese uit Singapore ronden we de eerste duik af. Het gaat steeds beter. We krijgen nauwelijks de tijd na 48 minuten onderwater te zijn geweest want onze Chris roept ons weer bijeen voor de volgende briefing aangaande het gebruik van het kompas bij het kunstmatige rif bestaande uit wrakken en constructies die een rif op zich zijn gaan vormen. Na 49 minuten komen we weer boven. We mogen lunchen maar wel opschieten want duik nummer drie komt er al weer aan.

De derde duik is boven het natuurlijke rif dat om het eiland heen ligt. Geen technieken om te oefenen, gewoon plezier. En er is weer genoeg te zien _: reuze murenen, barracuda's en meer dan zeven schildpadden waarvan er een kleine (80 centimeter) ligt te slapen als in wieg op een gigantische schelp. Na 45 minuten komen we weer boven en zijn we alle drie PADI Open Water Divers.

Met een glimlach op ons gezicht als een chocoridder die van drie hoog op een Amsterdammertje is gevallen varen we terug naar Semporna. Bij aankomst in het hotel blijken we gezegend te zijn met het zogenaamde 'duikerstattoo'. Je kan precies zien waar het pak heeft gezeten. Wit daar waar het pak ons beschermde en rood waar ons bleke huidje blootgesteld is geweest aan de verzengende zon.

Hallo hier Radio Oranje

We vertrekken een twintigtal minuten te laat van Schiphol. Op een stretch van twaalf uur vliegen naar Kuala Lumpur (KUL) lijkt dat niet veel. Er wordt ongetwijfeld veel goed gemaakt onderweg maaaaar we hebben zoals gebruikelijk een zeer strak transferschema. Aankomst op KUL is volgens schema 15.50 uur. Dan vervolgen we de reis met een vlucht naar Tawau om 18.10 uur. Theoretisch moet het mogelijk zijn deze transfer vlekkeloos te laten verlopen. Maar het zijn twee voor ons onbekende luchthavens, international en domestic. Bovendien liggen deze luchthavens een halfuurtje met een taxi uit elkaar. We komen 16.55 uur bij de balie dus een kwartier voor sluiting. We hebben het wel eens krapper gedaan. Met een oude Airbus ( zijn dat niet die toestellen met problemen met vrachtdeuren?) vertrekken we een kwartier te laat naar Tawau. Kwart voor tien bereiken we het King's Park Hotel. Waar is het park? Na een hapje gegeten te hebben en een pintje vergezeld van wodka storten we rond middernacht in het bed.

Vroeg eruit want ons volgende reisdoel is Semporna, zo een 230 kilometer verderop. Daar gaan we een duikschool uitzoeken om de rest van onze PADI opleiding te volgen. Slechts vier duiken verwijderd van PADI Open Water Diver zijn we. Na een taxirit met Maleisisch enige formule 1 coureur bereiken we Semporna en besluiten om met Scuba Junkie in zee te gaan. Klinkt ook een stuk minder braaf dan Sipadan Diving. En ze hebben betere T-shirts.

Voordat we ons definitief inschrijven slenteren we nog een beetje over de markt en belanden in een dorp op palen de zee. De plaatselijke charmante chocoridder styled Simon's haar terug tot coupe marinier: en daar houdt zij van of moet ik nu hij zeggen. Als we nog wat rondkijken in het dorpje beklimmen we de houten steigers en treffen een kunstmatig eiland aan, bijeengehouden door alle plasticsoorten die de wereld rijk is. Toch schijnt de natuur zich aan te passen: twee monitor lizards met de grootste lengte van 2 meter scharrelen hun maal bijeen. Onverstoorbaar verorberen zij etensresten. 'Once we were dinosaurus'?

Wanneer we ons inschrijven en alle benodigde papieren tonen blijkt dat Simon's doktersverklaring op één punt een ja scoort dus moeten we om 17.30 uur een spoedconsult bij de dokter afleggen. Dat gaat ongeveer zo: stethoscoop op de borst; stethoscoop op de rug en let wel over het tshirt want de dokter is een moslima en zou wellicht kunnen bezwijken voor deze wellustige westerse warmbloed. Nog even het manchet voor de bloeddrukmeting op de linkerarm en Simon's ware leeftijd blijkt 25 te zijn. De verklaring wordt ondertekend en gestempeld en 15 ringit armer en de felbegeerde verklaring rijker, spoeden we ons naar de duikschool om alle duikattributen te passen. Morgen zilt en nat!

Prachuap Khiri Khan

Prachuap Khiri Khan. Het was altijd een rustpunt en pleisterplaats op doorreis. Zie ook de eerdere verslagen. Nu veranderd in een Neckermannbestemming? Het hotel waar je als je midden in de nacht aankwam (zoals nu!) de marmeren lobby de koelte en rust uitstraalde die onlosmakelijk verbonden zijn met dit hotel, verstoord door farang. http://nl.wikipedia.org/wiki/Farang . We zijn ontzet, bij het zwembad een tiental farang. Ooit was je hier met gemak de enige farang/westerse gast. Bezocht door voornamelijk Chinese en Thaise gasten was het een oase op doortocht. Omdat er een internationaal festival van parachutespringers gaande is zijn er nu ontzettend veel buitenlanders. Omdat het al half twee ‘s nachts gaan we na een biertje lekker slapen. Morgen zien we wel weer verder.

Gelukkig hebben we plan B: http://www.sunbeach-guesthouse.com/index.html

Gerund door Thais-Duits management kan je zelfs in de wc van de grond eten, zo kraakhelder. Onze kamer heeft alles wat een vermoeide reiziger nodig heeft: koelkast, superstille airco, tv met satelliet, een zeer ruim balcon met zeezicht en een groot zacht bed. En dat voor slechts 800 baht.

We gaan Zondag naar Ao Manao (citroenstrand) gelegen op de luchtmachtbasis. Gezellig want bevolkt door Thaise families die een dagje uit zijn. We storten ons op de strandstoelen voorzien van parasols. Een grote cooler ijs, cola, sodawater en een maatje Thaise whisky. Nog wat oesters en tempuragarnalen met diverse sausjes en het Grote Strandgenieten kan aanvangen. Kosten nog geen 400 baht.

Eindelijk weer een relaxdag.

Heldhaftig en vastberaden

Sungai Golok-----> Prachuap Khiri Khan

De volgende dag willen we asap Sungai Golok verlaten. Dit niet alleen vanwege het toch al wat ranzige karakter van deze grensplaats ,wat vaak additioneel charmant is, maar ook uit veiligheidsoverwegingen.

De Samsonitetraveller in ons brult. Schreeuwt!

De zeer nadrukkelijke aanwezigheid van patrouilles van Thaise veiligheidstroepen in Sungai Golok getooid met kogelwerende vesten en M16 machinegeweren roepen een vakantiegevoel op zoals tijdens de hoogtijdagen in Londonderry, Belfast etc. toen de onderlinge gezelligheid tussen IRA en protestanten niet op kon.

De evacuatie via luchtbrug is geen optie. Het plaatsje beschikt niet over een luchthaventje. De dichtbijzijnde plaats Narathiwat heeft een lijnvlucht op Bangkok maar dan zal de taxi een afstand van 86 km moeten overbruggen in een half uur tijd.

Per trein is zeker geen mogelijkheid. De trein die al in Kuala Lumpur is gestart zit klemvol. Slechts beschikbaarheid in de derde klasse. En dit weten we dat is alleen voor de hardcore masochisten aangezien we het hebben over een reisduur van 22 uur . Ergonomici let op, dit is studiemateriaal hoe diverse tropische soorten hardhout verscheidene vormen ruggenwerveldislocaties kunnen veroorzaken.

De enige mogelijkheid om vandaag naar boven te komen is de zgn. VIPbus. Een touringcar die behoorlijke ruime stoelen heeft en ons met een topsnelheid van 80 km per uur naar Prachuap Khiri Khan zal vervoeren. Vertrek 12.00 uur:. Met deze temperaturen vanaf vijfendertig graden celsiusHigh Noon. Ik sta nog even een shaggie te roken met een tweetal Boedhistische monniken alvorens we gesterkt door de nicotine de busreis van ongeveer dertien tot veertien uur gaan beginnen. Het eerste stuk in de zuidelijkste provincie vanThailand vergt de meeste tijd. Het aantal roadblocks, met zandzakken versterkte fortificaties schat ik in op tien á vijftien. Het landschap waar de vlakke weg door heen klieft is vlak, saai en nauwelijks entertaining te noemen. Het enige lichtpunt tijdens dit gedeelte van de busreis is wanneer de bus een lange tijd de kustlijn volgt. Dan pas vallen de prachtige ongerepte stranden en azuurblauwe zee op waar nauwelijks een sterveling te zien is. Als de rust is weergekeerd in deze provincie dan zijn hier mooie plekjes te bezoeken. Maar zover is het nog lang niet.

http://www.minbuza.nl/nl/reizenlanden/reisadviezen,reisadvies_thailand.html#a5

Na vier uur te hebben gehobbeld stopt de bus . Met een al voorgedraaid shaggie stuif ik de bus uit. De steward vraag ik of er de gelegenheid om te fumeren is en hij knikt ja. Mijn shaggie rook ik gedeeltelijk op tijdens het toiletbezoek . Langzaam loop ik terug en zie dat de steward vanuit de deuropening van de al vertrekkende bus mij wenkt om toch vooral op te schieten. Een korte spurt en ik ben net op tijd om Linda´s geìrriteerde blik op te vangen en de bus te halen. Jij ook altijd met dat gepaf !

We kruipen weer verder noordelijk met de bus. Zo rond een uur of zes stopt de bus bij een groot tankstation. We mogen in een immense vreetschuur onze bij de busticket bijgeleverde dinercoupon gebruiken. Met z'n achten aan tafel waarop gebakken groenvoer in iets wat lijkt op gele curry , stukjes onbestemd vlees waar ik de herkomst echt niet van wil weten en een grote pan met rijst, veel rijst. Omdat we niet weten wanneer het volgende fourageren gaat plaatsvinden schep ik behoorlijk veel rijst met wat van het currysap op. Linda krijgt het niet weg en gaat op zoek in het tankstation naar wat eetbaars en wat biertjes Na twintig minuten zitten we alweer in de bus. Nog slechts zeven uur in de bus tot onze aankomst in Prachuap Khiri Khan. De biertjes zijn te snel op en de busreis begint me nu mijlenver de strot uit te hangen. Eén uur ‘s nachts bereiken we onze eindbestemming. Twee scootertaxi's brengen ons vanaf het busstation naar het Hadthong Hotel in Prachuap Khiri Khin. Na een warme douche en een plundering van de minibar op onze kamer vallen we in een diepe slaap.

If we can make it to the border

Van Kuala Besut naar de maleisische-thaise grens. Half vijf bereikt de speedboat vanaf Perhentian Besar de pier van Kuala Besut. De reeds gereedstaande taxi met ARKO ( Alle Ramen Kunnen Open), bouwjaar uit de tijd dat Rob de Nijs een tieneridool was, moet ons naar de grens brengen en dat voor zes uur. Want dan gaat de grens dicht en mag je zes uur 's ochtends de volgende dag aan de formaliteiten voor de passage beginnen. Het is vrijdagmiddag en in een overwegend islamitisch land is dat bepaald geen voorwaarde die garant staat voor tijdswinst. We hebben de kaart bekeken voor vertrek en in theorie kunnen we het halen. Echter, de taxi die een topnelheid bereikt van tachtig kilometer per uur en optrekt van 0 tot en met 80 in 9.4 weken vecht tegen de tijd zoals Ajax dit seizoen tegen zich zelf. Frustratie troef op de achterbank waar wij de chauffeur aanmoedigen om vooral de Grand Prix van Maleisie te rijden. Tergend tikt de tijd weg. Linda heeft haar beautycase al het raam uitgeworpen om meer gewicht te verliezen en snelheid te winnen. Ik sta op het punt mijn Asus minilaptop (weer 1,45 kg minder) toe te vertrouwen aan de Maleisische rijstvelden als dan één minuut voor zes de grens wordt bereikt. De taxichauffeur mag niet verder en onze weekendtassen op wieltjes als op holgeslagen koelies achter ons aansleurend bereiken we de grens waar een alleraardigste dame van de grenscontrole onze paspoorten bekijkt en afstempelt. Just in time merken we op. Six o'clock. Vriendelijk lachend vertelt de dame dat de grens tot tien uur open is. We lachen ons suf. Al die stress gebaseerd op oude en achterhaalde informatie.

Direct na de grens is de TAT (TourismAuthority of Thailand). We informeren of we nog verder naar het noorden kunnen doorstoten i.p.v. de nacht door te brengen in het ranzige grensplaatsje Sungai Golok. Dit blijkt pas weer de volgende ochtend mogelijk te zijn. De beste man adviseert ons de nacht door te brengen in het Genting Hotel op vijf minuten afstand van de grens. We zien het zes verdiepingen tellende gebouw al liggen en stevenen er op af, aangetrokken door het vooruitzicht van een warme douche, aircon kamer, koud bier en een goede maaltijd.

We weten dat het ministerie van BuZa een negatief reisadvies afgeeft als het gaat om de zuidelijkste provincie van Thailand. Militante moslimgroeperingen plegen met enige regelmaat aanslagen op politieposten om het streven naar onafhankelijkheid kracht bij te zetten. We kijken dan ook niet verbaasd op als we zien dat zwaarbewapende militairen voorzien van kogelwerende vesten en machinegeweren het Genting Hotel beveiligen.

Onze hotelkamer voor slechts elf euri ziet er goed uit. De weg naar de minibar is zeer snel gevonden en sissend verdampt ons biertje in door stofwegen aangetaste kelen. In het restaurant blijkt waarom ons hotel extra beveiligd is. De lokale militaire leiders hebben een etentje gepland. Tot in de hotellobby heb ik meer machinegeweren geteld dan in Rambo I, II, III en IV bij elkaar.

De grensplaats Sungal Golok heeft toch al een bijzondere reputatie. In Thailand is sterke drank toegestaan in alle bars, restaurants, hotels en andere horecagelegenheden. Bovendien komt prostitutie in alle verschijningen voor. Dit is reden genoeg voor Maleisiers om in het weekend een bezoek aan het buurland te brengen. Diverse hotels bieden de kamers ook per uur aan. Ons hotel, voor deze omstreken een tophotel biedt de kamers niet per uur aan maar een vluchtige rondblik leert ons al snel dat de in minuscule minirokjes gehulde dames daar niet zijn voor het jaarlijkse gala. Een geaccepteerde vorm van ranzigheid. Op de tweede verdieping laten we onze door de reis vermoeide lichaam laten masseren. We gaan liggen op twee matrassen op de grond in een privékamer en ondergaan een gedegen Thaise massage. Voor de nu al de tweede keer deze reis wordt mij voor mij slechts tweehonderd baht (4 euri) extra een volledige massage aangeboden door de masseuse die zich totaal niet gehinderd voelt door Linda´s aanwezigheid. Thanks, but no thanks. Half elf uiteindelijk besluiten we ons gebrek aan nachtrust bij te spijkeren. Dit lukt slechts tot drie uur. Onze buren zijn luid, erg luid. Dronkenmansgeschreeuw en gillende dames van plezier verstoren onze nachtrust. Ik ga maar even vragen of het wat minder kan. De deur wordt geopend door een Unhappy Hooker die één van haar cliënten roept. Ik leg uit dat we niet kunnen slapen. Hij schudt me de hand en roept solly solly. Het lawaai wordt inderdaad minder en na een half uur is het afgelopen en vallen we weer in slaap.

Penang ------> Perhentians

Vroeg in de ochtend stappen we op het vliegtuig naar Kota Bharu. Vandaar reizen we soepeltjes door naar Kuala Besut met onze nieuwe reisgenoten Sandrine en Stepanie uit Lausanne. Binnen het uur zitten we op de speedboot die ons met hoge snelheid en veel gestamp naar het tropisch paradijs brengt. Blijkbaar is er hier ook voldoende uit de hemel gevallen want het is er behoorlijk humid zullen we maar zeggen. Bij aankomst blijkt dat Siem zijn doktersverklaring is vergeten om te mogen duiken dus daar gaat weer een droom aan diggelen.

We checken in bij Mama's Place. Een houten bungalow met twee grote bedden is ons onderkomen voor de komende dagen. De Perhentians zijn mooi en tropisch. Binnen korte tijd zien we eekhoorns, leguanen, grote gele vogels, vleermuizen en niet zulke kleine, spinnen, kakkerlakken en overleefd Simon ter nauwernood een blitzkrieg van de lokale muggen.

En wat doe je verder op een tropisch eiland? Helemaal niets................ Op de derde dag ondernemen we een snorkeltoer rond het eiland. We zien er mooie dingen waaronder enorme schildpadden, white tip reefshark, papagaaivissen, een school barracuda's en nog veel meer klein grut van diverse pluimage. Hiermee kunnen we het verlies compenseren dat het duikbrevet aan onze neus voorbij is gegaan.

Langkawi ----> Penang

Stranger in a strange land

Penang, Georgetown, na aankomst met de ferry dwars door de zware slagregen nemen we onze intrek in het Garden Inn Hotel. Het hotel ligt vlakbij Chinatown waar we gaan eten in het steamboat restaurant. Zoveel eten als je maar kunt. Garnalen, schelpen, vlees, groente, mie, ingewanden en de duvel en z'n ouwe moer. Als het leeft of heeft geleefd kan je het eten. Tenminste dat idee krijg je als als enigewesterlingen in een restaurant of een hele wijk zit met uitsluitend Chinezen. Toch worden we niet aangegaapt alsof we exoten zijn. De mensen zijn wel verbaasd dat we al zo snel uitgegeten zijn terwijl je onbeperkt mag schransen.

Het is een aparte stad, Georgetown, met een zeer diverse bevolkingssamenstelling. Moslims, Chinezen, Indiers. Alle religies van RK tot hindoes tot moslims leven zij aan zij en dwars door elkaar. Door hetEngelse bestuur wat hier eeuwenlang heeft geheerst doet de stad zeer koloniaal aan. Echter het blijft een grote stad met veel herrie, vuil en verderf.

De tweede dag verhuizen we naar het Waldorfhotel dat door Wikitravel goed is aangeschreven. De associatie met het wereldberoemde Waldorf Astoria hotel in New York is ver te zoeken. nog een extra dag Penang was dan ook niet echt nodig geweest. Vogende dag op naar het vliegveld alwaar wij om 11.45 uur naar Kota Baruh vliegen om de Perhentians te bezoeken.

Koh Lipeh Thailand ----> Langkawi Maleisie

Met alweer een speedboot, dit keer toch wat underpowered met slecht 675 PK, denderen we over een kalme zee richting Maleisie. Onze paspoorten worden bij vertrek ingenomen. Bij aankomst op de pier van Langkawi moeten we een half uur wachten voordat alle visa formaliteiten zijn geregeld. We stappen in een taxibus met de familie Svanneke richting Pentai Chenang. Na een speurtocht, pizza en wortelshakes vinden we ons riante onderkomen in de Melati Tanjung resort. Op de eerste verdieping met uitzicht over zee en een heerlijk briesje. We beoefenen het aloude strandhangen waar we inmiddels meesters in zijn. Eten doen we bij een redelijk chique restaurant waar Siem een dikke steak naar binnen werpt en ik mijn eerste Maleisische groentencurry probeer. Lekker met een glaasje rode wijn.

Volgende dag komen we door met ringwerpen en strandhangen. Afgezien van een buitje geen enkele reden om van de gat af te komen. Met Svenno proberen we de plaatselijke hapjes uit en die smaken goed. De avond vullen we met een bezoek aan Debby's een Ierse pup. Iedereen die naar huis gaat wordt uitgezwaaid door het voltallig barpersoneel onder het uitroepen van: Thank you, bye bye and dont be naughty naughty after three!

Dag drie is een motordag. We huren een 110 pk scooter waarmee we gehelmd en links rijjdend de wegen van Langkawi onveilig maken. Volgens insiders moeten we de kabelbaan en de 7 wells gaan bezoeken. De bewegwijzering laat enigzins te wensen over waardoor we menig attractie nogmaals mogen aanschouwen. De lunch gebruiken we in een foodcourt en dat kostte wel twee euro. Toen serieus op pad naar de kabelbaan en de bronnen. Rond 4 uur bereiken we ons doel. Helaas begint het te regenen en wordt de kabelbaan direct stilgelegd. Dan maar naar de 7 wells. Ook daar begint het te regenen. De term : water falls wordt ons direct duidelijk. En dan gaat het niet alleen over de waterval die naar beneden dendert,

De terugweg naar het hotel is er een van wind en regen die striemend onze slechts door overhemdjes gehulde lichamen teistert. We leveren de scooter in en drogen ons bij Debby's alwaar we de inwendige mens bevochtigen. Afscheid nemen we van de familie Svanneke. Onze Nederlandse buren Ben en Jen helpen ons om dit verdriet wat weg te nemen. Na enige biertjes slepen we ons weer naar Debby's voor meer naughty naughty. Om half drie worden we de kroeg uitgeveegd.