The long and winding road

De wekker staat op 06.30. Na het ontbijt en afscheid van Lik Lik nemen we de taxi naar Cebu haven. Vanaf pier zes vertrekt om half tien de ferry naar Dumaquette op Negros met uiteindelijke bestemming Siquijor Island. Dat is inderdaad zo maar je hebt 09.30 en 21.30...... misverstandje dus. Nog geen man overboord want per bus is Dumaquette ook te bereiken. Door de ochtendspits van het vieze Cebu brengt de taxi ons naar de Southern Busterminal. Cebu is een overbevolkte stad met smerige gebouwen, lijmsnuivende vervuilde straatkinderen en een dikke smog. Maar kan het erger weten we uit ervaring. Manilla is Cebu in het kwadraat. Daar willen we alleen op het vliegveld komen indien dit voor een doorvlucht noodzakelijk is.

Als ik een shaggie draai op dit busstation staan er gelijk zeven man nieuwsgierig om me heen. Marihuana? Tobacco leg ik uit en draai er een paar voor de belangstellenden die na het hoesten en proesten uitroepen: Strong but good. Thank you.
De bus vertrekt 10.00 uur en nadat we ons een weg door Cebu hebben geworsteld komt de bus op stoom. Met een gemiddelde snelheid van 60 km/uur bereiken het zuiden van Cebu Island waar de bus stopt en we tijd hebben om te lunchen alvorens we per ferry naar Negros gaan.
De busconducteur vraagt ons in te stappen. Een soort van landingsvaartuig dat ongetwijfeld D-Day op Normandïe heeft meegemaakt laat de klep zakken en twee bussen, twee vrachtwagen en aantal kleinere voertuigen wordt als een puzzel op de ferry gemanoeuvreerd en gestuwd met blokken. Philipino's zijn goede zeelui maar met de veiligheid wordt nog al eens lichtzinnig omgesprongen.

Na overtocht van een ruim uur landen we op Negros waar de bus de weg vervolg en wij bij de haven afgezet worden waar de volgende boot naar Siquijor Island op ons wacht. We raken aan de praat met een bewoner van Siquijor die bovendien als tricycle chauffeur de kost verdient. Voor 150 peso's wil hij ons wel naar ons onderkomen brengen. Na een boottocht van een uur bereiken we Siquijor. Onderweg stoppen we bij de lokale supermarkt en sla ik twee flessen wodka, twee aanstekers en twee pakjes kauwgum in. Het door ons beoogde onderkomen zit vol en na meerdere resorts bezocht te hebben die volgeboekt zijn belanden we in het Dondeezco beachresort waar we de enige gasten zijn. Het is inmiddels 20.00 uur, de kamer heeft airco, tv en wat we in Emy's huis niet hadden een douche bovendien met warm water. We drinken nog wat SML's, gaan eindelijk douchen wamt stinken een uur in de wind en vallen rond 22.00 in een comateuze slaap.

Kniertje in Op hoop van zegen : " de vis wordt duur betaald "

We gaan per jeepney voor slechts 20 peso's per persoon naar de vismarkt waar je kan kiezen welke vis, schaaldier of schelp wilt verorberen. Papagaaivis, kreeften van drie kilo, schelpen, garnalen in diverse uitvoering en dito afmeting en voor ons onbekende vissen liggen uitgestald te wachten tot je je keuze hebt gemaakt en bepaald hebt op welke wijze je het bereid wilt hebben. Linda neemt een flinke hand vol garnalen bereid met knoflook en ik een gegrilde vis die er uit ziet als of deze eigenlijk in een tropisch aquarium hoort maar gewoon naar wijting smaakt. Een overigens in Nederland ondergewaardeerde vis die bijzonder goed smaakt. Zeshonderd peso's lichter nemen we de taxi naar de SM shopping mall. Vis moet zwemmen en met Gerry's promo zal dat wel lukken. Nu we er toch zijn dompelen we ons weer onder in de materialistische wereld. Het zal uiteraard slecht voor ons karma zijn, but who cares. Bepakt en bezakt na afloop van deze shoppingtour ploffen we bij Gerry's neer op de comfortabele stoelen. Gerry's SML-promo en de lekkere happen brengen ons weer op volle oorlogssterkte. De taxi brengt ons elf uur 's avonds thuis. Lik Lik ligt al te slapen en slaperig doet ze de deur open. Wij drinken nog een biertje buiten. Morgen vertrekken we.

SM

We lopen Budjong Road af op zoek naar een resort want we weten van Walter dat je tegen betaling gebruik mag maken van de faciliteiten. Het resort dat we vinden kost 350 peso's entree. Duizend peso's is ongeveer 16 euri. Vijftig daarvan is entrance fee en 300 is consumable (eten en drinken). De securityman aan de poort bewapend met een pistool zoals alle securitymannen -en vrouwen attendeert ons op de shootingrange. Voor 3000 peso's mag je schieten met een wapen naar keuze. Ik vraag of het mogelijk is om met een M16 of een AK47 te schieten. De M16 is op voorraad maar de Kalashnikov wordt lastiger.
Ondanks dat het aantrekkelijk is om dit een keer te doen zien we voor het moment er van af. Als je toch een keer wilt doen wil je dat wel gedocumenteerd hebben en de camera's liggen nog in Emy's huis.
We hangen een beetje rond bij het zwembad, eten en drinken wat tot het te warm wordt.

Een andere handige tip van Walter is de SM shopping mall. Buiten de winkels zijn daar diverse restaurants. Japans, westers, koreaans en andere cuisines behoren tot de mogelijkheden. De Filippijnse keuken is over het algemeen genomen geen culinaire keuken tenzij je gestoofde waterbuffel tot je favorieten rekent.
Per taxi komen we aan bij een gigantisch complex. Het gebouw van de RAI in Amsterdam verbleekt qua grootte ten opzichte van dit megacomplex. We strijken neer bij Gerry's waar we gebruiken maken van de promo, vijf San Miguel Light ( hier na te noemen SML)voor 180 peso's. Een grote cooler gevuld met ijs en vijf SML's staat op onze tafel. Als borrelhap bestellen we de tonijn sashimi voor slechts 195 peso's. Als onze neuzen de scherpe smaak van de wasibi binnendringt en de koude SML de dorstige kelen spoelt weten we: we zijn weer in de geciviliseerde wereld.

Waar te beginnen in dit megacomplex gevuld met teveel winkels om in één dag te bezoeken? We spreken af dat we als we elkaar kwijt raken Gerry's onze rendez vous is. Er zijn slechtere plekken te bedenken. Merkkleding is hier een derde tot een vijfde van wat het in Nederland moet kosten. Een hebberige koorts overvalt ons en die dag schieten de aandelen Levis en Nike omhoog. Na compleet suf geshopt te zijn strijken we weer bij Gerry's neer en doen nog maar een paar rondjes SML. Linda raakt compleet in extase als we in een giga schoenenwinkel terechtkomen. Ik ben bang dat ik haar na drie dagen volledig uitgeput mag ophalen. Maar al snel valt haar keuze op een paar ultra high heels Italian design. Zijn hier natuurlijk handig om te hebben, NOT. Maar uiteraard een must have voor de Samsonite backpacker. We nemen de taxi terug naar Emy's huis waar Lik Lik ons opwacht en onmiddellijk wil weten wat we gekocht hebben en hoeveel het kost. Dat is een enigszins genante ervaring als je weet dat het gemiddelde salaris 280 peso's per dag bedraagt en je net voor 4500 peso's een Levis 523 en andere kleding hebt aangeschaft.

Looking for Lik Lik

Cebu International Airport. Vanaf Tawau naar Kota Kinabalu met Malaysian waar we vier uur wachten op onze doorvlucht naar Cebu (Filippijnen). Wederom met Malaysian Airlines. Om als stewardess bij deze maatschappij te mogen werken moet je minimaal Miss Malaysia geweest zijn zo te zien. De veiligheidsdemonstratie waarin je vertelt wordt hoe je bij het wegvallen van de druk in de cabine het kapje over het hoofd dient te bevestigen volg ik ademloos ook al heb ik die inmiddels talloze malen mogen meemaken.

Op Cebu aangekomen lopen we naar de uitgang waar we verwachten opgehaald te worden door de nicht van Emy, de partner van Walter, die ons aangeboden heeft om in Emy's huis te verblijven. We zien diverse mensen staan met bordjes waarop namen geschreven staan. Maar geen bordje met Linda en Simon. Geen nood, we weten ongeveer waar we moeten zijn en charteren een taxi die ons in de richting van het Maribago Beach Resort op Budjong Road brengt. Daar vragen we naar Lik Lik.....
De bijnaam van Emy's nicht. Iederen kent elkaar in het buurtje en al snel komt de man van Lik Lik aangesneld. Lik Lik is naar het vliegveld gegaan om ons op te halen maar er blijken op de toch niet al te grote luchthaven twee uitgangen te zijn. Ondertussen hebben we al twee flesjes San Miguel bier op.

Lik Lik brengt ons naar ons onderkomen door een wirwar van huisjes, erfjes en paadjes. Langs honden, kippen en hanen. Die hanen zullen hun aanwezigheid op diverse momenten kenbaar maken. Je wordt spontaan liefhebber van de lokale sport, de hanengevechten waar grof gegokt wordt en de verliezende haan in de soep belandt. Na enige tijd als de gehele familie ons aangegaapt heeft als of we een kermisattractie zijn besluiten we wat rond te kijken en ergens wat te gaan eten en drinken. De lokale Maribago Grill ziet er ondanks dat de septictank net wordt leeggeslurpt gezellig en druk uit. Grote steaks met frieten en wodka met ijs doen snel de vermoeidheid van de reis vergeten. Als we ons na afloop naar het huis begeven blijkt Lik Lik ook in het huisje te overnachten. Voor de komende dagen hebben we een housekeeper die ontbijt verzorgt, schoonmaakt, kleren wast, tassen repareert en huishoudelijk taken verricht. De hitte in het huisje is overweldigend. De fan aan het plafond draait haar rondjes als een oude DC3 maar kan ons niet aangenaam genoeg afkoelen voor een goede nachtrust. We roepen de hulp van een groot farmaceutische concern in en Turks badend neemt Morpheus ons in de armen en wiegt de vermoeide reiziger chemisch naar dromenland tot dat de hanen ons in de ochtend laten weten waar we zijn.
Lik Lik heeft dan al het ontbijt klaar staan.

Semporna: doing nothing, just hanging 'round

We zitten net in restaurant Bismillah als de fijne druppeltjes overgaan in van die dikke druppels die bubbeltjes op het wegdek maken. Zoals altijd is dat van korte duur. Maar hier lang genoeg zodat het de hele straat en misschien wel de hele stad een blackout bezorgd. In Nederland laten we dan de luchtmacht hoogspanningskabels in de Bommelerwaard doormidden vliegen of de NUON een dure graafmachine een verkeerde kabel raken maar hier kan dat volledig low budget middels een simpele regenbui. De laswerkzaamheden in de lokale Kwik Fit, de Jim Pas Motor Enterprise, aan de overkant houden ineens op. De ventilatoren van de gigantische airco's van de Giant supermarkt draaien langzamer en vallen uiteindelijk stil. Na een halfuurtje komt de stroomvoorziening weer op gang. De jongetjes die hier als kruier werken komen onder de afdakjes vandaan en pakken de kruiwagens waar ze boodschappen, jerrycans, blikken verf, motorblokken, groenten en andere lasten mee vervoeren weer beet, vervolgen hun weg en gaan hun lading afleveren om weer ergens anders de volgende last op te pikken.

Semporna is een suf stadje waar niet veel anders te doen is dan duiken, duiken en nog eens duiken. Het heeft een markt, een supermarkt, twee gigantische moskeeën en twee kroegen die de deuren sluiten na twaalven. De moskeeën (masjid) draaien wel 24/7. Zoals in vrijwel alle andere zuidoost Aziatische landen rijden hier meer PC Hoofttractoren dan in de PC Hooft zelf. Toyota Landcruisers, Landrovers en Lexus (of is het meervoud Lexi ?) bepalen het straatbeeld.

Vandaag een verplichte rustdag voor ons. Morgen vliegen we naar Cebu (Filipijnen). Vanwege het duiken de dagen ervoor moeten we om het stikstofgehalte in ons lichaam naar een gezond niveau te brengen 24 uur op zeeniveau doorbrengen.

We hebben wederom gemazzeld met het weer. De dagen die wij hier hebben doorgebracht waren zonnige dagen met een enkel wolkje of geheel onbewolkt met een oppervlaktetemperatuur van 32 graden en een watertemperatuur van 28 graden. Het weerbeeld zoals dat de komende dagen volgt laat veel regen zien voor deze regio. Cebu's weersverwachting ziet er stukken beter uit. Een graadje of gemiddeld 32 en onbewolkt kunnen we zeker verwachten. Morgen nemen we de taxi, uurtje rijden van Semporna naar Tawau en 80 ringgit verderop. Daar vandaan vliegen we naar Kota Kinabalu waar we vier uurtjes moeten wachten voordat we naar Cebu vliegen. Beide vluchten superluxe met Malaysian Airlines waarwe veel van verwachten.

Home Alone

Linda checkt haar email en leest het volgende bericht verstuurd vanuit haar emailaccount:

Mededeling eventuele overlast

Hoi lieve buurtjes,

Vrijdag 5 maart geef ik een klein feestje. Ik doe mijn best de overlast zo veel mogelijk te beperken maar het kan zijn dat jullie hier toch last van hebben. Als jullie nog vragen hebben kunnen jullie altijd aanbellen of mailen naar[email protected].

Liefs,

Djadi

?

Visioenen van cokedealende en snuivende scooterjeugd die achteloos lege flessen tegen de muren smijten doemen op terwijl ze de opgerookte joints en sigaretten op onze whitewash eiken vloer laten vallen. In gedachten zien we perceel Edmond Halleylaan gereduceerd worden tot een smeulende puinhoop waar politie, brandweer en andere hulpdiensten na, te laat ingrijpen, middels diverse processen verbaal en in bewaringstellingen een einde aan dit bacchanaal maken.

Direct na het lezen grijp ik mijn telefoon en bel Djadi. Ze neemt de telefoon op en roept heel relaxed: 'hoi Pap'. Een tirade vanuit onze Maleisische hotelkamer breekt los. Linda neemt ook haar aandeel in deze scherpe veroordeling van Djadi's handelen. Rob en Wil worden ingeschakeld om als interventiemacht te dienen. Inmiddels heeft Djadi Rowdy en Jane,onze buren, geraadpleegd om emotioneel haar verhaal te doen. Ook zij dienen als Verenigde Naties crisisteam. Het is de bekende storm in een glas water. Het blijkt een onschuldig filmavondje te zijn met wat vaste vrienden die toch al wekelijks bij ons over de whitewash eiken vloer komen en altijd keurig hun schoenen uit doen alvorens deze te betreden. Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten. Schaamrood staat ons op de kaken maar blijft ongezien vanwege onze opgedane teint We smsen onze bemiddelaars en bedanken hen. Excuses voor Djadi vanwege het ontbreken van ons vertrouwen. Een paar dagen later krijgen we het volgende emailtje en pissen in de broek van het lachen:

Hoi papa en mama,

Nou, ik zal het maar gelijk opbiechten. Heel puberend Amsterdam was hier gisteren. De tafel is een ander kleurtje, de banken zijn wit van cocaïne of sperma (dat moet nader onderzoek nog uitwijzen), het kookeiland was te klein voor de lading Smirnoff, de stoelen zijn naakt aangezien het leer eraf gestolen is, de tv heeft een spannende barst door het midden, Jimi Hendrix is gevilt, de boot in de fles dobbert op pisang ambon, de vloer heeft verschillende spannende kleurtjes, er is geen gras meer te zien door uitgedrukte peuken, je wiet is op, je gitaren zijn verbrand bij een vreugdevuur.

Haha, oke, grapje. Schrokken jullie al?

Het was heel gezellig, we hebben gewoon film gekeken en er zijn geen vreemde mensen in huis geweest. Vanmiddag ga ik denk ik even bij oma Leny langs en morgen komen opa en oma om 11 uur op de koffie (voor het eerst vroeg opstaan dus, haha..). Morgen koffer inpakken, maandag ardennen!

Hoe is het daar?

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

jullie allerbraafste dochter,

ik hou van jullie.

?

?

Kapalai: go with the flow

Het is 5 maart 2010 06.30 uurals de wekker weer afgaat om op Kapalai te duiken. Ontbijten en 08.00 uur verzamelen bij de boot die eerst naar Mabul Island gaat en andere duikers oppikt. Onze eerste duik is op Kapalai House Reef. Watertemperatuur 28 graden, geen stroming, duikdiepte 18 meter, zicht 15 meter en duiktijd 60 minuten of 50 bar veiligheidsminimum. Kapalai House Reef is een kunstmatig aangelegd rif bestaande uit gezonken vissersboten en houten constructies. Aangezien dit al tien jaar onderwater ligt zijn de objecten al ruimschoots begroeid met allerlei leven en is het een verzamel-en voederplaats voor het maritieme leven. We zien groupers van anderhalve meter zich verschuilen op de brug van een vissersboot. Zeeschildpadden groter daneen gemiddelde eettafel liggen te suffen op het koraal. Een scala aan vissoorten bevolkt dit gebied. Aan het eind van de duik zie ik een barracuda van drie meter nieuwsgierig op vier meter afstand ons voorbij zwemmen. Ik probeer de aandacht van mijn mededuikers te trekken door met mijn trouwring op mijn aluminium luchtfles te tikken maar het geluid is te zwak. Na vijf minuten en onze vijf meter veiligheidsstop komen we weer boven. Ik blijk als enige de barracuda gezien te hebben.

De boot pikt ons weer op en we varen naar de steiger van Mabul Island waar we plusminus 40 minuten zullen rusten en stikstof uit het lichaam laten treden. De volgende duik is Mabul Island Eelgarden. Deze duikplaats onleent zijn naam aan de grote hoeveelheid murenen die verstopt in spelonken stoere bijtbewegingen maken. Maar daar blijft het dan ook bij. Drie spotted eagle rays (roggen) cirkelen nieuwsgierig naar de bezoekers van hun leefgebied om ons heen. Zo dichtbij dat je de stippen kan tellen. De duikomstandigheden zijn vrijwel hetzelfde als die van de vorige duik met dit verschil dat er een milde stroming staat en het rif steil wegduikt naar een voor het oog peilloze diepte. Na afloop volgt de lunch waar we ons ruimschoots te goed doen aan de gebakken rijst. Duiken vergt energie.

Onze volgende duik is onder een voormalig boorplatform (http://www.seaventuresdive.com/) op zes palen wat vanuit Brunei hier heen is gesleept. De stroming is zeerheftig. We moeten ons vastklampen aan een met zeepokken begroeid touw om 16 meter naar beneden te komen. Als vaantjes in de wind wapperen we door de heftige stroming aan het touw. Goed voor eventueel eelt op de handjes. Als ik beneden ben zie ik Linda omhoog schieten. Ze heeft haar vest onvoldoende ontlucht , het touw te vroeg losgelaten en kan zwemmend de groep niet meer bereiken. Mijn eerste reactie is opstijgen maar onze divemaster grijpt me beet bij mijn loodgordel en geeft me een teken dat ik bij hem moet blijven. De divemaster-trainee is al achter Linda aan die na een duiktijd van vier minuten de oppervlakte bereikt. Ik hoef me geen zorgen te maken.

Onze duik wordt vervolgd. De stroming is op de bodem, zestien meter, iets minder heftig maar nog heftig genoeg om terwijl we verder zwemmen je vast te grijpen aan de diverse stalen objecten die op de bodem liggen. Het zicht veroorzaakt door de zeer heftige stromingvan het opkomende getij is zo'n zes meter. Een Stonefish, lelijker dan Mike de Boer, zit verstopt in wat eens een afsluiter was. Verderop zit een murene met een geel lijf die zich verschuilt in een grote flexibele slang. Als in een storm met windkracht tien op de pier van IJmuiden verplaatsen we ons. Een grote school barracuda's is het laatste wat we onderwater nog zien alvorens onze veiligheidsstop op vijf meter te maken al hangende aan een met zeepokken begroeide boeilijn.

Mail naar [email protected], zo mooi

I will be out of the office starting 26-02-2010 and will not return until
29-03-2010.

I will respond to your message when I return after my absence. Please
forward your mail concerning urgent matters to: [email protected]