Happy Tet! Phu Quoc Vietnam

Aankomst op Phu Quoc International Airport. Klinkt groter dan dat het daadwerkelijk is. Voor Phu Quoc geldt geen visum, het is een vakantie eiland. Alleen als je wilt doorreizen heb je het visum wel nodig. Nu begrijpen jullie ook waarom we zonder gedoe door de douane kwamen terwijl de visumprintjes in onze koffertjes op de band zaten.

Bij aankomst zijn wij de enige vlucht dus de bagageband is al snel aan het draaien. Tijd tussen uitstappen van de Vietjet Air vlucht en het verlaten van het terminalgebouw bedraagt maximaal 20 minuten. We hebben een airport transfer naar ons nieuwe onderkomen geboekt maar hoe zeer we de opgehouden bordjes ook afspeuren, onze namen komen er niet op voor. Navraag bij de inmiddels overgebleven chauffeurs levert niks op. Dan maar even de lokale beestjes tanken bij de flappentap. Voorzien van 2000.000 miljoen Dong nemen we een Grab, kosten 130.000 Dong (ongeveer 5 euro).

Ons onderkomen Mai Phuong Binh is een bijzonder leuk en groen resort met zwembad en goede ligging. Groen betekent ook dat muggenspray geen overbodige luxe is. De kamer is groot met twee kingsize bedden en na verkenning van het nieuwe terrein slapen we tot we in de ochtend met het uitgebreide ontbijt de inwendige mens versterken.

Jorit en Djadi komen deze dag vanuit Ho Chi Minh City (Saigon) aan op het eiland. We wachten ze op bij hun onderkomen, ze hebben een bungalow met zeezicht geboekt. Het zijn de laatste vier dagen van hun vakantie en die willen ze na overnachtingen in meer bescheiden onderkomens in een toch wat meer luxueuze omgeving doorbrengen. Wij slapen er ook een nachtje maar dan in een standaard kamer zodat we gezellig Tet, oftewel het Vietnamese en Chinese nieuwjaar, samen kunnen vieren. Verschil moet er wezen.

Tijdens Tet, dat een aantal dagen duurt, ligt het openbare leven grotendeels stil want de families komen bij elkaar en vieren Tet gezamenlijk. Dat ene leuke restaurant met een zeer goede waardering op TripAdvisor blijkt dan toch gesloten te zijn. Maar ergens anders een hapje doen blijft wel mogelijk. We gaan met z’n vieren naar het centrum vlakbij de haven want daar schijnt het vuurwerk te zijn. Vooraf nog een hapje eten en dat doen wij bij de Lobster Cave. Kreeften, garnalen, vis, schelpen, zee egels en ander eetbaar in diverse aquaria vullen de ruimte. Boven deze ruimte het restaurant waar het behoorlijk druk is. Jorit, Djadi en ik hebben al plaats genomen aan tafel maar Linda is staande gehouden door een grote Vietnamese familie die haar hoogst waarschijnlijk voor Madonna houden. Wij zitten nog op een droogje maar Madonna heeft dan al twee keer met de lokale pruimenbrandewijn moeten proosten op Tet. Nadat Madonna zich bevrijdt uit de lokale fanclub neemt ze plaats bij de rest van de band.

Ik bestel de zee egels, bereid met lente ui en gecrushte pinda’s. Mijn gezelschap is wat minder avontuurlijk en beperkt zich tot wat minder gewaagde uitstapjes. Een man uit de eerder genoemde familie komt, samen met zijn zoon die Engels spreekt, aan onze tafel. Ook wij krijgen nu de brandewijn aangeboden. Hij is trots op zijn zoon dat hij zo goed Engels spreekt. En wederom vloeit de brandewijn. Na het diner, de zee egels, zijn overigens een ware delicatesse, volgt nog een korte handtekeningsessie van Madonna en verkopen we nog T-shirts en petjes met Madonna’s beeltenis.

Dan barst het vuurwerk los. Vanuit het restaurant is het slecht te zien. Maar een klein stukje lopen verder op de brug is superdruk en in de verte knallen ze er stevig op los. Een halfuur later is het weer afgelopen en komen alle mensen, lopend of op scooters weer toeterend in beweging. Happy New Year, Happy Tet!

Simon

The message is clear

De wekker gaat om 06.15 uur. Ook op vakantie is dat vroeg. Echt vroeg. Het is een reisdag. We gaan van Koh Sichang via Sriracha door naar Bangkok. Ammy heeft al onze achtergelaten spullen in hun auto neergelegd. Dan vergeet Jah0p ze niet mee te nemen. Hij pikt ons op van de pont en dan zullen wij verder met een Grab naar Bangkok rijden. Grab is een soort Uber en het scheelt veeeeel geld in vergelijking met een gewone taxi. Het waait flink in de haven. Nog snel een stopje bij de supermarkt voor wat water en dan varen we uit.

Jah0p staat ons op de pier op te wachten zoals afgesproken. We rijden terug naar de Bubba I’m Bakery en dan staat eigenlijk de Grab ook al klaar. Na een joviaal afscheid en de belofte snel weer langs te komen, stappen we in de taxi naar ons nieuwe hotel vlak bij het internationale vliegveld Suvarnabhumi. Het is een goede locatie met een fantastische nightmarket wist Chiel ons te vertellen. Lekker chillen en morgen gratis geshutteld naar het vliegveld. Dan vliegen we door naar Phu Quoc, in eiland voor de kust van Vietnam om Djadi en Jorit te ontmoeten en samen TET (Vietnamees Nieuwjaar) te vieren.

Om 07.30 uur vertrekken we uit het hotel. Op de luchthaven aangekomen willen we inchecken maar we hebben 9.7 kilo en 9.8 kilo en dat is dus respectievelijk 2.7 en 2.8 kilo te veel handbagage. Dus betalen we zonder blikken of blozen de kosten gelijk aan bijna een halve ticket. We moeten de koffers alleen even naar de controle begeleiden. Daar begint op de securitycheck de koffer van simon aan te slaan. Wat kan het zijn? Maybe lithium battery sir? Ach ja, bereist als we zijn, vergeten we die nog wel eens. Simon moet naar zijn koffer komen en ik zie zweetdruppels op zijn voorhoofd groeien. Waar is die verdomde extra lithium battery??? Ondergoed, sokken, overhemden en uiteindelijk de hele inhoud van zijn koffer ligt aan zijn voeten uitgestald. Hij staat er beteuterd naar de kijken. Geen battery. Ik wil me ermee bemoeien omdat ik denk te weten waar hij is. In dat handige zwarte heuptasje dat nog ergens achteloos en ongecontroleerd ligt. Jaaaa, en daar brandt het lampje: de battery zit inderdaad in het zwarte heuptasje op dezelfde plek als mijn battery alleen heb ik het heuptasje gewoon omgehouden. Even later wordt op de luchthaven omgeroepen dat lithium batterijen alleen in de handbagage mogenworden meegenomen. The message is clear.

Pffffiew, dit vraagt natuurlijk om een flinke hijs Zware Van Nelle Export. Ja, schat ik blijf wel weer binnen achter bij de tasjes. Vanaf hier verloopt onze vlucht naar Phu Quoc vlekkeloos. Ware het niet dat in de consternatie van het opeens moeten inchecken van de handbagage de geprinte visumformulieren in het voorvak zitten. De controle op paspoort en visum is voor de bagageband gesitueerd. Kunt u deze penibele situatie al inschatten?

Linda

Gezegend door de monnik

Onze eerste stop is een plek waar de voetafdruk van Boeddha te zien is. Deze plek ligt boven op een steile heuvel maar de tuk tuk heeft een krachtige dieselmotor, die bij ons zeker niet in de milieuzone mag komen. Boven aangekomen wacht het aankomstcomite ons op. Drie apen staren ons, verstoord in hun rust, aan. Zij zijn dan ook de enigen. Deze plek van verering van Boeddha is verder verlaten. We klimmen een klein stukje naar boven en laten onze slippers staan voordat we gewijde grond betreden. Daar zien we de voetafdrukken van Siddhartha Gautama Boeddha, zoals zijn volledige naam is. Welke maat is negentig centimeter? Aziaten staan toch niet bekend om hun grote voeten? Ik wil niet generaliserend zijn maar mijn lieve schoonvader zal nooit slagen bij een Aziatische Bata of Van Haren.Het zal wel symbolisch zijn, Mr B was een groot man! Als alles in verhouding zo groot was dan moet Mrs B een ongelukkige vrouw zijn geweest. De voetafdruk wordt bedekt met kleine velletjes bladgoud, waarschijnlijk door de gelovigen daar neergelegd. Onder aan de heuvel wordt vuurwerk afgestoken. Onze chauffeur vertelt ons de trap naar beneden te volgen om zo bij de Chinees boeddhistische tempel te komen. Hij zal ons daar opwachten. De Chinees boeddhistische tempel is bijna zes keer zo groot en zeer kleurrijk in tegenstelling tot de Thaise tempel die ingetogen en minimalistisch aandoet. Beelden van draken, tijgers etc in felle signaalkleuren voeren de boventoon. Het is Walibi versus Bauhaus. De Thaise tempel doet in mijn beleving wat meer spiritueel en sereen aan dan de Chinese versie.

Na de rondgang door dit tempelcomplex gaan we naar de volgende stop met de zittende en mediterende Boeddha en twee staande Boeddha’s. Dit keer is er een oude monnik met priemende ogen aanwezig. Hij gebaart dat we vooral naar boven moeten gaan. We volgen zijn advies en klauteren naar boven. Het uitzicht over het stadje en de haven is prachtig maar er staat geen zuchtje wind en het is inmiddels behoorlijk heet. Linda heeft haar oog laten vallen op twee oranje gevlochten armbandjes. Honderd baht per stuk met een kokertje van een centimeter en een diameter van 0,3 centimeter. Binnen In het kokertje is bladgoud verwerkt. En ongetwijfeld is het armbandje gemaakt door de monniken. Mooi en draagbaar souvenir en bovendien blijkt er nog een voordeel te zijn. We krijgen een boeddhistische zegen.

De man met jade ogen plaatst ons een voor een voor hem en met soort kleine bezem/handveger worden we besprenkeld met wijwater. Linda doet tijdens dit ritueel haar ogen dicht maar ik blijf de monnik met zijn hypnotiserende ogen aankijken. Ik wil weten of ik nu de Staatsloterij ga winnen. “Only if this time you buy a ticket” is zijn antwoord.

Het buikje rond voor 200 baht

Vandaag vertrekken Pom en Chiel naar Ban Phe. Pom wil nog wat zaden verzamelen voor in haar tuin in Isaan. Chiel gebaart en roept dat er een varaan loopt. Ik ren naar de plek en zie nog net in de verte een flinke jongen, meisje of misschien een gender neutrale varaan weg schuifelen om daarna flink vaart te maken. Ondertussen worden wij, een exclusief Europees hapje, flink te grazen genomen door verschillende soorten muggen.

Wij besluiten om nog een paar dagen op Koh Sichang te blijven. Het bevalt ons hier uitstekend. Het eiland heeft nog de ‘layed back’ atmosfeer van het Thailand waar wij zo’n 25 jaar geleden verliefd op werden.

We wandelen door de marktstraat, drinken koffie en genieten van de drukte, geuren, kleuren, mensen en dieren op straat. Als de zon gewelddadig op ons bolletje begint te schijnen, gaan we brunchen bij een klein tentje. De muziek staat kneiterhard en de kok belt over de speaker. Hier eet je toch vaak onverwacht het lekkerst.

Eigenlijk wilden we naar het strand maar we voelden ons enigzins genaaid met de prijs nu onze vaste tuktuk chauffeur die Pom en Ammy steeds belde uit beeld is. In de marketstreet kopen we bij de stalletjes verschillende Thaise lekkernijen zoals 4 viskoekjes (20B, 4 gegrilde spiesjes met varkensvlees en sesam (20B), 2 worstjes met salade en pepers (30B), 1 gefrituurde crispy kippenpoot (30B)en 4 gestoomde dimsum (20B). Dit alles aangevuld met exotische en vooral pittige smaakmakers. Dit alles voor 120B, zo een slordige 3,40 euro.

We kregen al en bericht van een verontrustte volger dat er nog niets op de blog stond. Of ze zich wel goed had aangemeld. Dan kan je niet anders dan gehoor geven aan een oproep van trouwe volgers. We hebben even tijd nodig om te acclimatiseren. En of we nu eindelijk tot het einde van de vakantie door blijven bloggen. Dat is ook waarheid: het is ons nog nooit gelukt om tot het einde van de vakantie geïnspireerd door te bloggen (writers-fatigue). We hebben zelfs twee reizen overgeslagen. Drie weken Thailand in december 2019 met mijn Papa. Ik wilde niet de hele tijd online zijn (heb ik nu spijt dat deze memorabele drie weken niet gedocumenteerd zijn). En net voor corona uitbrak vertrokken we 10 dagen naar Bali met Djadi. Ik wilde deze keer mijn eindejaarsuitkering gebruiken om familieherinneringen te schrijven. Jorit was 6 weken in Australie en zo kon Djaad ook even het gemis verdringen en lekker relaxen.

Rond een uurtje of 5 breng ik eerst even mn broek naar de naaister. Beetje op de naad weggescheurd. 5 minuten later en 20 baht verder sta ik weer zo blij als een kind buiten met mn gerepareerde broek in de vuistjes. Simon schenkt de glazen in en we vertrekken naar het viewpoint vlak bij onze bungalow voor de zonsondergang.

Linda

Elections & swim, drink, eat and repeat

08.12 uur. Enigszins verbaast komt Simon de bungalow uit als een geluidswagen voor de lokale verkiezingen langsrijdt. Voorzien van luidspreker met een overdosis aan harde Thaise zoetgevooisde klanken en de afbeelding van een kandidaat burgemeester, nummer 2 op de lijst, die op dit eiland graag de boel naar zijn of haar hand wil zetten. Het was maar twee minuten maar voldoende om ruw uit de slaap verstoord te worden.

08.28 uur komt opnieuw de geluidswagen langs maar nu met de nummer 1 op de lijst van de toekomstig heerser over het eiland waar maar 4481 mensen wonen en daarmee het kleinste district van Thailand is. Deze keer is het een Thaise mannelijke zanger die ons zijn stroperige klanken toedient.

08.37 uur komt nummer 2 weer teruggereden door de straat. De muziek wordt steeds harder en de stem uit de speaker steeds dwingender. En dan weer heuvelafwaarts om 08.40 uur de wagen met kandidaat nummer 1 en repeat. Ik denk dat iedereen op het eiland nu wel wakker is. Behalve Ammy en Jah0p.

Everybody Chang Chang, en dan bedoel ik niet het Thaise bekende biermerk maar de veelgeziene Thaise wapperbroeken met de witte olifanten (Chang) die Chiel en Pom vandaag ook allebei dragen. De witte chang brengt geluk en liefde. De liefde van de Thai lijkt overigens door de maag te gaan. Soms denk ik dat de Thai de hele dag druk is met eten of het kopen of bereiden ervan. Hun motto: ‘Als het geen hartslag meer heeft kun je het eten.’

We pakken een tuktuk naar het enige strand op het eiland. Lekker makkelijk: Tham Phang beach here we come. Wat valt op? Wuivende parasols, rijen houten strandstoelen en een gebrek aan toeristen. De gemoedelijke sfeer is aangenaam net als de zeewind die voor de nodige verkoeling zorgt. Swim, drink, eat en repeat is het motto voor de dag. En de elections natuurlijk.

Het eiland staat bekend om de witte eekhoorn. En die zien we inderdaad ook. Grappig beestje met een mooie staart. We eten heerlijke crunchy garnalen en een vriendelijke dame masseert mijn nek. En hoe. Zalig. Ik leg Pom uit wie Sil de strandjutter is en hoe we het aangespoelde plastic kunnen opruimen. Enkele zakken jutten we met gemak bij elkaar. En wat doe je daar dan mee? De fik erin? Lastig.

Verderop zien we twee nuffige Thaise jongedames die met een gehuurde kano bij zonsondergang een fotoshoot doen. Alles voor een cool plaatje op social media. Natte haren, natte kleding en bevallige poses. Het zwemvest achteloos in de voorpunt neergekwakt. De kosten voor een uurtje kano huren zijn gelijk aan een dagsalaris van de hardwerkende Thai. Waar je bent geboren bepaalt helaas nog vaak je kansen in het leven.

Linda

Happy birthday Aey Buranasing

Van Siracha naar Koh Sichang. Het is een betrekkelijk eenvoudige onderneming vanaf het huis van Jah0p en Ammy. Rond half 10 staan Pom en Chiel voor de deur. Zij laten de auto achter bij het huis. Ammy brengt ons naar de pier. Onderweg stoppen we bij een klein eettentje om het ontbijt voor deze fijne ochtend te scoren. Het wordt Khaw Phad: gebakken rijst met groente en ei.

Rijdend over een smalle en drukke strook op de pier strijden tuktuks, voetgangers, brommers en automobilisten om vrije doorgang. De ferry komt er al aan. Het is een drukte van jewelste. Passagiers komen van de ferry af en tegelijkertijd staat er een menigte te dringen om aan boord te komen. Eenmaal op de ferry tis het verplicht om een zwemvest te dragen. Hilarisch schouwspel die Aziaten met enorme oranje zwemvesten en dat bij een temperatuur van zeker 30 graden.

Aangekomen op Koh Sichang duurt het even voordat de auto van Adrian View ons oppikt. Op locatie aangekomen worden we zeker niet teleurgesteld. Een aantal pastelkleurige bungalows omringd door een prachtige tropische tuin. Voor nog geen 20 euro per nacht betrekken wij onze fleurige bungalow met gardenview. Er is ook een soort buitenkeuken met koffie, thee, toaster, grote waterflessen en meer van dat. Heel handig. Ik loop naar buiten en zie de familie die voor ons in het vliegtuig zat langsscheuren met de huilbaby voorop en de kleinste tussen hun ingeklemd. Respect!

Ammy en Jah0p zijn klaar met werk, landen op de pier van Ko Sichang en halen ons op om bij strijklicht naar het paleis van Phra Chula Chomklao Chaoyuhua, beter bekend als Rama V of koning Chulalongkorn de Grote, de vijfde koning van de Chakri-dynastie in Thailand, te gaan. Hij regeerde van 1 oktober 1868 tot 23 oktober 1910. Gedurende zijn lange regeerperiode veranderde hij veelin de Thaise samenleving. Een prachtig landgoed aan zee. De Thai zijn trots op hun koning en vertellen dat hij gewoon zelf op zijn vuurpotje zat te koken in zijn buitenverblijf samen met 1 van zijn 9 vrouwen of 145 minnaressen.

Vandaag is Aey de broer van Jah0p jarig en dat vieren we in zijn restaurant. Het eten is goed en zo kunnen wij mooi allerlei gerechten proeven die we anders misschien nooit zouden bestellen. Het bier vloeit reikelijk evenals de Thaise whisky. Gelukkig brengt de tuktuk ons veilig thuis.

LvdP

Waar zijn ze?

De afhandeling bij immigration gaat zeer snel. De vorige keren dat wij hier waren stonden er lange rijen en duurde het zeker 30 tot 45 minuten. Bovendien kreeg je al in het toestel een kaartje dat je moest invullen. Naam, adres in land van oorsprong, beroep en jaarinkomen o.a. moesten ingevuld worden.

Dat is nu niet meer nodig. Paspoort, visumstempel en de door de immigration officer met balpen geschreven uiterste houdbaarheidsdatum van het visum volstaan. Mooi, want wil ik graag mijn al in het toestel gedraaide Zware Van Nelle Export shaggie in de fik steken. Dat kan alleen buiten het gebouw.

Waar zijn Jah0p en Ammi? Ze zullen ongetwijfeld in de aankomsthal staan. Suvarnabhumi Airport is groot. Ze staan in ieder geval niet bij de poort waar wij na de douane uitkomen. Ik stel voor naar het meeting point te gaan. Linda hoort een Nederlandse stem. Het is een expat die hier zo’n duizend jaar woont zo te zien. Deze man beaamt dat het meeting point de juiste keuze is. Ik ga vast buiten het gebouw, lokale tijd is 16.00 uur, de nicotineduivel voeren. Terwijl ik sta te roken komt Linda met Ammi en Jah0p aanlopen. We omhelzen elkaar. We hebben elkaar door covid vier jaar niet gezien.

De Toyota Avanza van Ammi en Jah0p brengt ons naar Si Racha en onderweg doen we in de lokale Lotus supermarkt nog wat boodschappen en brengen we een kort bezoek aan hun Bubba I’m bakery, restaurant annex coffeeshop. Sinds de legalisering van wiet zijn er inmiddels door geheel Thailand zo’n 5000 vergunningen afgegeven voor de verkoop van wiet. Er zijn wel wat beperkingen aan verbonden, het mag onder andere niet doorverkocht worden, minimum leeftijd is 20 jaar, geen verkoop aan zwangere vrouwen etc. Bovendien moet de koper een pasje kunnen tonen dat diegene toestemming heeft van het ministerie van alternatieve geneeswijzen om het te verkrijgen. De verkoper moet dit registreren. Import en export van wiet wordt nog steeds bestraft volgens de strenge Thaise wetten. Mevrouw Halsema, leest u onze blog ook?

Onze vrienden hebben een mooi gloednieuw huis, rustig gelegen en toch op 10 minuten lopen van de versmarkt. Alles is nieuw in het huis. En Ikea heeft, Noord-Korea uitgezonderd, overal vestigingen op deze aardkloot.

Jah0p heeft de laminaatvloer zelf gelegd en het ziet er strak uit.

Ammi duikt de keuken in en wij nemen plaats op het terras in de tuin. Al snel staan de homemade loempia’s op tafel vergezeld door een koud biertje. Dan volgt de Tom Yam Kung en de spicy Thai beef salad. Zoooo lekker!

Rond een uur of elf komt een vriend van Ammi en Jah0p op bezoek. Het geluid van een Harley komt steeds meer dichterbij. Het is Lek, restauranteigenaar en chefkok. Hij komt niet met lege handen. Hij heeft onder andere sun dried fried beef bij zich. Terug in Nederland ga ik dit superlekkere gerecht ook maken. Lek komt uit Isaan, de streek waar het meest pittig van Thailand wordt gegeten. De volgende avond gaan we in zijn restaurant eten en dat is een feestje.

Ik neem twee trekjes van de Jah0p verbouwde wiet en dan zorgen het overvloedige eten, de koude biertjes en de pretsigaret er voor dat we van een goede nachtrust gaan genieten die we de vorige nacht niet mochten beleven.

]By Simon

AMS BKK Siracha,

Vlucht uit het Nederlandse noodweer

Eindelijk mag het weer. Reizen naar Zuid-Oost Azië. En dus zitten we rond negen uur ‘s avonds te wachten bij gate 22 tot we mogen boarden op de vlucht Amsterdam naar Taipei via Bangkok, onze stop.Oorspronkelijke vertrektijd is 21.30 uur, dat gaan we niet halen. Het toestel moet eerst nog worden schoongemaakt, voorzien van schone dekentjes kussentjes etc. Bevoorrading van Gate Gourmet rijdt af en aan zodat ons op 10 km hoogte niets zal ontbreken.

Ik plak als verstokte roker een nicotinepleister op de linker bovenarm want we willen nietal te veel chagrijn naar reisgenoot, medepassagier en air hostess toe.

Het toestel is vol en voor ons zit een jong stel met twee jonge kinderen op een rij stoelen bestemd voor drie volwassenen. De komende 11 uur tot aan Suvarnabhumi Airport zullen niet geheel geruisloos aan ons voorbij gaan.Na de goulash met rode wijn is het tijd om onder het dekentje te gaan in de krap bemeten stoel. Het is inmiddels 01.00 uur dus volgens het bioritme, de rode wijn en de voor de vlucht ingenomen hoeveelheid wodka zou slapen mogelijk moeten zijn.

Het wordt uiteindelijk draaien, een zo goed mogelijke positie vinden om te ontspannen en het herhalen van deze oefening keer 30. Na deze totaal niet ontspannen yoga oefening volgt plan B, suffen met oordoppen en oogmasker.

Dit gaat enige tijd goed maar dat red ik niet tot Bangkok. Een van de inflight films is Elvis. Zeer recent nog in de bioscopen te zien. Prachtig verfilmd, sfeervol gemaakt en uiteraard voorzien van goede muziek van Elvis en zijn tijdgenoten, BB King, Little Richard, Sister Rosetta Tharpe etc. Goede acteerprestaties van o.a, Austin Butler als Elvis en Tom Hanks als Colonel Tom Parker https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Colonel_Tom_Parkerde vileine manager van Elvis. De film duurt 160 minuten en dat is voldoende tot we op 1600 meter vlak voor de landing Bangkok bereiken.