Faster then you!

We kopen opnieuw een dagkaart voor de Sky Train en cruisen de Silom en Sukhumvit lijn weer een paar keer op en neer, een lunchstop inlassend bij een filiaal van Fuji. Een restaurantketen waar je zo smakelijk Japans kan eten. Je kan me wakker maken voor bijvoorbeeld zo'n overheerlijke California roll. Sinds onze komst hebben we diverse malen daar gegeten. Het is er altijd druk en alles wordt er vers gemaakt. Je moet toch wat als je tot half vier moet wachten tot dat je je paspoort met visum mag ophalen, niet waar.

We arriveren zeventig minuten te vroeg bij de ambassade van Myanmar met als doel als eerste de ambassade te bestormen. Dit omdat we ons gisteren tijdens het inleveren van het papierwerk veel te beschaafd hebben gedragen waardoor we, ondanks dat we ongeveer nummer twintig in de rij voor de deur waren, halverwege eindigde. Dat gaat dus nu niet gebeuren!

Omdat de ingang van het visumkantoor van de ambassade voluit bestookt wordt door de zon, het is zo'n graadje of tweeëndertig, nemen we tegenover de ambassade plaats op de stoep in afwachting van de opening. We zullen onze positie exact 15.15 verplaatsen naar de overkant. Het is 15.14 uur als één van de runners van een reisbureau er al voor de deur plaatsneemt. Nu staat de competitieve sportman in mij op. In een duizendste van een seconde, daar waar het onderscheid wordt gemaakt tussen goud, zilver en brons heb ik de verkeerssituatie ingeschat. Gáááán.

Met mij volgt het peloton maar heb ik, op de Thaise runner na, poll position veroverd. Lin wil zich bij mij voegen maar wordt in de wielen gereden door een westerse toerist die haar tracht weg te drukken naar de buitenbocht. Mijn elleboog gaat langzaam dwingend naar zijn maag en met de techniek die heb ik afgekeken van Zlatan, Pelle en Jan Wouters druk ik hem, behoedzaam voor een gele kaart weg. "There's no need to push!" roept hij. Ik kijk hem strak aan en zeg: " that's my wife , don't you ever push her!"

Een klein kwartier afzien in de hitte volgt. Er is geen draad in mijn t-shirt meer droog als ik de binnendeur hoor openen zoals de Formule 1 coureur het licht op oranje ziet springen. Elke vezel in mijn lijf staat strak om met gierende banden te vertrekken. En als die deur dan opengaat sta ik als nummer twee voor het loket!
Twee minuten over half vier staan we met paspoorten en visa weer buiten.

Op de nabijgelegen markt kopen we twee kleine rugzakjes want de uit Amsterdam meegenomen handbagage voldoet niet of valt van ellende uit elkaar. Tijd om rond zonsondergang naar het State Tower Hotel op het terras van de vierenzestigste verdieping een drankje te doen en over Bangkok uit te kijken. Als we uit de lift stappen worden we begroet door een fraaie in traditionele kleding gestoken jongedame. We lopen in korte broek en t-shirt. "Sorry sir, we require casual formal dresscode". Om met Groucho Marx te spreken: Well I wouldn't have me as my guest myself.

Het wordt dus bier op de nightmarket en met een halve fles Thaise whisky gewapend vertrekken we naar Cabbages & Condoms. Morgen vliegen we naar Myanmar.

Let me in ! Of hoe krijg ik een visum voor Myanmar

De fucking wekker staat op 0630 deze maandagochtend. Tussen 0900 en 1200 is het visumbureau van de ambassade van Myanmar geopend om het visum te regelen. Gewapend met pasfoto's, kopietjes van de paspoorten, visum aanvraagformulier en benodigde bankbiljetten schuiven we 0830 aan in de rij voor het bureau. Eenmaal binnen is het een chaotische en hectische ervaring met voordringen, duwen en trekken. Door jetlag heb ik die nacht geen oog dicht gedaan en heb een humeur als Mike Tyson zonder zijn leeuw (zie ook Hangover I).

Als we rond half elf de paspoorten en ongeveer 50 euri hebben ingeleverd en weer buiten staan wordt het tijd voor koffie en ontbijt. Met het reçu voor beide paspoorten in onze knuistjes geklemd is het zeker tijd voor ontspanning. Wat nou lekker op vakantie? Reizen is keihard werken. Daar kunnen deze Chris en Floortje van getuigen! Enige rust bij de rooftop swimming pool van het hotel is dan ook meer dan verdiend. Twee biertjes verder liggen we snurkend op de zevende etage.

Bij Cabbages & Condoms nuttigen we het souper. Fantastisch Thais eten met een grote fles Sangsom, een grote koeler ijs, sodawater en cola. This one is for you San!
Het restaurant propageert safe sex en goed eten in willekeurige volgorde. We raken in gesprek met Paul uit Engeland die met zijn oom (72 jaar) en twee Thaise nimfen een hapje eten. Paul heeft bij zijn oom in Australië gewerkt maar kon alleen daar verblijven op een toeristenvisum "because I had some criminal charges in the past ". Gezien de omvang van zijn stierennek schat ik hem in op geweld gerelateerde delicten in en rond voetbalstadions. Maar omdat ik de man niet in verlegenheid wil brengen vraag ik er maar niet naar. Na het souper verlaten we het restaurant. We krijgen een handvol mannen-en vrouwen condooms mee. Maar de lokale Sangsom heeft zijn weerslag op elke vorm van testrit.

Start me up

09032014

Zondagochtend, ik ontwaak uit een comateuze slaap in een volledig wit ingerichte hotelkamer met dito bed. Duf als een konijn gevangen in de koplampen van een aanstormende auto tast ik naar mijn iPhone. Het is vijf over half tien. Ik maak Lin wakker want de jetlag moet doorbroken worden door zo snel mogelijk aan het dagelijkse ritme van deze tijdzone te wennen. We slenteren naar Sukhumvit road om cafeïne te scoren. Het is er relatief rustig op deze zondagochtend. Op werkdagen is het een mêlee van auto's, bussen, tuktuks en brommers. Een garantie voor wat ons voorkomt als een verkeerschaos. Maar vanochtend dus even niet.
Het Landmark Hotel heeft een terras in de schaduw en cappuccino, echter wel voor Nederlandse prijzen. Maar na een half uur lopen over Sukhumvit is dit welverdiend. Bovendien met deze temperatuur koelt de overigens uitstekende cappuccino toch heel langzaam af dus doen we er lekker lang mee.

Op Sukhumvit is werkelijk van alles te koop. Als het hier niet te koop is dan bestaat het niet. Luxe en gigantische winkelcentra met alle grote en bekende modehuizen en kraampjes waar al deze merken als imitatie tegen beter betaalbare prijzen van de hand gaan verspreid over een enkele kilometers lange zesbaans snelweg. Wil je viagra, een Porsche, een paarse vibrator of een imitatie tas van Prada het is er.

Boven deze avenue uit rijdt de Sky Train waarmee je met een dagkaart van 130 baht een groot gedeelte van Bangkok kan bereiken. Snel, efficiënt en comfortabel als je kan zitten.

Bij Siam square is één de meest luxueuze winkelcentra van Bangkok, Siam Paragon gevestigd, compleet met een aquarium waar je voor slechts 2000 baht in een duikerpak kan rondwandelen. Het heeft een foodcourt ter grootte van een voetbalveld waar je keuze hebt van McDonald's tot Koreaans, Japans etc.
Sashimi bij Fuji is waar de keuze op valt. Het eten is echt super en mensen staan rond lunchtijd in de rij om te eten.

We struinen na de lunch die tevens als ontbijt dient nog wat rond en besluiten met de Sky Train terug te gaan naar ons hotel om op het dak bij het zwembad te chillen met een biertje.

Het is avond als we nog wat willen eten en weer de straat op gaan. Lin vraagt de weg, " a good japanese restaurant" legt ze aan een taxichauffeur uit. Fifty baht zegt de man en na een korte rit met ingebouwde omweg komen we aan bij een restaurant waar veel vis schaal-en schelpdieren in bakken ligt te wachten tot ze uitgekozen worden om in de pan te overlijden. Alles vers maar uiteindelijk veel te duur en het geld niet waard. Enigszins genaaid maar niet gezoend gaan we naar ons hotel.

AMS-AUH AUH-BKK

Deze reis wordt mede mogelijk gemaakt door http://denridderadvocatuur.nl

Met Etihad naar Bangkok via Abu Dahbi, we hebben ons er wat van voorgesteld. Als Patrick (nog bedankt) vergezeld door Djadi en Kaj ons heeft afgezet bij vertrekhal 3 vrijdagavond staat er een enorme rij. Lin loopt al door naar het einde van de rij als ik ontdek dat deze bedoeld is voor Emirates. Emirates is balie 29 en wij moeten naar balie 26. Daar zijn we vrijwel meteen aan de beurt. We geven de koffers af en stevenen direct af op de bar. Bijgeloof, want door te stellen dat dit de laatste kan zijn mochten we crashen, legitimeren we deze actie.

Het toestel zit behoorlijk vol maar we hebben een tweezitter aan het raam waardoor je een klein beetje je eigen coupé kan creëeren. Het is dan ook economyclass bij Etihad Coral class geheten. De dames delen goodiebags uit gevuld met sokjes, tandenborstel, slaapmaskers en toiletartikelen. De dames van Etihad zien er prachtig uit met zo'n speelse baret en voile aan de zijkant, vriendelijk en très charmant. Kan ik ook een upgrade krijgen naar Oral class? Mond tot mond reclame is toch de beste pr?

Redelijk snel na take off komt de maaltijd. De keuze is gevarieerd en alle drie halal bereid. Het eten is zeer smakelijk en vooral lauw. In flight entertainment is goed, 12 years a slave is één van de films die ik wil zien.

Slapen wordt een opgave want met slechts twee stoelen tot onze beschikking mag één van ons op de grond, de ander - ook in embryo-houding gevouwen op de twee stoelen trachten we wat nachtrust te pakken. Het slangenmens wurmt zich er tussen want daar ben je gentleman voor.

Abu Dahbi Airport is rommelig en onoverzichtelijk terwijl het een moderne luchthaven is. We hebben geen ruime overstaptijd maar aangezien de vlucht naar Bangkok is vertraagd bestaat er wel de mogelijkheid om het nicotinetekort aan te vullen in het nicotarium.

Eenmaal aan boord duurt het nog een uur voor we uiteindelijk vertrekken want door een no show hebben we een koffer teveel. Het ontgaat mij een beetje want ik heb dat uur slapend doorgebracht.

Hoewel de vlucht maar vijfenenhalf uur duurt lijkt de laatste etappe het zwaarste gedeelte van de reis. Als we dan eindelijk Suvarnabuhmi Airport bereikt hebben en voet op Thaise bodem zetten is het zaterdagavond acht uur.

Nog even geld pinnen en in vliegende vaart naar het hotel. Althans dat is het plan. We proberen drie verschillende pinautomaten maar alledrie melden dat we met onze bank contact op moeten nemen. Oh ja, we hadden thuis onze betaalpassen ingesteld op opnames buiten Europa vanaf tien maart......
De creditcard biedt uitkomst, hoewel we nog wel wat Thaise baht en euri bij ons hebben.

Na de taxirit, waarbij onze chauffeur onderwijl luisterend naar het live radioverslag van Manchester United vertelt over onze beautiful flowers in Holland bereiken we ons hotel Bangkok Hiptique. Na incheck gaan we een hapje doen. Spicy Thai beef salad, rijst en stir fried vegetables vergezeld van twee grote Leo bieren en dan is toch echt de koek op. In ons hotel aangekomen vallen we op het grote zachte bed om pas zondagochtend om half tien wakker te worden.

Up and away

Nog exact vier uur te gaan voor dat de vlucht naar Abu Dhabi gaat. Daar een ruime twee uurtjes wachten en dan door naar Bangkok. Bloednerveus, zoals voor de Nescioloop, maar gezonde spanning. Drie maanden Azïe, we hebbener zin in. Stay tuned.

Quo Vadis: Phu Quoc - Ha Thien - Sihanoukville

Naar Cambodja. Tet nadert. Het Vietnamese nieuwjaar, Tet, zorgt voor veel verplaatsing van volk. Alle vluchten van en naar het eiland zitten bomvol. Omdat onze luchtbrug naar het vasteland van Vietnam is afgesneden rest ons nog de evacuatie via zee. Of naar het vasteland varend en dan per bus naar Saigon en dan door vliegen naar Bangkok en de absolute hoofdprijs aftikken voor vliegtickets of naar het vasteland varen en dan naar Cambodja. Om vandaar uit de Grote Sprong Voorwaarts richting Bangkok te maken. Er zijn drie mogelijkheden: naar Cambodja, Siem Reap of Phnom Penh Vervolgens weer via de lucht naar Bangkok. De derde is over land naar Sihanoukville en vandaar verder met de bus naar Thailand terug. Alle luchtbruggen zijn te duur. Het wordt de bus naar Sihanoukville. Verwachte reistijd ongeveer tien tot twaalf uur met alle grensformaliteiten meegerekend. Zo zie je tenminste nog iets. Jottum.....

Zes uur gaat de wekker. Half acht worden we opgehaald met het busje wat natuurlijk vol zit. We zijn onderweg naar de ferry als het busje stopt bij een zeer luxe resort. Een Aziatische heer in pak en stropdas en een dito dame stappen voorin. Een schril contrast met de overige reizigers vormend die korte broeken, T shirts en slippers of gympen dragen. Na nog geen drie minuten rijden gebaart de heer dat het busje moet stoppen.Meneertje Maatpakloopt naar een bakker om baguette te halen. Een Australische medereiziger begint te schreeuwen in het busje: 'I would like to have some goddamn baked beans and fucking fried eggs for breakfast as well'. Meerdere mensen stappen nu uit en voorzien van broodjes, fruit en water zijn we weer gezellig onderweg. Een half uurtje later bereiken we het haventje waar het er ernstig smerig en zwaar armoedig uitziet. Voor de pier staat een kraampje die een glazen bak heeft, voorstellende een aquarium. In deze bak, die 40x40x40 cm meet,een honderdtal zeepaardjes. De gelukkigen (??) leven nog, de minder fortuinlijke drijven aan de oppervlakte. Er naast staat een bak met gepocheerde zeepaardjes gereed voor consumptie. Gruwelijk.

De overtocht vindt plaats op een overvolle veerboot die betere tijden heeft gekend toen deze nog een lijndienst onderhield op de Jangtsekiang in het China van de jaren zeventig. Het gebrek aan stoelen wordt gelukkig ruimschoots gecompenseerd door de plastic krukjes die in het middenpad worden opgesteld. We krijgen allemaal een flesje water, een tissue en een plastic zakje voor eventuele ongemakken.

Bij aankomst staat er een jongeman met een bord waarop duidelijk onze namen staan vermeld. We stappen in een taxi die ons naar cafe Oasis in Ha Tien brengt. Daar moeten we ongeveer anderhalf uur wachten op de bus naar Cambodja. Eenmaal aan boord blijkt dat we samen met een andere reiziger de enige passagiers zijn voor Cambodja. We rijden nog een uurtje tot aan de grens van Vietnam en Cambodja waar we een visum moeten krijgen voor Cambodja. Dit wordt geregeld door het mannetje van het 'reisbureau'. We hebben van te voren al betaald, kosten $ 25 pp. De benodigde visa worden met een Prittstift in onze paspoorten aangebracht. De luitenant van de grensbewaking spreekt zowaar Engels en vraagt of dit de eerste keer is dat we zijn land bezoeken. Ons antwoord dat we zeven jaar geleden in Phnom Penh, Siem Reap en Sihanoukville zijn geweest vindt de officier geweldig. Volgens hem heeft zijn land een enorme ontwikkeling doorgemaakt in die zeven jaar. We gaan het zien. Zeven jaar geleden waren in een hoop straten van Phnom Penh de sporen van de strijd die het Vietnamese leger leverde met de Rode Khmer om het moorddadige bewind van Pol Pot en consorten te beëindigen nog zichtbaar.

We vullen een soort van gezondheidsverklaring in bij de Cambodjaanse grens en dan mogen we de bus weer in. Die lijkt nu getankt te hebben met kerosine want met een meedogenloze snelheid vliegen we langs rijstvelden en dorpen. We maken twee stops om nog wat passagiers mee te nemen in de plaatsen Kep en Kampot. Het ziet er leuk uit en eventueel een optie voor de volgende keer. Op een half uur afstand van Sihanoukville blijkt dat we ook nog op een tolweg te hebben gereden of gaan rijden. Uiteindelijk bereiken tegen vijven ons reisdoel. Sihanoukville.

The Siargao Witch Project Siargao IslandBarangay Burgos

Een verhaal van zwijgende kluizenaars, heksen, charlatans, slangen en toverij.

Phu Quoc: Get your Honda running way down the highway

Phu Quoc is mooi met fijne stranden die zeer rustig zijn en waar je heerlijk kunt ontspannen. Jetski's en bananaboat moeten hier nog hun intrede doen. Een strandwandeling kan hier ongestoord uren duren. En dan is het nu nog het drukke seizoen. Binnenkort is het Tet, Vietnamees nieuwjaar, dan is het hier echt druk. Ruim voor die tijd (Tet is 21 januari) moeten we weg wezen.

We gaan met een gehuurde scooter wat rond karren. Het verkeer is rechts-georienteerd en niet zo'n gekkenhuis als in Saigon, dus dat doet moet kunnen.

Goede mogelijkheid om gemotoriseerd op zoek te gaan naar een duikschool om weer eens een duik te maken. De weg bij het strand is zo breed als de Champs Elysee maar waar geen resorts meer zijn gaat de weg over in een gravelbak met kuilen en hobbels. Naast de weg het bekende aanzicht van golfplaten bungalows overspannen met gescheurde stukken plastic, loslopende kinderen en dito honden.De kinderen roepen 'hello' en zwaaiennaar ons met een vriendelijk glimlach.Zeer pittoresk en authentiek. De Honda ploegt zich over de droge rode weg maar brengt ons wel op plekken where no man has gone before. Ik neem een zijweggetje van de Rode Weg van het Volk en kom bij een binnenmeertje met mangrove, naaldbomen en drie kubieke meter schelpenkerkhof. Linda is in alle staten.

Het eerstkomende uur zal de Honda geen benzine verbruiken. Na haar selectie uit het schelpenkerkhof start ik de brommer. 'Maar als ik nu al mijn kleren uit de koffer haal en .....?' vraagt ze. 'Nee Lin, nee !'

We vervolgen onze weg om wat te gaan eten en daarna een duiktripje in het Zuiden te boeken voor de volgende dag. Na de lunch bezoeken we nog een enorme begraafplaats waar overledenen van alle gezindten zeer oecumenisch dood liggen te wezen. Het weinige gras en en begroeiing tussen de lange rijen graven door is zoals hier te doen gebruikelijk verbrand. Een goedkope en weinig arbeidsintensieve manier van onkruid verdelgen en bemesten. De op sommige plaatsen nog smeulende grond geeft het geheel een lugubere aanblik. De associatie met de tactiek van de verschroeide aarde en napalm komt snel bij me op. Het bezoeken van begraafplaatsen in het katholieke Zuid-Europa heeft iets geruststellend maar hier bekruipt me het gevoel dat ik een voyeur ben. We hebben beiden een unheimlich gevoel. Het wordt tijd voor vertrek.

Inmiddels, als we de brommer weer ongeschonden ingeleverd hebben rond borreltijd en devolgende bestemming willen plannen wordt het steeds duidelijker dat tenzij we een charter inhuren niet meer vliegend van het eiland af komen. Alles zit tot 20 januari bomvol in verband met het naderende Vietnamese nieuwjaar (Tet). De volgende optie is via de ferry, maar daar moeten we ook niet te lang mee wachten en op tijd reserveren willen we niet met een vlot van binnenbanden de oversteek moeten doen.