glazpolgoesasia

Geef Linda en Simon extra fotoruimte kado!

AMS-DXB-BKK Fly Emirates!

18 jan. 2017
🇹🇭 vanuit Thailand



Met de A380 naar Bangkok met een tussenstop in Dubai. Goedkoper en naar verwachting luxueuzer. Totale vliegtijd zal twaalf uur en vijfendertig minuten zijn en een stop van twee uur. De stoelen zijn comfortabel, voorzien van alle elektronica en er is WiFi aan boord. Als we de eerste stretch hebben afgelegd blijkt de stop net genoeg om twee keer te roken. Als Linda langs de security check wil gaan met haar flesje wijn wat ze van de A380 heeft meegenomen wordt ze gestopt door een dame die triomfantelijk haar flesje wijn in beslag neemt. Met een sierlijke boog werpt ze het flesje náást de vuilnisbak. Het flesje spat uiteen in groen glas en rode wijn. Lin zegt niks maar kijkt de dame minzaam glimlachend aan.


Wat een luchthaven! Vrijwel alleen A380's die geduldig wachten op hun passagiers. Ik probeer ze te tellen maar raak ik de tel kwijt. Er staan er misschien wel dertig. Als we weer vertrekken voor het tweede gedeelte van onze reis hakt de vermoeidheid er met een mega machete in. Het is inmiddels acht uur in de ochtend Nederlandse tijd. Af en toe tikken we even weg maar echt slapen is het natuurlijk niet. Rond zeven uur in de avond bereiken we Bangkok. Zoals gewoonlijk kan de paspoortcontrole het aanbod van passagiers niet aan en staan we lang in de rij voordat we ons laten overvallen door de warmte van de Thaise avond. Charlotte wacht ons op en na even zoeken stappen we in de taxi naar ons hotel in de buurt van Suhkumvit Road. De kamers zijn groot en koel terwijl buiten het nachtleven van Bangkok als een warme föhn aan ons voorbij trekt.

Na een verkwikkende douche vertrekken we naar Cabbages and Condoms. Een goed Thais restaurant die behalve uitstekend eten serveert een gedeelte van de opbrengst gebruikt ter preventie van AIDS. Na een goede maaltijd en een gedeelde fles Samsong is Linda over haar vermoeidheid heen en wil nog wat langer wakker blijven maar de meiden en ik gebruiken ons gezond verstand. We vinden half twaalf een uitstekende tijd om naar het hotel terug te gaan. Na een wilde rit per tuktuk arriveren we bij ons hotel waar ik, als mijn hoofd het kussen nog niet heeft geraakt, in een diepe slaap val met wilde dromen.

0 reacties | Reageer

The Siargao Witch Project Barangay Burgos Siargao Island

12 mei 2014
🇵🇭 vanuit Filipijnen

Een verhaal van zwijgende kluizenaars, heksen, charlatans, slangen en tovenarij.

We zijn de enige gasten behalve het contactgestoord stel uit Canada in het White Sands Paradise Beach Resort. In de wijde omtrek is er niet meer te doen dan langs een heel lang, totaal verlaten zandstrand te lopen, te zwemmen, naar de honderden heremietkreeftjes te kijken of te luieren
. Je komt hier absoluut voor je rust. Het resort heeft twee kamers met ventilator en een bungalow op het strand met airco waar de contactgestoorde zwijgende Canadezen in verblijven. Eens in de twee uur komt er een scooter langs maar dan heb je het wel gehad met de couleur locale.
Maar er staat een pooltafel, er is een bar en voor mensen die te diep in het glaasje hebben gekeken en het niet verantwoord is om nog naar de hoofdstad , General Luna, van het eiland terug te gaan per gemotoriseerd vervoer bestaat de mogelijkheid om gratis te overnachten in de "Drunk Dorm". Een hut van vijf bij twee meter op twee meter hoogte vanaf het strand alwaar de bezopen mens zijn of haar roes kan uitslapen. En uiteraard de Bollox Bar! The place to be for tourists and locals. Voor bier, Bubba's Bollox Burgers en pooltafel. In fact, the only place to be. Want een andere tent is er niet op normale loopafstand.
Een ijskoud biertje, San Miguel Pilzen, kost slechts 25 peso's en ietwat vroeger dan gebruikelijk, zeer waarschijnlijk ingegeven door verveling, leggen we de ballen op de pooltafel en vragen we Alan om San Miguel twee keer te onthoofden. Dit ritueel met de ballen, de pooltafel en de onthoofdingen herhaalt zich enkele keren. Na het avondeten vervolgen we de ingeslagen weg.
De stillen uit Canada komen eten en zeggen weer geen woord. Niet tegen elkaar, niet tegen ons en niet tegen Alan behalve wanneer ze eten bestellen. Als ze weer weg zijn begint Alan de eigenaar van het resort, een sympathieke Engelsman in de vijftig een verhaal te vertellen. Filipino's zijn behalve zeer gelovig ook nog eens enorm bijgelovig.
Het verhaal van de betoverde rots.
Alan wijst een stuk rots aan dat de baai omklemt. Volgens de lokale bevolking is het daar niet pluis. Er wonen daar geesten die op bepaalde avonden samenkomen. Een gewoon mens kan zich daar beter niet wagen. Het zou slecht kunnen aflopen. Tussen het bladerdek van de palmbomen zijn zwevende geesten waargenomen die huilende geluiden maken.
Inderdaad, als de lokale bevolking op een avond een biertje bij Alan komt drinken hoort en ziet hij de geesten ook. Als hij de volgende avond, ondanks de goedbedoelde waarschuwingen op onderzoek uit gaat zijn de geesten weg. Een kleine maand gaat voorbij en het fenomeen herhaalt zich. Alan, die best wel een slokje lust maar een nuchtere instelling heeft gaat naar de rots. Onder de rots is een grot waar zeewater zich naar binnen perst. In de rots bevinden zich gaten. Als het hoogwater is en volle maan perst het water zich door deze gaten. Het huilende geluid komt hier vandaan. Grote aantallen vuurvliegjes verklaren de zwevende geesten die de locals angst aanjagen.
Een Filipijns stel uit Manila neemt zijn intrek in Alan's resort als het enkele dagen te gaan is voordat het fenomeen van "Enchanted Rock" zich voltrekt. Ze bezoeken het dorp in de buurt en vertellen de lokale bevolking dat ze witchdoctors zijn. Ze hebben de rots zelf bezocht en contact gelegd met de geesten. Het zijn goede geesten maar ze willen wel met rust gelaten worden. Omdat zij witchdoctors zijn kunnen ze contact maken. Ze maken de arme bijgelovige mensen wijs dat zij als medium de geesten wensen kunnen voorleggen en vragen of ze deze in vervulling laten gaan. Het nieuws van de witchdoctors verspreid zich als een lopend vuurtje tot in de meest afgelegen dorpjes. Mensen staan in de rij om de meest uiteenlopende wensen variërend van genezing van kanker, ik wil graag dat mijn zoon/dochter dokter of advocaat wordt tot het winnen van de loterij in vervulling te laten gaan. Uiteraard zijn hier kosten aan verbonden, voor zo'n tweehonderd peso's zullen zij contact opnemen met de geesten. Kom morgen maar terug.
Als de mensen de volgende dag terug komen krijgen ze een amulet, bestaande uit een stukje schelp aan een touwtje. En ja, het is gelukt om contact te leggen met de geesten maar er moet ook flink veel gebeden worden. De amulet mag daar niet bij ontbreken want het zijn dolende geesten die het gebed hard nodig hebben. Als dan een paar mensen ook nog eens een klein prijsje winnen in de loterij is het succes van de kwakzalvende Jomanda's (is dit een pleonasme?) uit Manila helemaal beklonken. Ze keren maandelijks terug als het fenomeen zich voordoet en vliegen met koffers vol geld weer naar huis.Totdat er weer ergens anders in de Filipijnen een slaatje te slaan valt uit het bijgeloof van de arme lokale bevolking.
Als we enigszins beneveld terugkeren naar Villa Glazpol stap ik op een slang die voor onze deur kruipt. Waarschijnlijk stap ik op de kop want er volgt geen beet. Lin probeerde me nog te waarschuwen maar het was al te laat. Met een zaklantaarn bijlichtend maken we een foto en gaan naar bed. Als we de foto de volgende dag aan Alan laten zien zegt hij dat het een boomslang is en in principe ongevaarlijk. Maar hoe kan ik dan weten of dit beest er principes op na houdt?
0 reacties | Reageer

Moederdag in a men’s world

11 mei 2014
🇵🇭 vanuit Filipijnen

Posted by Linda

Moederdag wordt in de Filipijnen uitgebreid gevierd. Kadootjes, uitstapjes, eten met de hele familie, het hoort er allemaal bij. Maar ik zit hier wel een heel eind bij mijn mama vandaan en mijn dochter op haar beurt is ook duizenden kilometers gescheiden van haar moeder. Mijn Moederdag zal plaatsvinden in the White Sand Paradise Beach Resort op Siargao Island. Gisteren hebben we snel één nacht geboekt zodat we direct vanaf het vliegveld door kunnen naar ons nieuwe onderkomen.

Vanaf Camiguin Island vliegen we eerst naar Cebu om drie uur later door te vliegen naar Siargao Island: ETA 13.45 uur. Bij het boarden van het tweede vliegtuig komen Simon en ik als eerste de cabine in. Het nog aanwezige grondpersoneel roept nerveus: “Passengers” en ik begrijp direct waarom. De gezagvoerder hangt relaxed ondersteboven in de aan mij toegewezen stoel terwijl hij indruk probeert te maken op een stewardess. Ik tik hem op de schouder en grap naar hem: “Sir you are in de wrong seat. Would you like me to take your seat?” Geschrokken springt hij op en trekt zijn uniform recht. Ach, het zijn ook gewoon mensen………

We landen een half uur te vroeg (!) op het vliegveld van Siargao. Een hele beleving omdat de landingsstrip in een bergdal ligt en weinig ruimte biedt voor uitwijkmanoeuvres. Een daverend applaus na een veilige landing zou hier in ieder geval ergens op slaan. Buiten bieden drammerige motorella drivers hun diensten aan. De prijzen variëren enorm maar een manneke wil ons graag brengen. Hij komt aan met een soort verlengde motorfiets waar wij, de koffers en de rugzakken op getransporteerd moeten worden. Bevangen door de slappe lach roep ik tegen Simon dat we dit echt niet gaan doen. Ik heb al iets over het eiland gelezen en de wegen zijn niet al te best. We besluiten een motorella met kar te nemen en als laatste verlaten we het vliegveld.

De weg naar het resort is soms verhard, soms gestampte stenen, soms losse stenen en soms alleen maar zand. De rit duurt 5 kwartier. Op het dak van de motorella ligt onze bagage stevig vastgesnoerd. We zijn al eens eerder twee koffers verloren uit een minibusje onderweg naar Boracay. De rit is mooi en voert ons dwars door de jungle en piepkleine dorpjes. Het omringende landschap is vergelijkbaar met opnamelocaties van Full Metal Jacket en Platoon. Sporadisch komt er een tegenligger langs en we tuffen rustig door terwijl we onze ogen de kost geven. Wanneer we volgens mij het einde van de wereld hebben bereikt doemt daar een bord op wat in fluorescerende letters schreeuwt: Bollox Bar and restaurant. Siem stapt uit en informeert naar de receptie. Achter me hoor ik iemand vragen: “Simon and Linda?“ Ik kijk om en een sympatieke vent genaamd Alan stapt op de motorella af. “Let’s give you a hand, dear.”

De luxe roze beachbungalow met uitzicht over de zee en airconditioning is helaas net voor onze neus weggekaapt dus nemen wij onze intrek in de standaard room met fan. Het gehele resort bestaat uit één beachbungalow, twee standaardkamers, een Drunkdorm,

de Bolloxbar & Restaurant en een barbecueplace. Een winkeltje is nog in aanbouw aan de overzijde waar ook onze kamer is gelegen. Tussen de hoge begroeiing staat nog een verroeste Harley Davidson en een Toyota High Ace die het beide gezien de staat van ontbinding al geruime tijd niet meer actief zijn.

Als we de Bollox Bar inwandelen waan ik mij in een grote jongensdroom: er staat midden op de veranda een pooltafel. Twee kleine tafeltjes waar je aan kunt eten zijn weggeschoven in een hoekje. Alleen de Playboy kalender ontbreekt. Het wordt direct duidelijk waar het in de Bollox Bar om draait: BEER, BURGERS & POOL. Het moge duidelijk zijn dat deze bar niet gestyled is door Philip Starck. We bestellen twee bier die hier voor het luttele bedrag van 45 eurocent per flesje over de toonbank gaan en ontmoeten Cecile en Zander, vrouw en zoontje van Alan.

Na twee potjes pool komen de Canadese gasten uit hun roze bungalow. Zij nemen na een schuchter hallo de pooltafel over en wij bestellen eten. Buiten klinkt een boel motorgeweld en harde stemmen: DE MANNEN. Bedeesd nemen de Canadezen plaats aan het andere tafeltje terwijl de MANNEN van Australische afkomst de ruimte vullen. Het bier vloeit rijkelijk, de ballen worden steeds harder over de groene mat geschoten en sterke verhalen op niveau tien komen los. Onze uitbater sluit zich aan bij de MANNEN en de ruimte wordt gevuld met Led Zeppelin, Steve Vai en ander gitaar geweld. Ja, de zanger van de Red Hot Chilly Peppers, Anthony Kiedis was vorige week nog in dit surfparadijs!

Drink met je maten en met een zwaar Australisch accent is het meest gebruikte woord van de avond: AWESOME. Happy mothersday to you too!

0 reacties | Reageer

Giant Clam Sanctuary Camiguin

08 mei 2014
🇵🇭 vanuit Filipijnen

We hebben met een aardige visboer afgesproken om met zijn vrachtwagentje het eiland verder te verkennen. Klokslag tien uur zoals afgesproken staat hij voor de deur van Villa Glazpol. We gooien de koffie achterover en lopen naar zijn wagen toe. In de bak achterop nog wat familieleden, waaronder twee zonen, een dochter en twee zwagers die ons verwachtingsvol aankijken. Is het een bezwaar als zij mee gaan? Hebben we niet op gerekend, maar om mensen met de zwembandjes al om en de picknickmand gereed, teleur te stellen? Ach, over het algemeen zijn Filipinos leuke lui die van gezelligheid houden en gevoel voor humor hebben. Wij nemen voor in de cabine plaats en de complete misjpoge zit in de bak. Het lijkt avontuurlijk en zeer Dakar Rally daar achter op de wagen maar een hele dag op een plastic stoel in de zon en in het stof is een ander verhaal.

Camiguin kent het Giant Clam Sanctuary, een reservaat voor reuze schelpen. En met reuze bedoel ik niet de grootste die mosselhandel Prins en Dingemans uit Yerseke aanbiedt, maar beesten van een meter lengte en veertig centimeter omvang. Het is een iniatief van de lokale bevolking om deze bedreigde diersoort te behouden voor het nageslacht. Steun van uit de centrale regering krijgen ze niet. De kneuterigheid van dit initiatief straalt er vanaf.
In een bassin van twee meter doorsnede ligt welgeteld een Giant Clam en enkele Giant Clams in wording. Het is een Filipijnse variant op een Leny 't Hart Zeehondencrèche anno 1950. Er wordt aan o.a. schoolklassen en andere groepen geïnteresseerden voorlichting gegeven in een bamboehut. Gestrande Giant Clams worden na te zijn aangesterkt weer naar zee teruggebracht door duikers. Ik verdenk de Giant Clams ervan om eens per jaar aan te spoelen op het strand om even uit te rusten van het vermoeiende en stressvolle leven als Reuze Schelp. " En hoe was je all-inclusive op Camiguin?" En dat Reuze Schelp dan zegt: "Lekker, de hele dag een beetje hangen in het zwembad en voortreffelijk gegeten!"
De universiteit van Dumaquette op de Filipijnen heeft de vrijwilligers geschoold zodat een meisje van zestien, met als grootste wens om later bioloog te worden, vertelt over het leven, de voortplanting en de bedreiging door de mens van deze reuze schelp. Ze is zeer ter zake kundig, zo komen we te weten dat de eerste jaren als mannelijk soort word door gebracht om daarna van geslacht te wisselen en vervolgens na twaalf jaar als hermafrodiet voort te bestaan. Dan is de reuze schelp in staat om voort te planten,maar alleen met een collega hermafrodiet. De voortplanting vindt plaats door de stroming over kilometers afstand. Een vorm van cybersex maar dan analoog die al eeuwen bestaat.
Ingewijd in het seksleven van de Reuze Schelp voeg ik mij weer bij de groep. Inmiddels is er een houtvuur aangestoken waarop verse vis op bananenbladeren ligt te garen. Omdat dit een familie is van vishandelaren vertrouw ik op een goede afloop. Belangstellend vraagt Lin hoe ze weten wanneer de vis gaar is. "When the fish is fresh, the eyes pop out. Then the fish is ready" luidt het antwoord. Ik vind Lin erg stoer dat ze met vis en rijst gaat ontbijten. Je kunt mij wakker maken voor een smakelijke vis maar Lin....
Het ontbijt wordt geserveerd op een bananenblad. Ik kijk belangstellend toe hoe Lin met blote handen zonder bestek het ontbijt tot zich neemt. Zo te zien gaat dat haar goed af.Achteraf blijkt dat haar opvoering vooral uit schijnbewegingen bestond.Goed gedaan, het is niemand opgevallen.
We nemen nog een kijkje bij een gebied waar mangrove wordt geconserveerd. Een gebied van honderd bij honderd meter met daarin steigers zodat je over het gebied loopt. Onder ons de aanplant van nieuwe mangrovebomen en krabbetjes met de meest waanzinnige kleuren. Op de steigers een twintigtal mannen die dit gebied aanleggen, allen in diepe rust. "Siësta" vertelt onze gids die behalve Engels ook "broken spanish" spreekt, een verbastering van het Spaans voortgebracht door de Spaanse kolonisatie van meer dan een eeuw geleden. We stappen voorzichtig over de slapende mannen op de smalle steigers. Een enkeling wordt wakker en draait zich op de andere zij om vervolgens weer verder te slapen. Het betreft hier een overheidsproject wat een logische verklaring is voor deze slapende mannen.
In het kader van meer ecologie bezoeken we ook nog een project van de Filipijnse overheid. Het is een proefboerderij waar o.a. varkens, geiten en ander boerderij bevolkende dieren gefokt worden. Het hoogtepunt van dit bezoek zijn toch wel de struisvogels. Ze zijn groot, lelijk en agressief maar kunnen gelukkig netniet over het hek. Het is echter geen gemis als je deze "attractie" overslaat.
We rijden de bergen in. Er zijn hier op dit eiland met vijf vulkanen genoeg watervallen te bezoeken. Voor deze moet zelfs dertig peso's gelapt worden. Een groot bord met daarop de glimlachende tronies van de gouverneur en het congreslid van Camiguin begroeten ons bij aankomst. Onze gids legt uit dat de gouverneur en het congreslid getrouwd zijn. Maar ach, dat gebeurt hier zo veel dat hele families in de politiek "werkzaam" zijn. De een speelt de ander het balletje toe.
Corruptie en zelfverrijking zijn de pilaren van de Filipijnse samenleving. Een kleine Filipijnse toplaag van de samenleving verrijkt zich ten koste van de overgrote meerderheid van de bevolking die in hutjes van golfplaten mag rondkomen van het wettelijke minimumloon van 325 peso's (5,40 euri) per dag. Als dat minimumloon al betaald wordt. En dat is dan bovendien nog afhankelijk van de streek in de Filipijnen. In sommige gebieden mag dat bedrag nog lager zijn, 200 peso's.
Van het entreegeld zal waarschijnlijk het grootste gedeelte naar de gouverneur en zijn familie gaan. Een klein gedeelte komt in de staatskas terecht.
De waterval is hoog, het water stort van 75 meter naar beneden. Als je aan komt lopen hoor je op grote afstand al het geluid van het vallende water. Onderaan de waterval kan je in een beekje zwemmen. Het water is ijskoud maar gezien de hitte is dit een aangename verkoeling. Om ons heen varens, bomen en andere fauna. Het is hier groen, groen en nog eens groen. Door het vallende water ligt de vallei gehuld in een waternevel.De rotsen waar de waterval uit komt kennen geen onbegroeid plekje.
We rijden met het vrachtwagentje weer terug naar Villa Glazpol. Morgen wachten ons twee vluchten naar het volgende eiland: Siargao.
0 reacties | Reageer

Camiguin: De Kruisweg, Vulkanen, Bergbeken, Watervallen en Sunken Cemetery

06 mei 2014
🇵🇭 vanuit Filipijnen

Your motorella driver and tourguide for the day, meet Alan! Als we 's morgens koffie drinken staat er een motorella driver voor de deur. Lin vraagt of hij ons naar het nabijgelegen Sunken Cemetery wil brengen. "Yes ma'am, but I'm alsof a tourguide. I can bring you everywhere." Wat kost dan een dagje als we willen charteren? Voor 400 peso's wil hij ons de hele dag rondrijden. Voor €7 is hij de man die ons rondbrengen kan. Allereerst rijden we naar de pomp want het buikje van de Honda is leeg. Alan vraagt of hij alvast 100 peso's kan krijgen voor de brandstof. Voor dit bedrag krijgt hij ongeveer twee liter in de tank van zijn motorella. In ieder geval genoeg om ons voorlopig te vervoeren.

"I gave you special deal. But please tell your friends in Holland about me. Nada problemo, amigo". We vertellen dat we een travelblog bijhouden en Alan is verguld als we uitleggen dat we zijn naam en contactgegevens zullen vermelden.
Onze eerste stop is The Old Volcano. Camiguin heeft de bijnaam Island of Fire. Er zijn hier vijf vulkanen. De laatste eruptie dateert weliswaar van 120 jaar geleden maar bij tijd en wijle wil het nog wel eens geologisch opboeren. Maar echte uitbarstingen en dito asregen zijn al meer dan honderd jaar uitgebleven.
The Old Volcano bestijgen wordt in dit overwegend zwaar katholieke land opgeluisterd door bij elke bocht het Lijden van Christus uit te beelden middels wanstaltig kitsch uitziende uit beton bestaande bijbelse figuren waar het bij elke voorstelling uit Zijn leven stinkt naar goedkope stearine van de kaarsen die zijn aangestoken om Hem te eren. God, ik heb liever de lucht uit Uw Goddelijke Aars dan de lucht van een Filipijnse kaars. Er zijn veertien van deze uitbeeldingen van JC's lijden. Bij het derde station begeeft een van mijn in Thailand aangeschafte slippers het. Symboliek? Ik moet er nog elf gaan! Het is twaalf uur in de middag en het pad verandert in een kolkende vuurzee waar ik van schaduw naar schaduw verder hobbel. Met een brandende voet probeer ik verder te gaan. Sensodrama? Wil Hij mij duidelijk maken dat het pad van JC niet over rozen ging maar over de doornen?
Hoe dan ook, bij station nummer acht moet ik echt gedwongen door materiaalpech afhaken. Ik heb nog net het station meegemaakt dat Simon JC helpt met het dragen van Zijn kruis. Goede gozer, die Heilige Simon. Wat natuurlijk een peulenschil is als je weet dat JC aan het eind van de weg een paar spijkers door handen en voeten krijgt genageld om vervolgens langzaam te creperen.
Daar zit ik dan, Lin gaat het volbrengen. Achtergebleven met anderhalve liter water die ik veel te snel drink. Ik wil ook nog wat overhouden voor Lin na haar afdaling van de vulkaan. De koperen ploert beukt ondertussen onverminderd voort. Onder een boom in de schaduw zittend bekijk ik JC, bewaakt door twee Romeinse legionairs, bezwijkend onder Zijn Eigen Kruis, die in dit geval ook nog eens van beton is.
Na een half uur komt Lin naar beneden. Beiden hebben we inmiddels al boete gedaan voor al onze zonden.
Bij een stalletje langs de weg koop ik een paar teenslippers voor 80 peso's en ik kan weer verder. Alan vraagt of ik mijn oude ga weggooien want dan wil hij ze wel hebben. Hij is er blij mee want hij ziet wel kans om ze te repareren. Onze volgende stop is de Cold Water Springs. Dat hebben we dan ook wel verdiend. Dertig peso's p.p. entree en het water doet zijn naam eer aan.Leuk om te doen en omdat we de enige westerse zwemmers zijn hebben we veel bekijks tussen alle Filipijnse families die hier een dagje uit zijn.
Onze volgende stop is Tusuan Falls. Een prachtige waterval die kletterend uit de antraciet rotsen bekleed met weelderig groen naar beneden stort. Onder de waterval kan je zwemmen. Niet direct onder de waterval want daarvoor valt het water vanaf veertig meter hoogte te hard neer. Bovendien komt er soms een stuk rots naar beneden en zonder helm is het lastig wegkoppen zonder blessures. Wie weet roept de bondscoach me nog op en dan moet ik voetbalminnend Nederland teleurstellen.
Na het verkwikkende stortwater en het poseren met een Filipijnse familie rijden we naar de Soda Pool. We kijken snel even naar nog meer koud water en dus teveel van het zelfde. Wel is er een mogelijkheid om een koude versnapering tot ons te nemen want het is inmiddels die tijd. De twee aanwezige gasten, meneer 1 is kippenboer en meneer 2 is varkenshouder, bevelen Red Horse bier aan. Zelfde prijs als San Miguel bier maar 2,9% meer alcohol. Meneer 1 heeft gezien zijn oogopslag zijn profijt gedaan met de toename van 50% alcohol per consumptie. Het weerhoudt hem echter niet om in zijn nieuwe enorme Ford pickup te stappen. Ik geloof dat ik gezien zijn automobiel ook maar in de kippen ga. Als belegging dan.
Dan begint de zon snel te zakken. Van de Drunken Sanctuary gaan we naar de Sunken Cemetery. Rond 1890, tijdens de Spaanse overheersing werden de vijf vulkanen actief. Door de lavastroom vielen er niet alleen slachtoffers maar complete dorpen werden de zee ingeduwd. Ook een complete begraafplaats, nu tweehonderd meter uit de kust, kwam op de
zeebodem terecht.
Er staat nog een groot kruis van twintig meter in zee op de plek waar de graven door de lavastroomvoortgeduwd terecht kwamen. Dat kruis staat vrijwel in het westen van het eiland. Dus de plek om te zijn om mooie, dramatische foto's bij zonsondergang te maken.
Je kan de graven al duikend bezoeken maar ze zijn inmiddels al overwoekerd door koraal. Wat natuurlijk fantastisch is want er gaat al zoveel koraal verloren. Maar het is natuurlijk gezellig bizar om onderwater over een begraafplaats te duiken en daar de namen te lezen.
Als de zon in de zee is gezakt en onderweg is naar het westen brengt Alan ons naar Villa Glazpol. Het was een warme, inspannende en leuke dag die zijn tol heeft geëist. Villa Glazpol gaat half tien op het waakvlammetje over.
0 reacties | Reageer

Camiguin: Island of Fire

05 mei 2014
🇵🇭 vanuit Filipijnen

Galapagos van Azië

Na een paar dagen beach hangen op Panglao Island hebben we het wel weer gezien. Wat kan je schrijven over Alona Beach behalve dat het een tijdje lekker is om een beetje te luieren, redelijk behoorlijk Europees kan eten, er zelfs behoorlijke witte wijn te koop is en dat je er kan duiken bij Baligasac Island. Maar omdat Lin nog steeds snipverkouden is vervalt dat laatste als optie.

Met een busje vertrekken we naar de busterminal op In Tagbilaran. Vandaar nog twee uur hobbelen tot de ferry in Hakna die van Bohol naar Camiguin vaart. Als we de haven bereiken, hangt er een groot bord: de ferry naar Camiguin voor vandaag zit vol.
Wel .... gvd! Ik loop naar het volgende loketje en zie dat vanaf vandaag de m.v. Super Shuttle Ferry van een andere rederij ook de oversteek maakt! Blijkbaar is het schip een tijdje uit de vaart geweest.



Als we rond 13.00 uur aan boord mogen wordt het duidelijk waarom deze schuit enige tijd geen lijndienst heeft onderhouden tussen Bohol en Camiguin. Zoals de meeste schepen in de Filipijnen zijn het oude afgeschreven schepenafkomstig uit China die hier een tweede leven krijgen. Het is een ferry van ongeveer 40 meter lengte met een klep aan de voorkant zodat er voertuigen op kunnen.Achter de brug bevindt zich een dek met plastic stoeltjes. Er is een zeil overheen gespannen zodat de passagiers beschut zijn tegen regen en zon. Er staat een grote koelbox waar je drinken kunt kopen. Ook voor entertainment is gezorgd, er hangt een tv waar Filippijnse video's worden afgespeeld. Hiermee eindigt ook gelijk de opsomming van de faciliteiten aan boord tenzij je het roken op het achterdek, het gebruik van het onwelriekende toilet en een kijkje op de brug meerekent.


Ik krijg de indruk dat Lloyds en/of Bureau Veritas niet op de hoogte zijn van het bestaan van deze schuit. De ankerlier waarop de winchkoppen zitten is totaal verroest, eens oranje gekleurde reddingsvesten zijn vaal van ouderdom, het verroeste hekwerk wordt op sommige plaatsen bijeen gehouden door dunne oude touwtjes. En dat is wat mij in de eerste minuut opvalt. Een nadere inspectie vergt teveel tijd om op te sommen. Klaarblijkelijk heeft de Filipijnse scheepvaartinspectie (of wat die naam draagt) besloten dat de m.v. Super Shuttle Ferry zeewaardig genoeg is om de overtocht te maken. Inshallah en Deo Volente nemen we plaats op de plastic kuipstoeltjes voor de overtocht die drie uur vergt.



Tijdens de overtocht verliest de motor een aantal keren toerental om dan weer op volle kracht (haha) verder te gaan. Gelukkig is het een kalme zee en behalve dat de deining midscheeps is zodat iedere passagier van links naar recht schud alsof er naar een tennismatch op Wimbledon wordt gekeken, is het voornamelijk verveling die dodelijk is op de deze Shuttle Ferry.



We bereiken de haven anderhalf uur later dan gepland. Staande naast de brug, observeer ik de lastige manoeuvres die gemaakt worden om het schip op haar juiste plek te krijgen. De kapitein komt naast me staan en verontschuldigt en vraagt of hij er bij mag want hij wil naast de stuurhut om alles in de gaten houden tijdens het aanleggen. "Ten degrees starboard" roept hij naar zijn roerganger. Die het bevel herhaalt. "Slow ahead". En het bevel wordt weer herhaald. Ook aan dek loopt het soepel ook al moeten de mannen alle trossen met de hand vastzetten nu de winchkoppen buiten gebruik zijn. Alle lof voor deze zeelui die met het materiaal wat ze hebben toch soepel uit de voeten kunnen.

Buiten de haven staan de motorella chauffeurs ons al op te wachten. De motorella, men neme een Honda 125 cc motorfiets, last een aantal beugels vast aan de Honda, bouwt daar vervolgens een carrosserie om heen en plaats twee bankjes in de carrosserie. Afhankelijk van het formaat mens kunnen hier toch zeker zes tot acht mensen in. Meegebrachte kippen, zakken rijst en dozen worden vastgebonden op de imperiaal van dit transportmiddel tevens openbaar vervoer. Je houdt ze aan door je hand op te steken. Meestal kost zo'n ritje 20 tot 40 peso's (€0,33 tot €0,66) voor openbaar vervoergebruik.

Maar nu is de motorella door ons á 150 peso's gecharterd, koffers op het dak vastgebonden en hobbelen maar naar ons onderkomen op Camiguin. We lazen al wat op Tripadvisor over Villa Glazpol in spe. Voor iets meer dan €12 per nacht zitten en slapen wij weer goed. Het heeft airco, tv en twee grote bedden met katoenen lakens. Soms krijg je van die vieze nylon lappen. Geen aanrader in dit klimaat.

De kamer is schoon, tegels op de vloer en zelfs een leuk lampje op het nachtkastje met daarin de obligate bijbel. De badkamer echter ontbeert toiletpapier en ook de zitting van het toilet is onvindbaar. We melden dit bij de manager/uitbater van deze Filipijnse Fawlty Towers. De vorige gast schijnt de bril kapot te hebben gemaakt en een nieuwe is besteld maar nog niet binnen. Ik verwacht ook niet dat er tijdens ons verblijf een nieuwe komt. Begripvol voor deze situatie probeer ik als we willen gaan eten de schuifdeur op slot te doen. Probeer, want als ik denk de deur op slot te doen is een simpel duwtje voldoende om eventuele totaal onvakkundige leden van het inbrekergilde vrije toegang te verschaffen tot Villa Glazpol. "Nee, laat het breekijzer maar in de tas, Pedro".

Opnieuw nemen we contact op met de Filipijnse Basil Fawlty. Misschien doen we iets niet goed. Basil, onze Basil heet Rene, morrelt een klein kwartier aan het slot. Per minuut trekt hij meer zenuwachtige grimassen. Misschien dat er iemand met technisch verstand van zaken geroepen kan worden? "Ah, locksmith" roept hij. "No, tomorrow. Now is Fiesta San Bernardino. Nobody come, sir".
Na een vermoeiende reis, teveel begrip voor de situatie en etenstijd vliegt er ineens een deksel door de lucht. Die deksel ken ik persoonlijk maar al te goed. Het is de deksel die onder normale omstandigheden op de snelkookpan van Lin zit. "DEAR RENE, I CAN HANDLE THE LACK OF TOILETPAPER. I CAN LIVE WITHOUT A DECENT SEAT ON THE TOILET. BUT I WILL NOT LEAVE MY SUITCASE IN A ROOM THAT CAN NOT BE LOCKED". Rene wordt nog kleiner dan hij al is. "We fix it, madam, we fix it". Wit weggetrokken trommelt hij al zijn personeel, zijnde de gehele familie, op. Als ik kijk wat ze aan het doen zijn zie ik dat in een andere kamer de airco uit de muur wordt gesloopt en in onze nieuwe wel afsluitbare kamer wordt geplaatst. "How long till you are ready, Rene?" Hij antwoordt twintig minuten. "Make it ten, Rene". " Yes sir, yes!" Waarom heb ik er geen vertrouwen in?

Als ik wegloop hoor ik Rene zijn mensen nog harder aanmoedigen en enige tijd later komt de hele familie trots melden dat het gelukt is! De kamer is schoongemaakt, de airco draait en deze deur kan op slot. Er liggen zelfs twee extra stukjes zeep en twee rollen toiletpapier om ons ongemak te compenseren. We gaan even verderop wat drinken en een hapje eten en als we terugkomen is de kamer aangenaam gekoeld. Wij inmiddels ook weer.

0 reacties | Reageer

Alona beach, Bohol

01 mei 2014
🇵🇭 vanuit Filipijnen

Karaoke, kwakkelen en kaas

Posted by Linda

We worden vroeg wakker en besluiten eerst maar eens goed te ontbijten voor we op zoek gaan naar een nieuw onderkomen. Viaagoda.comvinden we 200 meter verderop een aardig alternatief. Het MondSeeland resort heeft plek en ook een zwembad. We nemen eerst een kijkje voordat we uitchecken. De deskmedewerker Winnie, een pot(t)ige dame van rond de 25 jaar ontvangt ons met open armen. “You get discount” roept ze nog voor dat ik er naar kan vragen. Voor 1300 psp (18 euro) mogen we onze nieuwe bungalow bewonen. Gecheckt en goed bevonden!

In dit gemoedelijke onderkomen zonder kruiers, bedienden, opdringerige taxichauffeurs en receptiemedewerkers voelen wij ons eigenlijk ook veel beter thuis. We lijken de enige te zijn die het resort bevolken op wat familieleden na. Mooi, lekker rustig en dat komt goed uit. Ik heb inmiddels een lelijk hoestje ontwikkeld en dat zit me niet lekker. We willen duiken op Balicasaq Island, alleen als ik verkouden ben dan gaat dat niet lukken. Bij Rona’s convenience store leg ik mijn symptonen uit. Een apotheek hebben ze hier niet maar gelukkig verkopen de locale winkeltjes van alles boven en onder de toonbank. Gewapend met een strip antibiotica, slijmoplossers, neusdruppels en keeltabletten verlaten we de store.

De antibiotica vind ik behoorlijk heftig om zonder recept te nemen dus besluit ik om alleen de andere middelen te gebruiken. Ik voel me eigenlijk best beroerd. Ik heb om de haverklap hot flashes. Dat kan van alles zijn: koorts, opvliegers of gewoon oververhit. Ik slaap onrustig en de volgende dag stelt Simon voor om Karin die doktersassistente is te raadplegen over de antibiotica. Hij ziet ons duikavontuur al letterlijk en helaas niet figuurlijk in het water verdwijnen. Gelukkig is Karin altijd vroeg op en reageert meteen: “Bekend middel, gewoon nemen dan ben je er snel weer bovenop!

Nu het duiken wacht op herstel van mijn luchtwegen, vermaken we ons aan het strand in de schaduw. We laten ons dagelijks masseren, schaffen wat hebbedingetjes aan en eten en drinken wat. Ook de kaasfondue hebben we teruggevonden alleen heb ik er nu nog maar bar weinig trek in. De weg naar het strand wordt geheel vernieuwd en het is een stoffige bende in het stadje. Ik heb het al zo benauwd en de verzengende hitte tezamen met de vervuilde H2O maken geen vrolijk meisje van mij. De Zwitserse winkel met kazen en wijnen verlichten het leed maar gedeeltelijk.

De hotelmanager treedt ons vrolijk tegemoet en nodigt ons van uit om morgen het feestdiner bij te wonen dat ter ere van Saint Joseph gehouden wordt. De karaokemachine is al gearriveerd en de gasten komen vanmiddag. Ze blijven allemaal in de onbezette huisjes logeren. Binnen een uur is het relaxte resort omgetoverd in een accommodatie van Landal Greenparks tijdens een paasweekend. Gillende kinderen, lawaaierige tieners, een overvol zwembad en bezette (lig)stoelen ten gevolge. Om half zeven wordt de tafel gedekt. Een compleet geroosterd varken en schalen vol andere delicatessen staan uitgestald op een grote tafel. Het enorme mes in de maagstreek van het varken nodigt allen uit:om aan te vallen! De flessen Tanduay worden aangerukt en geconsumeerd met Sprite. Voor mij heeft Winnie een hele fles rode wijn apart gezet. De alcohol vloeit en het volk zingt uit volle borst. Zelfs Simon die zich niet snel laat vermurwen zingt vol overgave mee op de noten van Jerry Lee Lewis, “Great balls of fire”. Het levert een oorverdovend applaus op!

3 reacties | Reageer

Naar de haaien

30 apr. 2014
🇵🇭 vanuit Filipijnen

Whale shark !!!

Oslob op Cebu: zwemmen met de walvishaai. Sierlijke, langzaam zwemmende, antraciet grijze haaien voorzien van witte stippen met een lengte variërend tussen de vijf en acht meter.

We liggen te dobberen in een kleine outrigger samen met de schipper. Wij zijn in de veronderstelling dat we zo verder de zee opgaan. Maar ineens steekt er op vier meter afstand van de boot een enorme happende kop een stukje boven water. Het water is prachtig helder en Holy Fuck!! Dit is er al een! Ik weet niet hoe snel ik m'n shirt moet uittrekken en mijn masker met snorkel moet pakken. In de haast vergeet ik bijna dat ik een zonnebril op heb.

Als ik in het water ben zwemt er net een voorbij. Zo groot en zo gracieus tegelijk, superlatieven dekken de lading niet om dit wezen te beschrijven. Door de opwinding vergeet ik goed in te ademen als ik onderwater ga. Happend naar lucht en met een snorkel vol zout water kom ik boven. Dit is de lange reis van gisteren meer dan waard! En het blijft er niet bij een exemplaar. Een tweede voegt zich bij het gezelschap, gevolgd door een derde. Een vierde, ik raak de tel kwijt want ik kan ze niet meer uit elkaar houden.

We hebben een onderwatercamera gehuurd met sd kaart. Om beurten schieten we foto's. Onze schipper fotografeert ons tweeën met de walvishaaien. Tijdens de briefing is verteld dat we zeker vier meter afstand moeten houden om te voorkomen dat mensen ze afschrikken of irriteren. Maar waren de walvishaaien ook aanwezig tijdens deze briefing? Op een onbewaakt ogenblik word ik een ruime twee meter opzij gezet. Ik voel de ruwe huid van de haai langs mijn been. Ik zit bijna achter op zijn rug, vlak achter de vin. Wat afstand houden? Ik ga ietwat sneller dan gebruikelijk direct aan de kant en klamp me vast aan de outrigger.

"Don't be afraid sir" roept de schipper. Bang ben ik niet maar voorzichtig wel. Een zwieper van zijn staart komt met zijn gewicht van honderden kilo's vast niet zacht aan. Maar hier kon ik niks aan doen, omdat de walvishaai onder mij door zwom werd ik werkelijk een stukje meegenomen op zijn achterlijf. Omdat deze David en Goliath ontmoeting zonder kleerscheuren afloopt kan ik zeggen: "I have been touched by the Gentle Giant!"

Onder ons zitten duikers op ongeveer 8 meter diepte op de zandbodem. Zij bekijken de gracieuze ranke reuzen vanaf de onderkant. Gevoerd door de schippers van de outriggerboten zwemmen de walvishaaien een of twee meter onder het wateroppervlak. Af en toe hapt een enorme bek van een meter breedte naar het voer dat bestaat uit minigarnaaltjes. Met een enorme slok slurpt het dier vele liters water en het voer naar binnen en via de kieuwen zo groot als lamellen stroomt het water er weer uit.

Voor 1000 peso's (16 euri) p.p. mag je een halfuur met ze rondzwemmen of in de boot bekijken als je het eng vindt om in het water te gaan. Voor 500 peso's en de mathematici onder ons hebben nu al uitgerekend dat dit dan 8 euri moet zijn huur je een onderwatercamera. Voor het branden van een dvd betaal je nog eens 50 peso's. Rekenwonders, hoeveel is dat in euri? Onder de goede inzendingen wordt een dinertje bij Restaurant Glazer verloot!

Het is een fantastische ervaring om te doen. En om dit middels beeldmateriaal te documenteren schieten we tijdens dat halfuur 331 foto's! Een gemiddelde van 5,44 seconde per foto. Maar, vergeet niet dat dit zeer waarschijnlijk de enige plek ter wereld is waar je gegarandeerd met deze Vriendelijke Reuzen kan zwemmen.

Iedereen heeft een Bucket list. Deze beleving stond numero uno op ons lijstje. We hebben deze kunnen afstrepen. Zeker meer dan drie dagen hebben we rondgelopen met een constante glimlach. Wat een Koninginnedag!

0 reacties | Reageer

Laatste verhalen

Alle reisverhalen

Laatste reacties

Meer reacties

Laatste foto's

Boracay anno 2023

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ mailingForm.errorMessage }}
Je bent nu aangemeld voor de mailinglijst!