Happy birthday Bob!!

Als we acht uur s’ morgens wakker worden en ontbijten klinkt de lome sound van reggae uit de speakers. Ammy roept heel enthousiast: "Good morning, today Bob Marley birthday. Tonight big party, celebrate Bob!"

Goed vooruitzicht. Altijd leuk zo'n vrolijk feestje, al zal Bob helaas niet tracteren. De hele dag komen diverse reggae artiesten voorbij. Rita Marley, Ziggy Marley, Bob zelf uiteraard en diverse andere artiesten die de melodieuze afterbeat uit Jamaica wereldwijd bekend hebben gemaakt. Normaal gesproken gaat zo iets na enige tijd vervelen maar hier op strand van Koh Lanta is het goed te hachelen.

We hebben aan Ammy gevraagd of de kok ook Deep Friend Pork kan maken. Reepjes varkensvlees wat gedroogd wordt in de zon, vervolgens gemarineerd en besprenkeld met sesamzaadjes. Daarna gaat het kort in de frituurpan. We hebben het thuis zelf weleens gemaakt en het is erg lekker met een pittige zoetzure saus.

Wanneer we terug komen van onze dagelijkse zeven kilometer lange strandwandeling en het tijd is om te lunchen vertelt Ammy dat ze de kok opdracht heeft gegeven om dit te maken. Het is een gerecht wat typisch is voor de noordelijke provincie Isaan maar hier in het zuiden niet echt bekend is. Ze is erg benieuwd naar onze recensie. Het is echt voortreffelijk klaargemaakt. " Excellent Ammy, aroy maak"!

Bob's feestje is nog niet afgelopen. 's Avonds gaan we naar de naastgelegen bar om het leven en werk van ome Bob te vieren. Becky, Lin, Ammy en haar vriend beginnen rustig met de Sam Song maar naar mate de avond vordert komen de Fireballs voorbij. Een sterk alcoholische drankje met een rietje er in. Het goedje wordt aangestoken en het is dan de bedoeling dat het snel wordt opgedronken anders is de alcohol in het drankje opgebrand. Toch weet Becky door de tuk tuk weggebracht veilig thuis te komen en bereiken wij onze bungalow zonder kleerscheuren. Morgen wacht ons een boottocht van twee uur naar Krabi om vervolgens vier uur in het kleine busje naar Khao Lak te rijden.

Life is a beach

Koh Lanta, 5 februari 2018, Linda

“It seems that I was pretty close to almost doing nothing but different than the day before. “ Koh Lanta is bij uitstek een plek om te chillen en te genieten van the never ending beachlife. Na al het gereis van Singapore naar Krabi en Koh Lanta brengen we de dagen door met Becky, de werpring, uitgebreide lunches en diners en veel zonnebrand factor 50.

Life is a beach en we genieten met volle teugen. In de ochtend wandelen we het 7km lange strand over en drinken koffie bij het Bambi resort. Het is inmiddels bijna een ritueel geworden sinds Djadi en Charlotte er vorig jaar naast verbleven en we er vaak afspraken.

Onze accomodatie is top net als het uitzicht en de mensen. Anda en Cheeky, de katten van Ammy zijn lief maar Bad cat, een zwarte Thaise smikkel die elke ochtend op ons terrasje op Simon wacht, nog liever. Als we ontbijten kruipt hij tussen de koffiekopjes en borden met Kaw Pad Paa ( gebakken rijst met groente) en ligt languit over tafel. Eten wil hij niet maar wel aandacht, en soms een beetje melk. Bij gebrek aan Borisliefde genieten we ook hier met volle teugen van.

Ammy maakt kruidenthee van prachtige bloemen en de bijbehorende bladeren. De thee is zo blauw als een iris en smaakt naar Basmati rijst. Alles wat je hier besteld is lekker. De kok nemen we graag mee naar huis, net als de gastvrouw. Maar aan alles komt een einde. Morgen is onze laatste dag, we gaan richting Hat Bang Sak net onder Ranong. Benieuwd hoe het daar is.

The Fire Fighter

Als de zon is verdwenen verschijnt The Indian, een tanige man met een rode bandana. Het is donker en dat is de perfecte tijd tijd voor zijn optreden. Op het strand voor de bar naast ons resort geeft hij een vuurshow voor het verzamelde publiek. Een trucje wat op meerdere plaatsen in Thailand op het strand wordt gedaan. Hij jongleert met vaatjes aan touwen gebonden en gooit als een majorette zijn brandende stok in de lucht.

Toen wij een jaar geleden ook bij Ammy verbleven was hij er ook al. Het trekt altijd veel mensen en werkt zeer zeker omzetverhogend voor de bar. Er is nu ook een voorprogramma, jonge Scandinavische kinderen die niet geheel onverdienstelijk met vuur spelen. Mijn kind van 8 á 10 jaar zou ik het niet toestaan maar ik ben niet diegene die deze jonge artiesten opvoedt.

In de geluidsinstallatie is ook dit jaar nog niet geïnvesteerd. Het zelfde schelle geluid klinkt nog steeds uit de speakers. Ritmisch bewegend draaien de vuurbollen in de rondte, een zware petroleum lucht uitbrakend over het strand.

Dan komt de Eindbaas himself. Trompetgeschal klinkt, de synthesizers zetten de prelude van The Final Countdown in, een nummer 1 hit in de jaren negentig maar hier leidt deze draak van super commerciële Europop als evergreen een tweede leven. Het hoogtepunt van zijn show is als hij een grote cirkel gaat draaien met de vuurbollen. Hij is het centrum van een vurig universum waarin het vuur als sterren om hem draaien. Dan volgt nog meer vurig gejongleer en is de show ten einde.

Althans, voor nu want zijn ongeveer twintig minuten durende show wordt daarna nog twee keer herhaald. De Scandinavische jongens en meisjes die hem imiteren liggen dan al lang in hun bedjes te dromen van een carrière als artiest.

Ammy award 2018

Half drie vertrekken we vanaf ons hotel uit Krabi. Lekker met z'n allen in de mini van. Normaal gesproken duurt de transfer Krabi naar Koh Lanta twee uur inclusief de overtocht met het pontje maar deze chauffeur schnabbelt er wat bij want onderweg gaan er pakketjes in en uit. Dit zorgt er voor dat we uiteindelijk half zes bij het Smile Beach Resort op Klong Dao zijn.

Ammy staat ons al op te wachten. Dikke zoen en innige omhelzing. Home, want Ammy's resort bestaande uit vier knappe bungalows en een goed restaurant is een uitstekende plek midden op het strand met elke avond een prachtige zonsondergang.

Ammy weet het nog, Sam Song, de Thaise variant van rum/whiskey (het is in ieder geval bruin en alcoholisch). Ze laat een fles aanrukken van de lokale 7/11 met een zak ijsklontjes, limoen en sodawater. We heffen het glas en zien de zon verder naar het westen reizen om vervolgens vuurrood in de zee te zakken.

Home is where the heart is

We vertrekken even na de middag met Air Asia naar Krabi, Thailand. Singapore Airport, is groot en luxueus. Even wachten daar is niet erg vervelend. Bij de security check moet Lin haar handbagage, meer dan dat hebben we niet, openmaken. De detector heeft iets opgemerkt. Wij weten uiteraard wat ze willen zien. Dat wilde de security ook al op Schiphol maar merkwaardig genoeg niet op Heathrow. Het pakje kaasfondue met een uiterste houdbaarheidsdatum tot in de volgende eeuw van de Aldi heeft de aandacht getrokken. No liquid, look, grams not milliliter. For a friend in Thailand. Cheese. Dan valt het Singapore dollar kwartje en kunnen we verder lopen.

Na een vlucht van een uur en drie kwartier raken de wielen van de Air Asia A320 Thaise bodem. We zijn in Krabi.

Op naar Cozy Place Hotel in Krabi Town. We zijn er eerder geweest. Grote schone kamer met prima bed, airco, koelkast, tv, ontbijt en ruim balkon. Bovendien heeft het 24 kamers tellende hotel een zwembadje en is het rustig gelegen maar toch ben je binnen tien minuten in het centrum.

Mijn Canadese nichtje is drie maanden aan het touren in Zuid-Oost Azië en verblijft in een andere accommodatie nog geen honderd meter verderop. En dat is geen toeval! Ik heb haar zeven jaar niet gezien. De laatste keer dat ik haar sprak via Messenger was in juni 2017 toen mijn moeder net was overleden en haar toenmalige Schotse vriend haar vertelde dat hij toch maar niet met haar wilde trouwen. Tranen aan beide zijden van de Atlantische Oceaan.

Maar vanavond lopen we over de night market en genieten we van elkaars gezelschap. We halen herinneringen op en wisselen nieuwtjes uit. Morgen gaan we met haar door naar Koh Lanta.

Singapore rendez-vous

Singapore, Linda

Wachtend tot we uit het vliegtuig mogen, gaat de achterdeur open. Een zwoele bries jaagt door de naar angstzweet en verveling geurende cabine van onze boeing 777 van British Airways of Delays. Na een korte ATM-stop op het vliegveld vinden we het busplatform en al snel arriveert citybus 36. Deze chauffeur is behulpzaam, maar als zijn shift erop zit, kruipt een soort Aziatische trol achter het stuur die alleen maar roept’ far away, very far away, 2 hours drive! Ik begin ‘m te knijpen. Was het dan toch die andere bus? We hebben al een vertraging van 3 uur opgelopen. Ik vind het wel mooi zo. Ik wil naar de Fort Canning Lodge om Anne Suzan te ontmoeten en ik wil cocktails drinken. Weg uit die stinkende bus die elke 2 minuten passagiers uitspuugt en weer inneemt.

Aangekomen in de lodge blijkt dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Een YWCA dat is omgebouwd naar een redelijk luxe onderkomen, inclusief zwembad en ontbijtbuffet. Als we onze koffers hebben gestald, staat Anne Suzan al op ons te wachten in de lobby. Dat is echt heel leuk. We hebben elkaar al zo lang niet gezien. Wel geprobeerd, maar nooit gelukt.

We duiken een trendy bar in waar je zowel binnen als buiten omgeven bent door hipsters uit Singapore gekleed volgens de laatste mode; hakjes, pencilskirts, colberts, hippe kapsels alleen de baard ontbreekt. Luidruchtig nippen ze aan hun uitheemse cocktails en bier. Roken en schreeuwen doen ze ook wanneer de alcohol zijn werk doet. Ik wil die dames wel eens zien na drie mojitos….. Ben benieuwd of ze dan nog steeds zo elegant op die kittige stapperjes rondstappen.

Na twee koele biertjes en een update over elkaars lief en leed brengt Anne ons terug richting de YWCA. De douche is warm, de bedden zacht, net als de lakens. Dag Singapore, hallo dromenland.

British Delays

Dubbele wodka met ijs. Nee, geen citroen. De traditionele afscheidsborrel op Schiphol. Laatste rokertje in het naastgelegen nicotarium voordat we de eerste etappe naar Singapore gaan afleggen. Een korte vlucht, Amsterdam naar London Heathrow , daarna anderhalf uur overstaptijd voordat we in de dikke A380 upperdeck de nacht gaan doorbrengen. Als we op de geplande vertrektijd nog aan de gate staan klinkt over de P.A. De stem van onze gezagvoerder. “Dames en heren, tijdens de technische controle is gebleken dat er twee schroefjes van circa anderhalve centimeter missen van ?én van de panels van de rechtermotor”. Als ik thuis een Airbus 320 had zou ik naar de schuur lopen, accuboormachine en drie schroeven (?én extra voor als deze wegrolt) pakken en zouden we tien minuten later vliegen. Blijkbaar moeten de grondwerktuigkundigen eerst naar de Gamma rijden want drie kwartier later zitten de schroeven er nog niet in.
Als we dan eindelijk mogen vertrekken resteert nog drie kwartier overstaptijd. Dat wordt spannend op LHR.

We staan bijna aan de gate als de gezagvoerder meldt dat de ground crew nog niet aanwezig is. Even wachten nog. What the fuck, die gasten hebben drie kwartier de tijd gekregen om ter plekke te zijn. Prutsers!

De klop op de deur

Er wordt op de deur gebonkt. Djadi moet ons rond half elf wekken. Alsof ik drie jaar in coma heb gelegen, wat voel ik mij duf. Een thermoskan koffie zal niet voldoende zijn. De meiden maken nog even gebruik van het rooftop zwembad maar ik moet volledig bijtrekken en besluit al koffie slurpend en zware shag rokend op het minuscule balkon Simon te hervinden. We hebben de volgende vlucht al weer in het vooruitzicht. Half drie vertrekken Lin en ik naar het noorden en Djadi en Charlotte zuidwaarts naar Krabi.

We nemen afscheid op Don Muang Domestic Airport(DMK) en na een uurtje vliegen landen we op UTH. Chiel en Pom staan ons op te wachten en we stappen al snel in z'n grote Toyota Hilux pick-up om een uurtje later aan te komen in een klein dorp in de buurt van Ban Phue.

Naast het huis waar Chiel woont wordt zijn nieuwe woning gebouwd. Groter en moderner dan het bestaande huis dat al zo'n veertig jaar dienst doet en voornamelijk uit teakhout is opgetrokken. Vier of vijf mannen zijn nog aan het werk maar als de duisternis invalt staken zij de arbeid. En als in dit gehucht de avond komt is het ook echt donker. Het weinige licht dat dit dorpje rijk is komt van de enkele winkel en wat huisjes.

Om de innerlijke mens te versterken nemen Chiel en Pom ons en een nichtje mee naar een buffet restaurant in Ban Phue. All you can eat voor 140 baht wat je zelf klaarmaakt op een soort van fondue pot op houtskool gestookt. Vlees, vis, groente en garnalen staan op een grote tafel onder een golfplaten afdak opgesteld. Wat halve liters bier en enkele flessen Hong Thong bevorderen de eetlust en gezelligheid.

Na een ritje van een klein half uurtje over onverlichte wegen waar Chiel elke kuil en hobbel kent, vaart mindert komen we weer thuis. We slapen op de grond op een matrasje met een grote roze klamboe er overheen. Voldaan van het eten, goed gezelschap en de lokale spiritualiën vallen we in slaap.