Tweede Paasdag geopend !!

Niet naar de meubelboulevard of het tuincentrum en Simon en Linda hoeven ook niet opgehaald te worden uit de ballenbak.

Puerto Princesa is een nietszeggend provincieplaatsje en tevens hoofdstad van Palawan. Wel gezellig maar dan houdt elke verdere aanbeveling op. Het staat te boek als de schoonste stad van de Filipijnen. Een titel die de grootste steden van de Filipijnen, Manilla en Cebu nooit en te nimmer zullen verwerven. In tegenstelling tot andere stadjes op Palawan kan je hier geld pinnen, echter gelimiteerd tot 10000 peso's per opname. Op moment van schrijven rond de 160 euri. Voor de meeste Filipinos een maandsalaris en vaak nog minder dan dat. Maar je kan wel meerdere opnamen doen wat wel handig is als je verder gaat dan Puerto alleen. Geld wisselen kan hier altijd en de pandjeshuizen (pawnshop) zijn talrijk vertegenwoordigd. Bij banken, pinautomaten, pawnshops en grote supermarkten in de grote steden staat steevast een of meerdere bewakers met karabijn, riotgun of zwaar kaliber pistool voor de deur. De eerste keer in de Filipijnen, vijftien jaar geleden, dat we in Manilla landden en de eerste de beste bar om de hoek van ons hotel bezochten hing daar al een bord dat het geachte clientèle verzocht om vuurwapens in de garderobe af te geven.

Er zijn een aantal dagtours om de mens te vermaken, je kan de city tour doen, maar zoals al gezegd er zijn hier geen bezienswaardigheden die je niet mag missen. Tenzij je geïnteresseerd bent in een grote kerk en een bezoek aan de boerderij waar gevangenen te werk zijn gesteld. Bovendien bij temperaturen van 30+ graden moet je wel een enorme belangstelling hebben in het religieus leven en het juridisch stelsel van de Filipijnen.

De tour die "je niet mag missen" is een bezoek aan de ondergrondse rivier waar je drie uur heen en drie uur terug voor in de bus zit. We spreken met mensen die de ervaring al achter de rug hebben. De tocht duurt een klein uur, het is donker waarbij zo nu en dan met een zaklamp een rotsformatie wordt beschenen. Bepaalde stalagmieten en stalactieten schijnen in dit overwegend katholieke land Jezus en Maria verschijningen te zijn. Jezus en zijn moeder kom je in de vele kapelletjes en via andere uitingen langs de weg genoeg tegen. En, er zitten vleermuizen. Als er iets is waar ik een hekel aan heb is het wel in een kleine gesloten ruimte te zijn met m'n harige vliegende fobie.

Tour drie is beter, een dag met een outrigger eilanden bezoeken, snorkelen en lunch inbegrepen. Dus staan we zeven uur 's ochtends klaar om met een lokale familie en Eddy uit Hong Kong er een leuk dagje uit van te maken.

Pa, ma, de kids, Hong Kong Eddy en wij tweeën stappen in het busje en Suzy onze eigen Harry van Sunweb stelt zich voor en vertelt hoe het programma van vandaag er uit ziet. Allereerst snorkel en vinnen huren onderweg want dat zat er dan weer niet bij, Harry! We varen naar Pandan Island, een eilandje met een kleine gemeenschap die daar woont en vist. Vers gevangen vis, kreeft, schelp-en schaaldieren en zee- egels worden aangeboden. Maak je keuze en laat het naar wens bereiden. Voorzien van rijst, groente en saus kost een moot verse tonijn zo groot als een bord slechts 200 peso's. Onze Suzy is niet alleen reisleider maar tevens rijstbereider. Terwijl wij al snorkelend de wondere onderwaterwereld rondom Pandan Island Reef in ons opnemen bereidt zij onze lunch. Aubergine, vis, gevulde inktvis, pompoen, komkommersalade en rijst staat klaar voor de hongerige dagjesmens.

Om de lunch op aangename wijze te laten zakken kan je plaats nemen op een massagetafel onder de luifel in de schaduw direct aan het strand en half sluimerend over de zee met het kristalheldere water al je blessures laten wegkneden.

Het lokale uit bamboe opgetrokken kerkje niet groter dan 8 bij 4 meter ondergaat net een verfbeurt, kinderen spelen onder de bomen en de groteren luieren in de schaduw. Het zou een klein dorp in Nederland kunnen zijn maar dan net even anders.

Het zeewater is fantastisch helder, warm, de lunch is goed en het gezelschap vrolijk plezant. Al snorkelend zijn er grote zeesterren, zee-egels, maanvissen en barracuda's te zien. Tijdens het uitstapje zijn we een grote familie geworden. We proberen of het bekende Potje met Vet in de bus aanslaat. Maar dat is net de bekende brug te ver.

Terug in het hotel verpozend met een biertje bij het zwembad leert Linda, voormalige jeugdkampioen NL zwemmen en zwemjuf het dochtertje van de Filipijnse familie de fijne kneepjes van het wedstrijdzwemmen zoals dit heden ten dage olympisch wordt beoefend.

De avond valt. Onze nieuwe buren van Villa Glazpol, een sympathieke gozer uit Den Haag ( ja, ze bestaan H. de B.) en zijn mooie Filipijnse vriendin op vakantie uit Thailand nodigen ons uit om samen een hapje te gaan eten. Hij heeft een bootcamp onderneming in Bangkok! Beiden zijn bootcamp-instructor bij zijn onderneming die hij niet zonder slag of stoot tot een succesvolle business heeft gemaakt. Diep respect. Hij maakt alleen gebruik van niet-Thaise instructors. Als ik straks terug in Nederland nergens wordt aangenomen weet ik waar ik m'n eerste buitenlandse sollicitatie moet doen.

Morgen gaan we verder met de lokale bus naar Port Barton.

Vrolijk Pasen !!

Met onze paspoorten in de hand melden we ons bij de check-in counter van Malaysia Airlines. We vertrekken vanaf Kota Kinabalu Maleisië naar Puerto Princesa, Filipijnen. De dame achter de balie vraagt of we ook al een ticket hebben om de Filipijnen weer te verlaten of dat we er misschien wonen? Nee, die hebben we nog niet om dat we niet weten wanneer we weer uit de Filipijnen vertrekken. "Sorry sir, I can not let you board". Dit is werkelijk de eerste keer dat we dit meemaken! We zijn al eerder zonder uitreisticket gevlogen vanaf Kota Kinabalu naar Cebu, Filipijnen. Beleefd vraag ik of dit een nieuwe regel is. De dame zegt dat het al lang zo is. Weet mevrouw toevallig ook sinds wanneer deze regel van kracht is? Dat antwoord blijft ze me schuldig. " No sir, it is the law of the Philippinian government". Had ik nu maar gezegd dat we er wonen en werken voor Shell, ING of het World Food Program. Of alle drie tegelijk.

We worden doorverwezen naar de duty officer die het verhaal van haar collega stug overneemt. We laten zien dat we zeven juni weer naar Nederland vertrekken. Maar omdat de terugvlucht naar Nederland vanuit Indonesië is, is dat voor haar niet voldoende. Het helpt ook niet dat we voor vanavond een hotelboeking in Puerto Princesa voor twee nachten hebben en al een ticket hebben geboekt voor een binnenlandse vlucht van Busuanga naar Cebu. En dat we naar onze centen kunnen fluiten als we niet op deze vlucht mee mogen! We dienen een binnen een uur een ticket te boeken zodat we kunnen aantonen dat we de Filipijnen ook weer verlaten aldus de dienstmededeling van onze vriendin aan de balie.

Kwaad worden helpt niet en brengt ons alleen in grotere problemen, meer gespecificeerd dat we ons verhaal mogen doen bij de luchthavenpolitie. In dit soort landen is het niet je verhaal doen met een kopje koffie bij oom agent. Koffie drinken met handboeien achter je rug geeft zulke vieze vlekken op je crème witte broek. We mogen onze koffers bij de balie laten staan en een ticket boeken. Telefonisch contact met haar supervisor bevestigt haar verhaal nogmaals. Een korte opsomming van alle vloeken zou teveel ruimte op ons weblog innemen, bovendien is het eerste paasdag en we houden het graag christelijk fatsoenlijk in dit overwegend Islamitische land.

Een verdieping lager is het ticketoffice waar we een internetverbinding hebben om tickets te kopen. Maar het internet of beter gezegd het interniet laat ons in de steek. We leggen het verhaal uit aan de man achter de balie. Vriendelijk zegt hij dat we van zijn WiFi gebruik mogen maken maar als we dan eindelijk goedkope tickets hebben lukt het nog niet om de boeking te maken. En de tijd begint te dringen! We vertellen de vriendelijke man dat het niet lukt. Kan hij soms wat betekenen voor ons? Zijn supervisor, de stationmanager, die toevallig langsloopt hoort ons verhaal, vraagt wat hij kan betekenen. Jetz gehts los! Houston Mission Control style. Hij pakt zijn mobiel en een andere telefoon en begint op twee verbindingen te telefoneren terwijl hij de baliemedewerker instrueert om de richtlijnen op te zoeken. Deze man heeft gezag en daadkracht! Gaat hij het voor ons regelen?

De balie verandert in een crisiscentrum met de manager in de rol van de illustere Norman Schwarzkopf. Na een angstig halfuurtje crisismanagement waarbij hij gesteund door twee medewerkers voor ons bezig is komt hij met een oplossing. Als wij zijn collega meenemen kan hij wat regelen. Hij wijst naar een ietwat nichterige jongeman. "Please take him with you, anywhere. Singapore, Beijing, Amsterdam. I don't care". Ik vraag de jongeman of hij wel eens eerder in Amsterdam is geweest? Ja en kijkt ondeugend als hij giechelend zegt: "Amsterdam, red light district, I was a purser before, sir". We lachen opgelucht om de grap van de stationmanager. Hij boekt voor ons twee tickets, Cebu naar KL voor vertrek op 7 mei. Onmiddellijk na aankomst in Puerto Princesa moeten we contact opnemen met de lokale collega, Jona, dan zal zij de tickets weer cancelen. Kosten? Niks, niente, nada, noppes. Met het kippenvel op onze armen bedanken we de drie heren voor hun creatieve oplossing binnen de mazen van de wet-en regelgeving.

We melden ons minzaam lachend en beheerst triomfantelijk met de tickets weer bij de check in counter. We hebben een halfuur vertraging en boardingcards in het knuistje. Als de ATR72-500 los komt van de Maleisische grond zijn we onderweg naar de Filipijnen.Vrolijk Pasen !!!

De aankomst-en vertrekhal van de luchthaven is zo groot als een voetbalkantine waarin bovendien alle diensten; douane, ticketoffice etc. hun kantoortjes hebben. Wemelden ons bij de immigration officer op de zeer kleine luchthaven van Puerta Princesa. Hij vraagt niet naar de returnticket. en zegt vriendelijk glimlachend dat we dertig dagen mogen blijven. " Yes officer, we know". "Happy Easter to you sir and have a nice day". De aankomst-en vertrekhal van de luchthaven is zo groot als een voetbalkantine.Ik word aangesproken door een dame die zich voorstelt als Jona. " mr. Simon ?" Het is ook niet lastig om ons te spotten tussen de twintig passagiers die zojuist zijn gearriveerd."Yes, miss Jona?" Even waan ik me 007 die een rendez-vous heeft op deze kleine luchthaven. Jammer dat miss Linnypenney me in de gaten houdt.

Jona belt met haar baas in Maleisië. Alles in orde, het pakket is gearriveerd. The eagle has landed. Ik wil nog wel van haar weten of ik dit verhaal kan publiceren zonder dat er eventueel repressailes voor haar en haar toffe collega's in Kota Kinabalu zijn van hogerhand. "Yes sir, you can. Thank you".

We zijn de meedenkende, meewerkende en empathische medewerkers van Malaysia Airlines erg dankbaar. Ze hebben ons veel geld en ellende bespaard. Driewerf hulde! Als er een Maleisische consumentenbond bestaat dan dient deze De Pluim Van De Week uit te reiken aan het crisisteam van Kota Kinabalu .

Het busje van Blue Lagoon Suites & Inn komt ons binnen enkele minuten ophalen en na tien minuten staan we voor de receptie. " Hello sir, hello ma'am welcome to the Blue Lagoon!" Tattoo is niet dood, hij leeft op de Filipijnen!" Een van de twee jongens die onze koffers naar de kamer brengen stelt zijn collega aan ons voor. "His name is Joseph during the day, but at night Josephine". Joseph lacht en waggelt heupwiegend met de koffers verder. Ik vraag aan de jongen die zijn collega net voorstelde hoe hij heet? "Warren, sir. "And at night? "No, no sir, I am not baclaa!" We lachen en nemen onze intrek in de schone kamer met een wel heel smal bed. Vanavond moet de airco wel flink koelen om ons niet het bed uit te laten drijven. Met een borrel in de bar toasten we op de goede afloop van onze reis vanuit Kota Kinabalu naar Puerto Princesa, Palawan.
Vrolijk Pasen !!

Duiken met Divers_Borneo

Been there, seen it, done that!
Posted by Linda

Omdat we niet helemaal als Hollandse boeren door Malaysia willen trekken,niet verder komenend dan ons appartement, besluiten we in het midden van de week een duiktrip te boeken. Het kiezen van een duikschool is lastig omdat ook hier weer veel kleine winkeltjes hun PADI-waren aanbieden. Er zit zelfs een Scuba Junkie vestiging waar we in 2010 ook onze brevetten hebben gehaald maar dan bij Semporna. We besluiten om met Divers_Borneo te gaan duiken. Niet de goedkoopste maar het ziet er veelbelovend uit.

Om 08.00 uur melden wij ons bij de 5* PADI duikschool die op de jetty van KK is gevestigd. We zijn niet de enige: het is een drukte van jewelste. Na het bijeen zoeken van onze duikspullen vertrekken we per speedboot naar de eerste duikspot. De divemaster springt eerst te water en bekijkt de visability. De kwaliteit van het water is vergelijkbaar met een kop sterke koffie waar twee eetlepels stuif in zijn opgelost. “Not so good” constateert de divemaster en we varen door naar een andere plek.

Als we te water gaan, heb ik nog steeds het idee dat we in een aquarium gevuld met sinaasappelsap rondspartelen. Ik kijk eens door mijn duikbril onderwater maar kan nauwelijks mijn eigen ledematen onderscheiden, laat staan die van mijn buddy. Oef, dat zal wat worden! Tijdens de afdaling naar zo een 18 meter bekruipt mij het gevoel om terug te gaan. Ik zie werkelijk niets en niemand dus wat heeft het voor zin om 50 minuten naar elkaar te zoeken? Gelukkig houdt de divemaster zijn groepje van vijf goed bij elkaar en telt hij om de paar minuten of we er allemaal nog zijn. Na 45 minuten bij de 3 minuten safetystop op 5 meter ben ik weer iedereen kwijt. Omdat ik geen duikklok heb weet ik dus ook niet hoe lang ik al aan het decomprimeren ben. Als ik besluit tot 100 te tellen en dan met gestrekte arm op te stijgen, zie ik een gele zwemfin, mijn divemaster heeft me gevonden en trekt me als een klein kind aan de arm mee naar het groepje. Best fijn om maatje Simon daar ook weer in de pompoensoep aan te treffen.

Iedereen is teleurgesteld en blijkbaar was ik niet de enige die bij de afdaling die overwoog om terug te gaan. Laten we hopen dat de tweede stop beter is. Een van de Finse duikers meldt dat het zicht beter is dan de vorige duik. “ I can see my fin underwater!” waarop Simon roept “I can see two Fins in the water“. Helaas, ook deze duik heeft een visability van maximaal 1- 2 meter en dat is voor verwende duikers echt helemaal niks. ‘Lobster, lobster’ gebaart de divemaster door driftig met zijn metalen stokje op zijn tank te rammen. Onze mededuikers uit Finland verdringen zich met hun onderwatercamera voor het stuk koraal en alles wat ik zie zijn twee gigantische witte tentakels en vier witte benen met zwemflappers die naar mij wuiven.

We varen naar een eilandje om de lunch te gebruiken. Het is daar mooi en dit eiland wordt bevolkt door een kolonie apen die Simon gewoon nog spot ook (soort zoekt soort?). Het eten is matig maar even relaxen is best lekker en de koffie ook. De derde duik brengt ons weer naar een andere plek. “What is the visability here sir” vraag ik voorzichtig. “Good, good antwoordt onze divemaster maar waarom geloof ik hem niet? Ik zal jullie de rest van het verhaal besparen. Twee lobsters waarvan één levende en één dode waren het absolute hoogtepunt. Deze duikdag staat in ons logboek genoteerd maar het is een zwarte pagina in dit mooi boek vol duikervaringen. Als we terugvaren tekenen we snel de duiken af en vertrekken teleurgesteld naar ons appartement.

We nemen onderweg ingrediënten mee om zelf een lekkere salade in elkaar te flansen en veel chocolade. Een lekker glaasje Italiaanse wijn erbij (LOL), lees Tanduay, Malaysia rum en dan komen we er wel weer overheen.

KL Petronas Towers

Die torens dus, het visitekaartje van Kuala Lumpur, je bent niet in KL geweest als je ze niet bezoekt. Openbaar vervoer, lees even mee #GVBAmsterdam, is hier fantastisch geregeld. Er rijden skytrains op monorail, bussen die gratis zijn en WiFi toegang hebben, zelfs taxi's die over WiFi beschikken. Er zijn twee busverbindingen die een ring maken door KL Sentral of KLCC. Beide zijn gratis met airco en WiFi. Bij Ons hotel tegenover de oude markt van KL is een halte van de Purple Line. Hier stappen we op om naar de Petronas Towers te gaan. We stappen iets te vroeg uit en belanden op Bukit Bintang, een winkelgebied zo groot als een kleine Nederlandse provinciestad. We lopen een stukje want die torens kan je niet missen. Het is redelijk vroeg maar al verschroeiend heet.

Boven de brede straten zijn voetgangersviaducten aangelegd. Zo loop je boven het verkeer, weg van de uitlaatgassen in een gekoelde ruimte zonder een druppel zweet te verliezen. Als je dat niet doet en het trottoir verkiest verlies je zowat al het vocht uit je lichaam. De torens zijn zeker, als je er pal onder, staat duizelingwekkend hoog. De RVS façade geeft je de indruk dat er een gigantisch monster uit een science fiction film voor je staat. Nadat we wat foto's hebben gemaakt willen we er uiteraard ook in. Maar helaas, vandaag is de enige mogelijkheid voor bezoek rond acht uur 's avonds en dan slechts voor 1 persoon. Dus dat is geen optie. Jammer, want dat had ongetwijfeld mooie plaatjes opgeleverd, met de verlichte stad in de avond.
Aangezien we morgen al vertrekken uit KL gaan we dit niet op deze reis meemaken.

Om ons enigszins te troosten besluiten we de lunch te gebruiken bij een Japans restaurant. De Vulcano Roll, bestaande uit een kunstzinnig gedrapeerd bergje sushi en overgoten met een bechamelsaus van schaaldierenmousse is de bom. Kort onder de grill gezet om een licht krokant en gecarameliseerd laagje te geven. Uiteraard sashimi, California Roll en een Rainbow Roll die voorzien van Japans bier worden weggespoeld. Als ik het herentoilet bezoek tref ik in het urinoir blokken ijs aan, een hoeveelheid ter grootte van twee flinke emmers. Nadat ik mijn eigen klaterende citroen sorbet heb gemaakt rekenen we af. Een ruime vijftig euri armer maar een fantastische culinaire ervaring rijker verlaten we tevreden het etablissement.

Nadat de gebruikelijke regen is gevallen, die behoorlijk punctueel elke dag rond drie uur inzet stappen we op de pendelbus richting hotel. Nadat we in koelte van onze hotelkamer de lunch hebben laten zakken gaan we naar het hoofdpostkantoor wat vlakbij ons, op loopafstand, ligt. Onze eerder aangeschafte waren en wat overbodige spullen gaan we naar huis sturen. We kopen een doos waar 10 kg in kan en stouwen die vol, eventuele aankopen kunnen er nog bijgepropt worden. Dan is het tijd voor Chinatown, er volgen nog wat aankopen, we eten uit de hotpot en drinken wat bier. Dan is het bedtijd. Morgen vliegen we naar Kota Kinabalu, Sabah.

De volgende ochtend lopen we met de doos naar het postkantoor. Voor ongeveer veertig euri gaat onze doos met trackingnummer CP136049286MY met luchtvracht richting Amsterdam. De huidige status: consignment held by customs for inspection. Het is inmiddels 28 april 2014 als ik dit verhaal schrijf. Het thuisfront heeft al navraag gedaan bij post.nl. Binnen twee werkdagen neemt post contact op met het thuisfront.

Scooter Safari

Gelukkig enigszins op tijd wakker geworden ondanks de gezellige bonte Thaise avond. Als wij het restaurant betreden staat de de Thaise familie al bepakt en bezakt gereed voor vertrek. Email adressen worden uitgewisseld, groepsfoto's gemaakt. We zwaaien ze uit en regelen daarna een scooter om een dagje in de buurt te toeren. De hoeveelheid zon gisteren opgedaan weerhoud ons ervan om onze getergde huidjes met of zonder UV beschermende factor nog langer bloot te stellen aan deze verschroeiende sensatie.

Een Honda 125 cc volautomaat zal ons links rijdend over de Thaise wegen brengen. Twee helmen en shirts met lange mouwen om ons te beschermen tegen de zon en eventuele valpartijen en alle onbedekte lichaamsdelen nog maar 's dik in de factor 25 gezet, MC South Thailand Angels chapter Sathing Phra is er klaar voor.

We rijden op deprachtigegeasfalteerdekustweg naar het zuiden die onlangs geasfalteerd is. Onderweg komen we enkele andere scooterrijders tegen die verbaasd kijken als ze zien dat we geen Thai zijn. Kinderen zwaaien en wij zwaaien vriendelijk terug, zoals Wim-Lex en Max een toertje in de gouden koets maken langs het gepeupel.
Na enige tijd bereiken we een windmolen van de Provincial Electricity Authority. Er is een picknickplaats en er staan drie kraampjes met eten en drinken. Een Thaise gezin met veel kindertjes doet wat veel gezinnen doen op een zondag, pa en ma eten drinken wat en kijken met een schuin oog naar het kroost. Als we plaats nemen zijn alle aanwezige kindertjes door onze komst afgeleid. Een aantal is brutaal genoeg om te vragen of ze met Lin op de foto mogen. Ik loop naar de windmolen om wat foto's te maken en als de Rattenvanger van Hamelen vergezeld een sliert Thaise jeugd mij. Straks weer in het dorp terug, zullen ze tegen hun vriendjes zeggen dat ze witte apen hebben gezien. Hun vriendjes zullen zeggen dat ze liegen maar dan halen ze hun smartphone tevoorschijn en zeggen: "Kijk maar, het zijn tamme witte apen!"

Zuidwaarts na de windmolen wordt de weg slecht. We besluiten te keren en richting het noorden te rijden. We passeren een vissersdorp waar prachtig beschilderde boten op het strand liggen te wachten tot dat de avond valt wanneer ze weer de zee opgaan. Overdag wordt hier niet gevist maar 's avonds is de horizon verlicht met de lampen van tientallen scheepjes van nog geen twaalf meter lang.
Er liggen 10 mm dikke staalkabels over de weg vanuit de huisjes van bamboewaar een elektrische lier staat om de scheepjes het strand op te trekken. Een oude man is netten aan het boeten, kinderen spelen op het erf en vrouwen zitten in een groepje te praten. De kerels die 's nachts vissen en in de ochtend terugkomen liggen waarschijnlijk allemaal te slapen.

We vervolgen onze tocht als plotseling onze geasfalteerde weg wordt onderbroken door een gat dat ontstaan is doordat een afvoerkanaal het wegdek heeft weggespoeld. Hierdoor is de weg ingezakt en is er een gat van vijf meter lang en anderhalf tot twee meter diep geslagen in de weg. Een nauwelijks waarneembaar bord geeft aan dat je niet verder kan gaan. Tenzij je via een helling gas geeft en een aanloop neemt.

Na veilig aan de overkant te zijn geland rijden we verder naar het noorden. We passeren nog halverwege drie vrouwen die onder een boom aan het strand zitten en dan houdt de bewoonde wereld wel zo'n beetje op. We zwaaien naar elkaar en rijden door.

Het strand aan de rechterkant van de weg ligt bezaaid met door de zee uitgebraakt vuil. Een jutter kan hier z'n hart ophalen. Grote lampen die de vissers gebruiken om 's nachts te vissen, sandalen in verschillende maten, kleuren en vormen, stukken hout, zwemvesten, grote brokken piepschuim, kunststof aasvissen en ander niete te classificeren aangespoelde rotzooi.

Aan de landzijde zien we velden waar geen sterveling te zien is ondanks dat er wat gebouwtjes staan. Als we onze scootermotor uitzetten is het enige geluid afkomstig van het ruisen van de wind en het rollen van de branding.

We stoppen waar ooit bomen stonden. Er er staan nu nog zwartgeblakerde stammen in de grond. Het veld is in brand gestoken om nieuwe beplanting mogelijk te maken maar dat is tot op heden nog niet gebeurd. Vergelijkingen met Vietnam, napalm en Agent Orange komen naar boven. Het is mooi maar op een spookachtige wijze. De dames die we even verderop hebben gegroet komen nu met z'n drieën op een scooter aanrijden. Ze zagen onze scooter staan en vroegen zich bezorgd af of we misschien pech hadden. Na dat we duidelijk hebben gemaakt dat alles onder controle is rijden glimlachend de drie opgelucht weg.

Er staat een vervallen huistempeltje en een paar meter verderop liggen de brokstukken van nog zo'n huistempeltje dat bij bijna elk Thais huis, restaurant, hotel, bedrijf of gebouw hoort.

Als volleerde restaurateurs assembleren we met de her en der verspreid liggende brokstukken een huistempeltje. Het wordt versierd met een bloemetje, een op het strand gevonden stuk geel lint, een aantal mooi parelmoer schelpen en een kommetje. Jammer dat we geen wierook bij ons hebben om het geheel de finishing touch te geven.

We rijden weer terug naar het vissersdorp richting het zuiden en stoppen om foto's te maken van de boten. Op het strand ligt een dode haai van veertig centimeter. Even verderop weer een. En dan nog een. Ze zijn prachtig grijs zwart gestreept.
Na dat we foto's van de haaitjes en de boten hebben gemaakt lopen we terug naar de weg, terug naar de scooter. Er liggen twee bergen met alleen maar kleine visjes, kleine haaitjes en ander grut waaronder schelpen met heremietkreeftjes. Het is bijvangst waar de vissers niks mee kunnen en op een grote hoop gooien. Net als het andere afval gaat hier de fik er in. Het een triest gezicht, die stapel kadavers. Het roept gruwelijke beelden op van holocaust documentaires.

Met de scooter gaan we terug naar Sathing Phra om nog wat boodschappen te doen om met een slok en een hap vijf in de klok (tijd voor een slok) in te luiden.
We spoelen het stof van de weg van ons af onder de douche en nemen plaats op het terras voor onze bungalow. De schele poes met het Hitler snorretje is blij dat we er weer zijn. Ze komt miauwend aanlopen en gaat tevreden knorrend tussen onze stoelen in liggen.

Sathing Phra

Omdat al jaren voor zuidelijk Thailand een negatief reisadvies wordt afgegeven door ons ministerie van buitenlandse zaken, vanwege aanslagen die voornamelijk op politie en leger zijn gericht, is dit een gedeelte waar we meestal snel doorheen zijn getrokken. De aanwezigheid van goed uitgeruste militairen en pantserwagens, roadblocks en checkpoints op de grotere wegen illustreren het advies van de Nederlandse overheid.

De laatste tijd is het rustig in dit gebied. Reden te meer om 's de verlaten gebieden langs de prachtige, vrijwel onbevolkte stranden te verkennen.

Nadat we het Queen Hotel hebben verlaten laten we ons per songthaew af zetten bij het minibusstation. We melden dat we naar een resort in Sathing Phra willen. Lastig, lastig maar een dame die ook op het busje zit te wachten weet te melden waar we dan uit moeten stappen. De busjes hebben geen tijdschema en vertrekken pas als ze genoeg passagiers hebben.

Als we dan als enige farangs in het busje zitten en we zijn onderweg wordt eerst kindje nummer 1 misselijk en mama die kindje nummer 1 op schoot heeft en een bankje voor ons zit assisteert haar kroost door zorgzaam de herverwarmde dagschotel in een plastic zakje op te vangen. Kiezen op elkaar Jantje, de brokjes zijn het lekkerst! Een zurige lucht verspreidt zich door het busje. Twintig minuten later direct naast ons voelt kindje nummer 2 de aandrang om hetzelfde ritueel op te voeren. Wederom dezelfde zwaar zurige lucht die het busje een odeur geeft van een studentenhuis op zondagochtend. Lin die het genoegen heeft om direct naast mama en kroost het schouwspel op de voet te volgen begint nu ook een beetje pips om de neus te zien. Maar ach, alles wordt opgevangen en het spettert niet.

Een uur later worden we ergens langs de snelweg eruit gezet. Hier zou het moeten zijn. Maar waar zijn we? We staan bij een klein golfplaten winkeltje en proberen uit te leggen waar we naar toe willen. Ondertussen pakken we twee koude Tiger biertjes uit de koelkast. Dat praat wat makkelijker. Met ons ietwat gehandicapte beheersing van het Thai begrepen we dat we er nog niet zijn. Dus wachten we op een songthaew die ongetwijfeld voorbij gaat komen. Veertig baht verderop staan we in hartje Sathing Phra, een klein vlekje op de kaart, een dorpje van twee bij twee kilometer.

Een meneer met een brommertaxi kunnen we duidelijk maken dat we naar het anderhalve kilometer verderop gelegen strand willen. Hij en zijn collega zetten ons met bagage en al af bij het Rimhaad resort. Kosten voor een bungalow met carport, koelkast, tv, airco, WiFi, twee katten, twee honden, een paard, divers rondscharrelend pluimvee, kikkers, strand voor de deur en een zee-arend in een kooi: 500 baht, elf euri. We blijken ook de enige gasten te zijn.

We gaan ruimschoots lunchen om daarna bij de Lotus Tesco Express boodschappen te doen zodat we vanavond geheel zelfbedruipend de ondergaande zon op ons terras voorzien van hapje, drankje, ijs en chocola naar het westen te zien vertrekken. Met z'n tweeën achterop de brommertaxi, balancerend met de boodschappen rijden we terug naar Villa Glazpol. Onze conversatie en het rinkelen van de ijsblokjes in onze glazen is uitgezonderd van het breken van de golven het enige waarneembare geluid in de wijde omtrek.

Koh Tao: diving, relaxing and fun

Koh Tao
Dag 1 na aankomst

We hebben ons slaapgebrek gecompenseerd in ons nieuwe onderkomen. De taxi van het restaurant naar het Asian Divers Resort moest een stop maken bij de Seven Eleven convenience store. Met de daar ingeslagen borrel hebben we nog even op ons balcon de reis van ons afgeblazen. Kort daarna volgde het innige samenzijn met het laken terwijl de fan en de airco ons de sterk gemiste verkoeling gaf.

Meer dan acht uur slaap. Wat een luxe, dat is veel meer dan de afgelopen twee nachten bij elkaar! Als we uit bed komen willen we ontbijt met koffie. Een stevig ontbijt met eieren, worstjes, spek, toast, hash browns en een grote mok koffie zijn de juiste ingrediënten om de dag een kickstart te geven. Ik ontvang een mailtje van Alexandria, ze is editor voor een tijdschrift in San Francisco. Eerder kreeg ik al een berichtje via Instagram of ze een foto mocht gebruiken die ik in Bagan in een pagode heb gemaakt. Ze wil het graag publiceren in een tijdschrift, 7X7 Magazine (http://instagram.com/p/l4KXUjO9y2/). Ik was al wereldberoemd bij ons in de straat en het tuinpaadje achter. Nu ook in San Francisco, California USA!!!

Even verderop zitten twee Engelssprekende heren koffie te drinken. Hun conversatie over duiken en whalesharks trekt Lin's aandacht en ze stevent na dat een van hen de tafel heeft verlaten op de overgebleven heer af. Of hij misschien een goede duikschool weet. Jazeker, en hij wijst naar zijn kantoor nog geen vijf meter verderop. Jazeker, het is een vijfsterren PADI duikschool en waarom dan het hele eiland af gaan om prijzen te vergelijken?

We zijn al twee jaar en drie maanden niet meer wezen duiken. Na een jaar moet je al een refresh duik doen onder begeleiding van een instructeur. Er zijn twee mogelijkheden: in open water of in het zwembad. Het zwembad lijkt Lin het beste om na een eerdere slecht verlopen duik weer wat zelfvertrouwen op te bouwen.
We maken een afspraak om dat de volgende dag om negen uur te doen. Met een goede hap en een flinke slok, althans ik, gaan we redelijk bijtijds naar bed.

Dag twee
Na wederom een stevig ontbijt, veel koffie en voor mij toch maar een aspirine of twee erbij staan we om negen uur klaar. Maxim, een Franse instructeur zal met ons alle oefeningen en technieken weer doornemen. Het meeste is bekend terrein, aha erlebnis maar zeker de moeite waard om nog eens door te nemen. De zwembadsessie neemt een kleine twee uur in beslag, gevolgd door een theorie examen van 40 vragen. Met vlag en wimpel wordt ook deze hindernis genomen.

Dag drie
Onze eerste echte duik staat gepland voor 12:30 uur. Ik ben 's morgens al om zes uur wakker en heb mijn renschoenen vast klaar gezet. Het is ongeveer 10 minuten lopen naar het strand en het is leuk om in elk land in ieder geval een paar loopjes te hebben gedaan. Het is erg stil op het strand afgezien van wat vertrekkende boten met duikers. Ondanks het vroege tijdstip voelt het erg klamvochtig. Na vier kilometer te hebben gerend ben ik al veel vocht verloren. En tijdens mijn uitlopen kijk ik op de Runtastic app. Die geeft aan dat het zo'n halve liter moet zijn maar het blijft maar stromen. Pfff, ik wil ook nog grond- en buikspieroefeningen doen op het balcon van onze kamer. Als ik klaar ben moet Cornelis Leeghwater maar even langs komen om de tegels droog te malen. Een stevig ontbijt vult de opgedane tekorten weer aan.

We vertrekken met Katy als onze divemaster naar Mango Bay. Het is een prachtige stek. Het woord adembenemend is voor een duik niet zo'n gelukkig getroffen uitdrukking maar erg mooi is het wel. Een grote variëteit van onderwaterleven waarin wij mogen rondzwemmen. Hoogtepunt is de Giant Pufferfish van een kleine meter die ons in de gaten houdt. Hij heeft een bijzonder interesse in mij want als ik afgeleid door ander onderwaterleven niet oplet heeft hij al een hele tijd met me meegezwommen. Ineens komt hij van rechts, dus heeft hij voorrang, op nog geen halve meter van mijn masker mijn pad doorkruizend. Hij ziet er met zijn vooruitgeschoven onderkaak en dikke lippen uit zoals Marlon Brando als Don Corleone in The Godfather. We schrikken niet van elkaar maar zijn wel onverwacht verrast. Scholen met barracuda's trekken voorbij gevolgd door papegaaivissen, maanvissen en ander aquarium waardig, veelkleurig flora en fauna. Katy is laaiend enthousiast over de Marlon Brando van de vissenwereld en onder water schrijft ze op het meegenomen leitje " for me first time" met dikke uitroeptekens. Ach, we herinneren toch allemaal onze eerste keer, nietwaar?

De tweede duik wordt een kleine drie kwartier uitgesteld door motorpech. De Thaise kapitein duikt de machinekamer in en komt er een paar keer met oliezwarte armen en gezicht uit. Maar dan heeft de baas het toch gefikst en kunnen we koers zetten naar de volgende duikstek, Twins. Mooi, maar lang niet zo spectaculair als de vorige. Het water is aangenaam, negenentwintig graden aan de oppervlakte, er staat weinig stroming en het zicht is net als op de vorige plek goed. Maar de onderwaterwereld afgezien van het koraal is minder levendig. Bovendien was onze boot op de vorige stek de enige. Hier liggen zeker acht boten en het is druk zowel onder als boven water. Er zijn complete klasjes onderwater bezig met de basisprincipes zoals buddy-breathing, masker af, klaren van het masker etc. Grote groepen passeren ons links en rechts. Van een intieme duik met ons groepje is absoluut geen sprake. We varen terug naar de haven waar we ons achterop de pick-up truck laten vervoeren naar ons onderkomen.

Dag vier
Een ochtendduik betekent zeven uur je duikspullen bij elkaar zoeken in de shop, een soort van ontbijtje bij elkaar scharrelen, half acht acht vertrek per pick-up truck naar de boot, tijdens de vaart naar de stek, White Rock, veel koffie drinken en half negen de boot afspringen na je buddycheck te hebben gedaan. Zo dat is pas wakker worden. Kort, militair en volgens schema. Maar als je dan onderwater gaat is het mooi, erg mooi.
De wondere wereld onderwater compenseert het vroege natte pak van die ochtend, een ruim assortiment groot aquarium wild, barracuda's, zee-egels, maanvissen, vlindervissen, batfishes en divers ander groot en klein spul dat valt te bewonderen. Lin ziet zelfs een een zwart wit gestreepte zeeslang.

Ik ga er in met 210 bar en kom met een bijna lege fles (20 bar) er weer uit. Erg veel lucht gebruikt dus. Lin heeft nog honderd bar over, zij ademt en zwemt rustiger dan ik maar ik ben wat in het jargon een airsucker wordt genoemd. Lin is de rustige diesel en ik ben door mijn bewegelijkheid, in ieder geval onderwater, een grootverbruiker. Ik maak me onder de vijftig bar op deze diepte niet druk over de inhoud van mijn fles maar Lin denkt dan al aan buddybreathing, het gezamenlijk gebruik van een fles door twee duikers en maant mij aan haar rechterzijde te gaan zwemmen. Mijn overmoed wordt door haar voorzichtigheid gecompenseerd.

Eenmaal weer terug op de boot verwisselen we snel flessen en zetten alles weer klaar voor de volgende duik. Daarna snel banaantjes eten en meer koffie drinken. Het valt me op dat er veel rokers zijn onder de duikers. Het is nog net niet zo dat ze met een peuk te water te gaan maar tussen de sprong in het water en het uitmaken van de peuk zit minder dan een minuut tijd. De tweede duikstek, Japanese Garden, is qua landschap erg mooi maar wat vissen betreft niet noemenswaardig. Half een 's middags zijn we weer terug. Nu eerst even douchen, klein tukje en dan eten. Veel eten.

Op Koh Tao is er op gastronomisch gebied veel variëteit. Thais, Italiaans, Mexicaans en alles van goede kwaliteit. De bevolking van het eiland bestaat uit een derde westerlingen, een derde Thai en een derde Birmezen. De laatste groep werkt hier als kamermeisje, in de bediening of in de keuken. De eerste twee groepen pakken hier het werkelijk grote geld, als eigenaar of manager. Veel Birmezen zijn overigens te herkennen aan het gebruik van sandelhoutpoeder op hun gezicht waarbij elke stam weer een andere vorm van aanbrengen kent. Het sandelhout dient als make up, bescherming tegen de zon en ook ter onderscheiding van andere stammen. De Birmezen vinden het ook leuk als je ze begroet met Minglarbar wat goedendag betekent.

Toeristisch? Ja. Gemoedelijk? Ook ja. Beachlife? Ook ja, zelfs als je niet gaat duiken kan je hier terecht. Het water is turquoise, de stranden wit, schoon en overal kan je een hapje en een drankje doen. Happy hour op Sairee Beach rond zonsondergang is erg gezellig. Er zijn genoeg party's op en buiten het strand en er is voldoende nightlife om pas 's middags of helemaal niet te gaan duiken.

De laatste dag gebruiken we om op het strand te hangen, een beetje chillen zoals dat bij een vakantie hoort. Vanavond mogen we op de nightferry terug naar het vasteland, een vaartocht van zes uur met accomodatie verre van die van de Queen Elisabeth II.

Liesbeth

Vanochtend vroeg kreeg Lin een whatsapp bericht dat Liesbeth, de zus van Angel, een uur geleden, het was toen nog 31 maart in Nederland kort voor twaalven was overleden. Ondanks dat haar ziekte onomkeerbaar was kwam dit bericht keihard aan.
Lieve Angel, in gedachten zijn we bij jou, je familie en allen die van Liesbeth houden en wensen iedereen heel veel sterkte vanaf Koh Tao. We gedenken haar leven.