Planes, boats and automobiles

Bohol Filippijnen naar Koh Lanta Thailand. De zwaarste etappe van onze reis. Half elf nemen we een taxi naar de snelle veerboot van Tagbilaran Bohol naar Cebu City. In de SM shoppingmall hebben we nog een kleine pitstop bij Gerry's. Het is maar de vraag wanneer we weer wat behoorlijks te eten krijgen. Vandaar uit naar het vliegveld op Mactan Island. Met Cebu Pacific vliegen we naar Manila. Inflight entertainment bestaat uit een spelletje. Er zijn drie toilettasjes met Cebu Pacific logo te winnen. We worden bestookt met moeilijke vragen zoals wie kan zijn boardingpass laten zien of wie kan tien vingers opsteken. Zwaar intellectueel vermoeid landen we op Manila. Wachttijd drie uur voor we door kunnen vliegen naar Bangkok Suvarnabuhmi International Airport. Onze aankomst is 19 maart 23.50. Er zijn weer massale demonstraties is Bangkok vandaar dat we het vliegveld niet af willen. De vlucht naar Krabi met Thai Airways vertrekt 20 maart 08.00. Dat betekent dus luchthavenliggen tot we mogen boarden. Onze bed vannacht bestaat uit de marmeren vloer van Suvarnabuhmi wel voorzien van airco. Ervaring als daklozen ontbreekt ons. Mijn wollen trui en Linda's capuchonjack zijn de grootste luxe tijdens deze Suvarnabuhmi Survival. De ongeveer vier jaar geleden geopende luchthaven is een architectonisch wonder maar heeft een slechte ligging. In ieder geval voor onze ruggen.

Aan boord van de Thai Airways Airbus waar de koffie wordt geserveerd knappen we enigszins op. Na een uurtje landen we op Krabi Airport waar de bus nemen die ons naar de veerboot brengt naar Koh Lanta. Het is inmiddels twee uur ´s middags als we eindelijk Koh Lanta bereiken. Als we dan eindelijk voor een geschikte prijs een strandbungalow met airco hebben is het half vijf. We zijn te vermoeid om zelfs nog een biertje te drinken. We verwisselen de reiskleding voor zwemoutfit en spoelen het zweet en stof door de zesentwintig uur durende reis opgedaan af in het zwembadje. We zijn twee bootreizen, drie vluchten, vier taxiritten verder. De eerste Thaise maaltijd wordt genuttigd met cola en water. Enige vorm van alcohol is zelfs ons nu te veel. Een echt matras in een airco hut is nu onze prioriteit.

Open Water

Moalboal achter ons latend vertrekken we per bus naar Cebu City. De bus voorzien van ARKO (Alle Ramen Kunnen Open) is nokvol. De busconducteur neemt onze tassen uit handen, sommeert twee jongens hun plaatsen af te staan en propt de tassen in het bagagerek. Na een stoffige reis gelardeerd met uitlaatgassen bereiken we na ruim twee uur Cebu City. Een taxi brengt ons naar de haven. Vanaf pier 6 vertrekt de supercat om twee uur 's middags naar Bohol. Met een snelheid van 60 km/u wordt Tabiglaran bereikt, aankomst 16.00 uur. Na de gebruikelijke taxistrijd vinden we een taxi die ons naar Alona Beach vervoert. Kosten 300 peso's. Een franse dame in Moalboal heeft ons het Pangloa Regents Park Hotel aanbevolen. Het is inderdaad, schoon, nieuw en heeft prachtige aircon kamers en is voorzien van een groot zwembad. Dit gaat 'm zeker worden voor de komende drie nachten. Dag twee wordt gebruikt om wat relaxen, zwembadje doen en oriëntatie, m.b.t, de vele diveshops die hier zijn. Slenterend over het strand checken we het aanbod, bekijken de staat van de uitrustingen en de geplande duiktrips. Sundivers (http://www.sun-divers.net/ heeft onze voorkeur. Wederom duits management. Zij gaan niet naar het populaire Balicasag Island zoals de andere diveshops dat wel doen, Het weer, stroming en zicht onderwater staan een comfortabele duik in de weg.

Vroeg uit de veren maar dat zijn we elke dag, op naar Sundivers. Twee goede duiken maken we met wederom klein en mooi spul om te zien. Na de eerste duik lagen we zeker een kwartier te wachten tot we opgemerkt werden door onze boot. Onze Filippijnse bemanning , voor anker met de outrigger, lag zeker te dutten. Hoogtepunten zijn een gigantische murene, poetsgarnalen en een mooie zeeslak.

U46 und U49 fertig zum abtauchen

Het is zondag 14 maart. Kameraad Ruud bestaat een halve eeuw en vriendin Sapho wordt weer dertig.  Ajax gaat punten wegtrekken bij de gloeilampenboeren. Maar gezien het tijdsverschil is dat nog ver weg. Na het ontbijt melden we ons 5 minuten voor 9 bij Qua Vadis. Onze afspraak staat om 09.00 uur met Michael. Met de punktlichkeit die wij van onze oosterburen gewend zijn, stapt om 09.00 uur stipt Michael van zijn gemotoriseerde ros. Uitrusting, kennismaking met Ted onze gids en briefing volgen wirtschaftwunderlich nauwkeurig elkaar op. Op de outrigger volgt een laatste briefing a.d.h.v. de laatste duikomstandigheden en met een boude commandosprong vervuilt onze aanwezigheid de anders zo schone, aquamarijnkleurige Cebu Straits.

Zwevend langs een steile wand van koraal, meegevoerd met een milde stroom vergapen wij ons aan de overdadigheid van kleuren, vormen en formaat van het levend koraal. Op de diepte van 18 - 20 meter vervolgen we onze duik, een schildpad ons tocht kruizend. Geleidelijk neemt de intensiteit van de kleuren toe en wordt het wateroppervlak zichtbaar. Beneden gaapt een stijl, donkerblauw ravijn waar de grote jagers geduldig wachten.

Na de verplichte afgifte van stikstof en inname van een koolhydraten rijke lunch melden we ons voor de duik bij Pescador Island. De boodschap is duidelijk: stroming kan sterk zijn en blijf niet te lang kijken naar de duizenden sardines die in duizelingwekkende vaart in onvoorspelbare banen opgejaagd worden door jackfish en tonijn. Ted heeft gelijk, deze maalstroom van aspirant John West conserven werkt desoriënterend. De school achterlatend, wordt de duik vervolgd. Een gigantische wand van koraal is de rest van de duik onze aanblik, tien meter beneden ons draait de white tip reef shark zijn rondjes (http://www.youtube.com/watch?v=Ey87UtbsJsI ). Onze mededuiker Stefan weet dit te filmen. Na 45 minuten is de wind aangewakkerd tot krachtig. Nat en enigszins verkleumd ziin we trots als we weer voet aan wal zetten. Duik 12 wordt bijgeschreven in de boeken.

Back to Black

Na drie nachten op Siquijor houden we het voor gezien. We gaan naar de overkant, naar Negros. Meer nauwkeurig naar Dauin. Om daar te komen moeten we eerst de ferry nemen naar Dumaquette City en dan verder met de tricycle naar Dauin. Als we daar aankomen en de zwarte stranden zien weten we waarom Negros zo heet. Hier moeten we dus niet zijn. Bovendien liggen resorts op ongemakkelijke afstand, right in the middle of fucking nowhere. Om drie dagen aan een zwembad te liggen ter grootte van een plastic HEMA opblaasbadje trekt ons niet zo. De naam Wellbeachresort is onterecht, Hellbeach is toepasselijker.

Dus gaan we weer met de meneer van de tricycle over de stoffige, hobbelige wegen naar Dumaquette. Na online aanmelding bij de ex mijnwerkersvakbond vanwege onze stoflongen nemen we de retourweg en iets meer. Daar brengt de de fastcraft ons naar Cebu Island, Na een uurtje varen arriveren we op Cebu. Maar we moeten nog naar het busstation van Liloan. Uiteraard staan er weer heren met een tricycle die ons daar naar toe willen brengen. Na enige zoeken en onderhandelen vinden we er een die ons voor zestig peso's pp wil vervoeren . Het is passen en meten maar dan zijn we onderweg met vier personen inclusief bagage en de chauffeur dan nog niet meegerekend.

Als we aankomen op het busstation rijdt onze chauffeur de net wegrijdende bus klem en kunnen we direct plaatsnemen in een vrijwel lege bus. Na twee uur hobbelen bereiken we Moal Boal. Daar moeten de witte stranden zijn. Die zijn er ook maar mijn vloeitjes zijn breder. We nemen onze intrek in het Marina Village Beach Resort

(http://www.marina-village-resort.com ). We gaan wat drinken en een pizza eten. In een bar raken we in gesprek met de Duitse manager van een duikschool (http://www.moalboal.com ). Aardige vent, we lullen wat over Herman Brood en zo. Morgen zullen we eens bij hem langs gaan voor een duikje of twee te maken.

The long and winding road

De wekker staat op 06.30. Na het ontbijt en afscheid van Lik Lik nemen we de taxi naar Cebu haven. Vanaf pier zes vertrekt om half tien de ferry naar Dumaquette op Negros met uiteindelijke bestemming Siquijor Island. Dat is inderdaad zo maar je hebt 09.30 en 21.30...... misverstandje dus. Nog geen man overboord want per bus is Dumaquette ook te bereiken. Door de ochtendspits van het vieze Cebu brengt de taxi ons naar de Southern Busterminal. Cebu is een overbevolkte stad met smerige gebouwen, lijmsnuivende vervuilde straatkinderen en een dikke smog. Maar kan het erger weten we uit ervaring. Manilla is Cebu in het kwadraat. Daar willen we alleen op het vliegveld komen indien dit voor een doorvlucht noodzakelijk is.

Als ik een shaggie draai op dit busstation staan er gelijk zeven man nieuwsgierig om me heen. Marihuana? Tobacco leg ik uit en draai er een paar voor de belangstellenden die na het hoesten en proesten uitroepen: Strong but good. Thank you.
De bus vertrekt 10.00 uur en nadat we ons een weg door Cebu hebben geworsteld komt de bus op stoom. Met een gemiddelde snelheid van 60 km/uur bereiken het zuiden van Cebu Island waar de bus stopt en we tijd hebben om te lunchen alvorens we per ferry naar Negros gaan.
De busconducteur vraagt ons in te stappen. Een soort van landingsvaartuig dat ongetwijfeld D-Day op Normandïe heeft meegemaakt laat de klep zakken en twee bussen, twee vrachtwagen en aantal kleinere voertuigen wordt als een puzzel op de ferry gemanoeuvreerd en gestuwd met blokken. Philipino's zijn goede zeelui maar met de veiligheid wordt nog al eens lichtzinnig omgesprongen.

Na overtocht van een ruim uur landen we op Negros waar de bus de weg vervolg en wij bij de haven afgezet worden waar de volgende boot naar Siquijor Island op ons wacht. We raken aan de praat met een bewoner van Siquijor die bovendien als tricycle chauffeur de kost verdient. Voor 150 peso's wil hij ons wel naar ons onderkomen brengen. Na een boottocht van een uur bereiken we Siquijor. Onderweg stoppen we bij de lokale supermarkt en sla ik twee flessen wodka, twee aanstekers en twee pakjes kauwgum in. Het door ons beoogde onderkomen zit vol en na meerdere resorts bezocht te hebben die volgeboekt zijn belanden we in het Dondeezco beachresort waar we de enige gasten zijn. Het is inmiddels 20.00 uur, de kamer heeft airco, tv en wat we in Emy's huis niet hadden een douche bovendien met warm water. We drinken nog wat SML's, gaan eindelijk douchen wamt stinken een uur in de wind en vallen rond 22.00 in een comateuze slaap.

Kniertje in Op hoop van zegen : " de vis wordt duur betaald "

We gaan per jeepney voor slechts 20 peso's per persoon naar de vismarkt waar je kan kiezen welke vis, schaaldier of schelp wilt verorberen. Papagaaivis, kreeften van drie kilo, schelpen, garnalen in diverse uitvoering en dito afmeting en voor ons onbekende vissen liggen uitgestald te wachten tot je je keuze hebt gemaakt en bepaald hebt op welke wijze je het bereid wilt hebben. Linda neemt een flinke hand vol garnalen bereid met knoflook en ik een gegrilde vis die er uit ziet als of deze eigenlijk in een tropisch aquarium hoort maar gewoon naar wijting smaakt. Een overigens in Nederland ondergewaardeerde vis die bijzonder goed smaakt. Zeshonderd peso's lichter nemen we de taxi naar de SM shopping mall. Vis moet zwemmen en met Gerry's promo zal dat wel lukken. Nu we er toch zijn dompelen we ons weer onder in de materialistische wereld. Het zal uiteraard slecht voor ons karma zijn, but who cares. Bepakt en bezakt na afloop van deze shoppingtour ploffen we bij Gerry's neer op de comfortabele stoelen. Gerry's SML-promo en de lekkere happen brengen ons weer op volle oorlogssterkte. De taxi brengt ons elf uur 's avonds thuis. Lik Lik ligt al te slapen en slaperig doet ze de deur open. Wij drinken nog een biertje buiten. Morgen vertrekken we.

SM

We lopen Budjong Road af op zoek naar een resort want we weten van Walter dat je tegen betaling gebruik mag maken van de faciliteiten. Het resort dat we vinden kost 350 peso's entree. Duizend peso's is ongeveer 16 euri. Vijftig daarvan is entrance fee en 300 is consumable (eten en drinken). De securityman aan de poort bewapend met een pistool zoals alle securitymannen -en vrouwen attendeert ons op de shootingrange. Voor 3000 peso's mag je schieten met een wapen naar keuze. Ik vraag of het mogelijk is om met een M16 of een AK47 te schieten. De M16 is op voorraad maar de Kalashnikov wordt lastiger.
Ondanks dat het aantrekkelijk is om dit een keer te doen zien we voor het moment er van af. Als je toch een keer wilt doen wil je dat wel gedocumenteerd hebben en de camera's liggen nog in Emy's huis.
We hangen een beetje rond bij het zwembad, eten en drinken wat tot het te warm wordt.

Een andere handige tip van Walter is de SM shopping mall. Buiten de winkels zijn daar diverse restaurants. Japans, westers, koreaans en andere cuisines behoren tot de mogelijkheden. De Filippijnse keuken is over het algemeen genomen geen culinaire keuken tenzij je gestoofde waterbuffel tot je favorieten rekent.
Per taxi komen we aan bij een gigantisch complex. Het gebouw van de RAI in Amsterdam verbleekt qua grootte ten opzichte van dit megacomplex. We strijken neer bij Gerry's waar we gebruiken maken van de promo, vijf San Miguel Light ( hier na te noemen SML)voor 180 peso's. Een grote cooler gevuld met ijs en vijf SML's staat op onze tafel. Als borrelhap bestellen we de tonijn sashimi voor slechts 195 peso's. Als onze neuzen de scherpe smaak van de wasibi binnendringt en de koude SML de dorstige kelen spoelt weten we: we zijn weer in de geciviliseerde wereld.

Waar te beginnen in dit megacomplex gevuld met teveel winkels om in één dag te bezoeken? We spreken af dat we als we elkaar kwijt raken Gerry's onze rendez vous is. Er zijn slechtere plekken te bedenken. Merkkleding is hier een derde tot een vijfde van wat het in Nederland moet kosten. Een hebberige koorts overvalt ons en die dag schieten de aandelen Levis en Nike omhoog. Na compleet suf geshopt te zijn strijken we weer bij Gerry's neer en doen nog maar een paar rondjes SML. Linda raakt compleet in extase als we in een giga schoenenwinkel terechtkomen. Ik ben bang dat ik haar na drie dagen volledig uitgeput mag ophalen. Maar al snel valt haar keuze op een paar ultra high heels Italian design. Zijn hier natuurlijk handig om te hebben, NOT. Maar uiteraard een must have voor de Samsonite backpacker. We nemen de taxi terug naar Emy's huis waar Lik Lik ons opwacht en onmiddellijk wil weten wat we gekocht hebben en hoeveel het kost. Dat is een enigszins genante ervaring als je weet dat het gemiddelde salaris 280 peso's per dag bedraagt en je net voor 4500 peso's een Levis 523 en andere kleding hebt aangeschaft.

Looking for Lik Lik

Cebu International Airport. Vanaf Tawau naar Kota Kinabalu met Malaysian waar we vier uur wachten op onze doorvlucht naar Cebu (Filippijnen). Wederom met Malaysian Airlines. Om als stewardess bij deze maatschappij te mogen werken moet je minimaal Miss Malaysia geweest zijn zo te zien. De veiligheidsdemonstratie waarin je vertelt wordt hoe je bij het wegvallen van de druk in de cabine het kapje over het hoofd dient te bevestigen volg ik ademloos ook al heb ik die inmiddels talloze malen mogen meemaken.

Op Cebu aangekomen lopen we naar de uitgang waar we verwachten opgehaald te worden door de nicht van Emy, de partner van Walter, die ons aangeboden heeft om in Emy's huis te verblijven. We zien diverse mensen staan met bordjes waarop namen geschreven staan. Maar geen bordje met Linda en Simon. Geen nood, we weten ongeveer waar we moeten zijn en charteren een taxi die ons in de richting van het Maribago Beach Resort op Budjong Road brengt. Daar vragen we naar Lik Lik.....
De bijnaam van Emy's nicht. Iederen kent elkaar in het buurtje en al snel komt de man van Lik Lik aangesneld. Lik Lik is naar het vliegveld gegaan om ons op te halen maar er blijken op de toch niet al te grote luchthaven twee uitgangen te zijn. Ondertussen hebben we al twee flesjes San Miguel bier op.

Lik Lik brengt ons naar ons onderkomen door een wirwar van huisjes, erfjes en paadjes. Langs honden, kippen en hanen. Die hanen zullen hun aanwezigheid op diverse momenten kenbaar maken. Je wordt spontaan liefhebber van de lokale sport, de hanengevechten waar grof gegokt wordt en de verliezende haan in de soep belandt. Na enige tijd als de gehele familie ons aangegaapt heeft als of we een kermisattractie zijn besluiten we wat rond te kijken en ergens wat te gaan eten en drinken. De lokale Maribago Grill ziet er ondanks dat de septictank net wordt leeggeslurpt gezellig en druk uit. Grote steaks met frieten en wodka met ijs doen snel de vermoeidheid van de reis vergeten. Als we ons na afloop naar het huis begeven blijkt Lik Lik ook in het huisje te overnachten. Voor de komende dagen hebben we een housekeeper die ontbijt verzorgt, schoonmaakt, kleren wast, tassen repareert en huishoudelijk taken verricht. De hitte in het huisje is overweldigend. De fan aan het plafond draait haar rondjes als een oude DC3 maar kan ons niet aangenaam genoeg afkoelen voor een goede nachtrust. We roepen de hulp van een groot farmaceutische concern in en Turks badend neemt Morpheus ons in de armen en wiegt de vermoeide reiziger chemisch naar dromenland tot dat de hanen ons in de ochtend laten weten waar we zijn.
Lik Lik heeft dan al het ontbijt klaar staan.

Volgende pagina »